နွေးထွေးသောနေ့
Vol. 15 Ch. 212
နံနက် ၆ နာရီတွင် လင်းရှန်နှင့် တင်းကျန်းရီတို့သည် ဂန္ဓမာနက်ငရဲပန်း၏ စွမ်းအင်ပျံ့နှံ့မှု ဖြစ်စဥ်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း တစ်ညလုံး မအိပ်ပဲရှိနေခဲ့သည်။
တာဝန်ကျယဉ်တန်းအဖွဲ့ဝင်များ နိုးထနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ရှုချင်း၊ တာလို့နှင့် အခြားသူများသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီး လူတိုင်း ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ခဲ့ကြပုံရသည်—စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွနေသည်။
တင်းကျန်းရီသည် အဝတ်အစား လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် ပန်း၏ ပြောင်းလဲမှုများကို စောင့်ကြည့်ရင်း တတိယတွဲတွင် ဆက်ရှိနေခဲ့ပြီး လင်းရှန်သည် အတားအဆီးကုဗတုံးကို လေ့လာရင်း ပထမတွဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
အဖွဲ့ဝင်အားလုံးအား ကုဗတုံးကို အသုံးပြု၍ စွမ်းအင်ကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိခြင်းသည် ဤပြောင်းလဲမှုများကို အရှင်းလင်းဆုံး နားလည်နိုင်စေခဲ့သည်။
ယန္တရားမဟုတ်သော စွမ်းအင် ပြောင်းလဲပြီးဖြစ်သည်။
+၂၀၀ ယန္တရားရင်းမြစ်အမှတ်။
[ဘီး၊၊ ယန္တရားမဟုတ်သော စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ရောင်ပြန်ဟပ်စကင်ဖတ်မှု ပြုလုပ်နေသည်။]
[စကင်ဖတ်မှု ပြီးဆုံးသည်။ ရထားအတွင်း၌ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်ဆိုင်သော ခြိမ်းခြောက်မှု မတွေ့ရ။ အမှောင်စွမ်းအင် ကျူးကျော်မှု ပိတ်ဆို့ထားသည်၊၊]
နောက်ထပ် ယန္တရားရင်းမြစ်အမှတ် ၂၀၀ ကို ရရှိပြီးနောက် ကုဗတုံးသည် စွမ်းအင်ကို ပြောင်းလဲခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ လင်းရှန်သည် မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်အတိုင်း လိုက်ကာ ရထားတစ်လျှောက် ချက်ချင်း လျှောက်သွားပြီး တတိယတွဲသို့ ရောက်မှသာ အလင်းရောင် လုံးဝမှေးမှိန်သွားသည်ကို သတိထားမိသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တင်းကျန်းရီက သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ရပ်သွားပြီ”
လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အင်း”
“ရှင်တို့ နှစ်ယောက်က တစ်ညလုံးမအိပ်ကြဘူးလား”
ထိုအချိန်တွင် ကီကီသည် သွားပွတ်တံကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လျက် တတိယတွဲထဲသို့ ပျံဝင်လာသည်။ သူမသည် လေထဲတွင် ပျင်းရိစွာ ပျံသန်းနေစဥ် အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်သော ထိုနှစ်ဦးကို သတိထားမိလိုက်သောအခါ မေးလိုက်သည်။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ အဲဒီပန်းက ပြန်ပြီးတော့ လှုပ်ရှားလာပြန်တာလား”
လင်းရှန်နှင့် တင်းကျန်းရီ နှစ်ဦးစလုံး သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လင်းရှန်က အလေးအနက်မေးလိုက်သည်။ “ဟေး ကလေးမ၊ မင်းရော ဘယ်လို ခံစားရလဲ”
“ဟင်”
ကီကီသည် ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။
“ခံစားရတာ…ဘာကို ခံစားရတာလဲ”
“မင်းရဲ့ စွမ်းရည်—ပြောင်းလဲမှု တစ်ခုခု သတိထားမိလား”
လင်းရှန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ စွမ်းရည်”
ကီကီ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ၊ စဥ်းစားရင်း မျက်လုံးများကို အပေါ်လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး လည်ပင်းကို ဆန့်လိုက်သည်။
“အမ်... တကယ်တော့ မရှိပါဘူး။ ကျွန်မ အရမ်းကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားတယ်။ လုံးဝ လန်းဆန်းနေတယ်”
လင်းရှန်နှင့် တင်းကျန်းရီတို့သည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ တင်းကျန်းရီသည် သူမ၏ မျက်မှန်ကို ပြင်ဝတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“အဖွဲ့သားတွေ အားလုံးကို ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးမှု အပြည့်အစုံ လုပ်လိုက်မယ်။ ဒီလို ထပ်ဖြစ်ရင် နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ဖြစ်ပွားပြီးမှ ပြောင်းလဲမှုတွေ စပြီး တွေ့ရနိုင်တယ်”
“ဘာ…ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ”
ကီကီက ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။
လင်းရှန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ နေထွက်တော့မယ်—အသင့်ပြင်ထား။ ငါတို့ ဟန်ရှန်းတောင်ကြားကို သွားမယ်”
သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ အချိန်မတန်မီ ကြေညာချင်စိတ် မရှိပေ။
ဂန္ဓမာနက်ငရဲပန်းသည် လူတိုင်း၏ စွမ်းရည်များကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်စွမ်း အမှန်တကယ်ရှိပါက ၎င်း၏တန်ဖိုးသည် တိုင်းတာ၍မရနိုင်ပေ။ ပြန်ကြည့်လျှင် ဖက်ဒေရးရှင်းက သွေးကပ်ဘေးပန်း နမူနာ ၀၁ ကို အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ မဟုတ်ပေ။
ထိုအတွေးသည် လင်းရှန်၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို အခြားသော သွေးကပ်ဘေးပန်းများ အပေါ်တွင် ပိုမိုနှိုးဆွလိုက်သည်။ ဤအပင်များသည် ဝင်ရိုးစွန်းညဒေသများတွင် ပေါက်ရောက်သည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေသည်—အနာဂတ်တွင် သူ ရှာဖွေနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်။
“ရွှီ—“
ကီကီ လေချွန်လိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ ဘော့စ်”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အခြားတွဲတစ်ခုတွင်...
ချန်ဆီရွှမ်သည် နိုးထနေပြီး ညက ရရှိခဲ့သော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းစာရင်းကို အပြီးသတ် စစ်ဆေးနေသည်။
လင်းရှန်သည် လေကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းကာ သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“အရေအတွက် ဘယ်လိုလဲ”
“ရှင် မျှော်လင့်ထားသလိုပါပဲ”
သူမသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“အစားအသောက်တွေ နည်းလာပြီ၊ ဆေးဝါးထောက်ပံ့မှုတွေလည်း စပြီးလျော့နည်းလာပြီ။ မနေ့က အဖွဲ့ဝင်အချို့ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ အသေးစားတွေ ရခဲ့ကြပြီး၊ အဲဒီမြို့မှာ ကပ်ပါးကောင်တွေ ရှိတဲ့အတွက် ကျွန်မက ပဋိဇီဝဆေးတွေနဲ့ အရောင်ကျဆေးတချို့ကို ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ အကြမ်းဖျဥ်း ခန့်မှန်းရရင်- တစ်နေ့ နှစ်နပ်ကို ထိန်းသိမ်းစားရင် အစားအသောက်တွေဟာ ၁၅ ရက်လောက်ပဲ လုံလောက်နိုင်မယ်—အများဆုံးဆိုရင် သေချာချွေတာရင် ၂၀ ရက်လောက် ဖြစ်မယ်”
“ခုတော့ လူပိုများလာပြီ။ မတတ်နိုင်ဘူး”
လင်းရှန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“Fireline ယဉ်တန်းကနေ အတော်အတန် ရခဲ့ပေမယ့် မိုးရေမြို့ မှာ သိပ်မရှိခဲ့ဘူး။ အစားအစာ ပြတ်လပ်မှုက ယဉ်တန်းတိုင်းအတွက် ပြဿနာပဲ”
အဖွဲ့သားများ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ သူသည် အဖွဲ့သားလေးငါးယောက်နှင့် ခရီးသွားစဥ်ကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော အသက်ရှင်ရပ်တည်မှုမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။
“ရပါတယ်။ ဟန်ရှန်းတောင်ကြားက အဓိကသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အချက်အချာကျတဲ့ နေရာပဲ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူယဉ်တန်းတွေ အများကြီး ရှိနိုင်တယ်။ ငါတို့မှာ လက်နက်တွေနဲ့ အနီရောင်သွေးပဲစေ့တွေ ရှိတယ်—ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေအတွက် လဲလှယ်လို့ ရတယ်”
ယခုအခါ သူတို့တွင် ခိုင်မာသော တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားများရှိနေပြီး စကားပုံကဲ့သို့ပင် အစားအစာသည် စွမ်းအားဖြစ်သည်။ အနာဂတ်အကျပ်အတည်းများကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သူသည် ရိုးရှင်းသော အသက်ရှင်ရပ်တည်မှုအတွက်သာ ပစ်မှတ်ထား၍ မရပေ—တာလို့ကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားများသည် အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေစေရန် သင့်လျော်သော အစားအစာများ လိုအပ်သည်။
“နောက်ပြဿနာတစ်ခုကတော့ ဆေးဝါးကုသမှုပဲ။ ဆေးဝါးတွဲတစ်ခု သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး အလိုအလျောက်ဆေးကုသပေးနိုင်တဲ့ ကိရိယာတစ်ခုတော့ ရအောင်လုပ်ရမယ်။ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ရှိရင် ဘာမှ မရှိတာထက်တော့ ပိုကောင်းတယ်။ ပဋိဇီဝဆေးတွေနဲ့ ပတ်တီးတွေပေါ်မှာပဲ ထာဝရမှီခိုနေလို့ မဖြစ်ဘူး”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါကို ဦးစားပေးလုပ်ဆောင်ရမယ်” ချန်ဆီရွှမ်က သဘောတူသည်။
သူမသည် ရှုချင်းနှင့် ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး—ရထားပေါ်တွင် မည်သူမျှ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ သို့မဟုတ် သူနာပြုကျွမ်းကျင်မှု မရှိကြပေ။ သူတို့၏ လက်ရှိ ကုသမှုပုံစံမှာ အခြေခံအားဖြင့် ပိုးသတ်၊ ပတ်တီးစည်း၊ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပါစေဟု မျှော်လင့်ခြင်းသာဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ညသည် အေးချမ်းခဲ့သည်။ ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ရုံသာမက လူတိုင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ခွန်အားများ ပြည့်လျှံနေသကဲ့သို့ အလွန်တက်ကြွလန်းဆန်းစွာ နိုးထလာခဲ့ကြသည်။
နေထွက်ချိန်တွင် သတင်းအချက်အလက်ဗဟို ဖြစ်သော ဒုတိယတွဲသည် အစီအစဥ်ရေးဆွဲခြင်းနှင့် ဆက်သွယ်ရေးအတွက် ၎င်းတို့၏ စုဝေးရာနေရာ ဖြစ်လာသည်။
ထွက်ခွာခြင်းမပြုမီ လင်းရှန်သည် အဓိကအဖွဲ့ဝင်အားလုံးကို စုစည်းပြီး ဖက်ဒရေးရှင်းရေဒီယို ထုတ်လွှင့်မှုများနှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လှိုင်းနှုန်းအပ်ဒိတ်များကို စောင့်ကြည့်ရင်း နောက်ထပ်လုပ်ဆောင်ရမည့် အဆင့်များကို ဆွေးနွေးသည်။
ဖက်ဒရေးရှင်းရေဒီယို – ယန်ကျန်းလွင်ပြင်နယ်မြေ:
“ပါးမားမြက်ခင်းပြင်မှ S-Class ထူးခြားသက်ရှိကို တရားဝင်ဇီဝသက်ရှိအမှတ် ၁၇ အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ ရွေ့လျားမှု: အနောက်တောင်ဘက်...”
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ထုတ်လွှင့်မှုများ:
“ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘေးကင်းသော ခိုလှုံရာကို ပံ့ပိုးပေးသည်။ သင် အသက်ရှင်နေပါက ကျွန်ုပ်တို့ကို အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သံမဏိအစောင့်အရှောက် မဟာမိတ်အဖွဲ့ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံး—အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ စွမ်းအားရှင်နှင့် သာမန်လူ—ကို လက်ခံသည်။ ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ခံနိုင်ရည်ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ စုဆောင်းမည်။ တစ်နေ့လျှင် ကရက်ကာ နှစ်ခုနှင့် ကြွက်ခြောက်သား ၁၀၀ ဂရမ်၊ အပတ်စဥ် စားသောက်ကုန်ဗူး တစ်ဗူးကို အာမခံပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဟန်ရှန်တောင်ကြား၊ လုံရှန်းခရိုင် ရဲဌာနချုပ်တွင် အခြေစိုက်ပြီး ခြောက်ရက်အတွင်း ဖီးနစ် အာရုဏ်ဦး စင်တာသို့ ထွက်ခွာပါမည်။ ကျွန်ုပ်တို့က ခင်ဗျားတို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေပါသည်...”
“အာကတ်ဆွတ်ကီ အဖွဲ့အစည်း သည် စွမ်းအားရှင်များကိုသာ ခေါ်ယူနေသည်—စွမ်းအားရှင်များ ကိုသာ။ ပါဝင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သင်သည် တစ်သက်လုံး ကျွန်ုပ်တို့၏ ညီအစ်ကို ဖြစ်သည်။ စံယူနီဖောင်း ပံ့ပိုးပေးမည်။ တစ်နေ့လျှင် တစ်နပ်ကျွေးမည်၊၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ပါက ရှီပေရေကန်၊ အရှေ့ဘက်ကမ်း၊ အနီရောင်မေပယ်ပင်များဖြင့် မှတ်သားထားသောနေရာသို့ လာခဲ့ပါ”
“ကံကြမ္မာအုပ်စုသည် ကုန်သွယ်ရန်အတွက် ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ကမ်းလှမ်းသည်မှာ- အနီရောင်သွေးပဲစေ့များ၊ စိတ်ဝိညာဥ်လှိုင်းစက်များ၊ ရေသန့်စင်စက်များ၊ လက်နက်များ၊ ခဲယမ်းများ၊ အစားအစာ၊ ဆေးဝါး၊ ယာဥ်ပစ္စည်းကိရိယာများ၊ မီးစက်များ၊ ဓာတ်ဆီ—ခင်ဗျား လိုအပ်သမျှကို ကျွန်ုပ်တို့တွင် ရှိသည်။ တန်ဖိုးရှိသော ကုန်သွယ်ပစ္စည်း အားလုံးကို လက်ခံသည်။ နေရာ...”
“ဟမ့်... စွမ်းအားရှင်တွေတောင်မှ တစ်နေ့ကို တစ်နပ်ပဲ စားရတာလား။ အစားအစာ ထောက်ပံ့မှုက တကယ်ပဲ ဒီလောက် ခက်ခဲနေတာလား”
ကီကီက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
“တကယ်တော့...”
ရှုချင်း၏ အမူအရာသည် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
“ဒါက... အတော်လေး ပုံမှန်ပါပဲ။ ကရက်ကာတွေနဲ့ ကြွက်ခြောက်သားကို နေ့စဥ်ရနေတယ်ဆိုရင် အဲဒါက အတော်အသင့် ပရိုတင်း ရရှိမှုပဲ”
လင်းရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ အရင် ယဉ်တန်း ကရော ဘယ်လိုလဲ။ မင်းတို့လည်း နေ့တိုင်း ကြွက်ခြောက်သား စားနေခဲ့ရတာလား”
ရှုချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကြွက်ခြောက်သားက တကယ်တော့ အကောင်းဆုံး အသားအရင်းအမြစ်တစ်ခုပဲ။ ငါတို့မှာ အမှောင်စွမ်းအင်ကူးစက်မခံရတဲ့ ဖားသားခြောက်၊ ပိုးမွှားခြောက်နဲ့ အခြားသတ္တဝါတွေလည်း ရှိတယ်။ အဲဒါတွေကို ရှာတွေ့တဲ့အခါတိုင်း သိမ်းဆည်းထားတယ်။ စည်သွပ်ဗူးတွေက တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်အောင် ရှားပါးတယ်—ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေကို အပတ်စဥ် တစ်ကြိမ်ပဲ ဖြန့်ဝေတယ်”
“အစားအသောက်နဲ့ ရေက အမြဲတမ်း ရုန်းကန်နေရတယ်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေဟာ စည်သွပ်ဘူးတစ်ဖာအတွက်တောင် အသက်ဆုံးရှုံးတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြဖူးတယ်”
ရှုချင်းက အဓိပ္ပာယ်များပြည့်နှက်နေသော အကြည့်ဖြင့် လင်းရှန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါကြောင့်... မနေ့ညက စားသောက်ခဲ့ရတာဟာ နိဗ္ဗာန်ရထားပေါ် ရောက်နေရသလို ခံစားရတယ်”