ပြီးပြည့်စုံသော သေနတ်တင်စင်

ဝူးးး—

အနန္တရထား၏ လျှပ်စစ်အင်ဂျင်သည် အသက်ဝင်လာသည်။

တစ်ညတာ ရပ်နားပြီးနောက်၊ ကြီးမားသောရထားသည် ခရီးဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့ပြီး တွဲတစ်ခုစီရှိ အဖွဲ့သားများ သည် အလုပ်များနေကြသည်။

ထိန်းချုပ်ခန်းတွင် ထိုင်လျက် လင်းရှန် သည် ရထား၏ အပိုင်းများတစ်လျှောက် လည်ပတ်မှုများကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

“တွဲ ၈ မှ ၁၂ အပြင် Gemini နျူကလီးယားစက်ခေါင်း အားလုံးကို စစ်ဆေးပြီးပြီ—ပြဿနာမရှိဘူး”

ရှုချင်း၏ အသံကို ဆက်သွယ်ရေးစက်မှ ကြားလိုက်ရသည်။

“တွဲ ၆ နဲ့ ၇၊ စားသောက်ခန်း—အားလုံး ရှင်းလင်းတယ်”

ချန်ဆီရွှမ်က ချက်ချင်း သတင်းပို့သည်။

“အစ်ကိုရှန်၊ တွဲ ၅ နဲ့ ဒါရိုက်တာတင်းရဲ့ —တွဲ ၃ နဲ့ ၄—လည်း ပြဿနာ မရှိဘူး။”

တာလို့က အတည်ပြုသည်။

“တွဲ ၂ လည်း အားလုံး အဆင်ပြေတယ်”

လို့ရှားရှားက အားတက်သရော ထပ်ပေါင်းပြောသည်။

လင်းရှန် ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

“ကလေးမ၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ထုတ်လွှင့်မှုတစ်ခုခုကို ရေဒီယို ကြိမ်နှုန်းမှာ နားစွင့်ထားပါ။ ဟန်ရှန်းတောင်ကြားအနီးမှာ အဖွဲ့တွေ အတော်များများ ရှိနိုင်တယ်”

“oki”

အာရုဏ်ဦးသစ်တစ်ခု

ဂျုံး—ဂျုံး—

အနန္တရထားသည် ဟွမ်ရှင်းပင်မရထားလမ်း ကို အလျင်အမြန် မောင်းနှင်နေပြီး တောနက်များကို ဖြတ်သန်းနေသည်။

နံနက် ၆ နာရီခွဲတွင် အရုဏ်ဦးအလင်းသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွင်းထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြတင်းပေါက်များ၏ အပြင်ဘက်တွင် တစ်ချိန်က မှောင်မိုက်၍ထူးဆန်းသော သစ်တောသည် စိမ်းလန်းစိုပြေသော လွင်ပြင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရထား၏ ရှေ့တွင် နွေဦးနံနက်ခင်းကဲ့သို့ ပျော့ပျောင်းသော မနက်ခင်းအလင်းရောင်ဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသော အဆုံးမဲ့လယ်ကွင်းများနှင့် လှိုင်းထနေသော တောင်ကုန်းများသည် မျက်စိတစ်ဆုံး ကျယ်ပြန့်စွာရှိနေသည်။ လေထဲတွင် ကြည်လင်လန်းဆန်းသော အေးမြမှု ပါလာသည်—နွေဦးနံနက်ခင်းကဲ့သို့ပင်။

“ဒီလောက်ကြာအောင် ပြေးပြီးမှ ဒီကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လောက် လှပနေသေးလဲဆိုတာ ငါ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ”

“ဒီမွန်းစတားကောင်တွေသာ မရှိရင် ဒီကမ္ဘာကြီးက အမြဲတမ်း လှပနေခဲ့တာပ”

လင်းရှန်က ရှုခင်းကို ငေးကြည့်ရင်း လွမ်းဆွတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ အာကာသထဲ ထွက်ပြေးဖို့ ဘယ်တော့မှ မလိုချင်ခဲ့ဘူး—နေဝင်ချိန်ကို ကျော်လွန်ဖို့ပဲ လိုချင်ခဲ့တာ”

“ကျွန်မ သိပါတယ်”

ချန်ဆီရွှမ်က လမ်းညွှန်မြေပုံကို ထိုးပြသည်။

“သုံးနာရီလောက်ဆိုရင် ဟန်ရှန်းတောင်ကြားကို ရောက်လိမ့်မယ်။ နားချင်သေးလား”

လင်းရှန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

တင်းကျန်းရီနှင့် အလုပ်လုပ်ရင်း ပင်ပန်းခဲ့ရသော တစ်ညတာ ရှိသော်လည်း သွေးကပ်ဘေးပန်းသည် သူ၏ ခံနိုင်ရည်နှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြည်လင်မှုကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးခဲ့ပြီး အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် လန်းဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

“ထုတ်လွှင့်မှုက ပြီးသွားပြီ။ လူတွေ မကြာခင် ငါတို့ကို သတိထားမိလာလိမ့်မယ်”

လင်းရှန်က ရှေ့မှ ရထားလမ်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ အကြည့်များ ထက်ရှလာသည်။

“ငွေကြယ်နဲ့ နဂါးတောင် အမှတ် ၁ တို့က ကျွန်မတို့ရှေ့က ဟန်ရှန်းတောင်ကြားကို ဖြတ်သွားခဲ့တာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပါးမားမြက်ခင်းပြင် မှာ S-Class သတ္တဝါရဲ့ ထွက်ပေါ်လာမှုကြောင့် သူတို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားနိုင်တယ်။ ဒီအချိန်မှာ ကမ္ဘာပျက်ရထားတွေက ရှားပါးတာ မဟုတ်ဘူး”

ချန်ဆီရွှမ်၏ စကားများသည် လင်းရှန်၏ စိုးရိမ်မှုများကို လျော့ပါးစေရန် ရည်ရွယ်သည်။

“ငါတို့ ဟန်ရှန်းတောင်ကြားမှာ အနည်းဆုံး တစ်ရက်တော့ နေရလိမ့်မယ်။ ဖီးနစ်ဆီက အကြောင်းပြန်ကြားချက် စောင့်ဆိုင်းရုံသာမက ပါးမားမြက်ခင်းပြင်က အခြေအနေကိုလည်း အကဲဖြတ်ဖို့ လိုတယ်။ အကယ်၍ ခြိမ်းခြောက်မှုက ဝေမြစ်အထိ ပျံ့နှံ့သွားရင် ငါတို့ မြောက်ဘက် ရှီလန်ကို လမ်းကြောင်းပြောင်းရလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင် အရှေ့ဘက်ကို ဆက်သွားမယ်”

လင်းရှန်က ဗျူဟာကို ဆွဲလိုက်သည်။

ချန်ဆီရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အင်း။ ဟန်ရှန်းတောင်ကြားရဲ့ နောက် ၂၀ ကီလိုမီတာလောက်မှာ အဓိကမြို့တစ်ခု ရှိတယ်—ကုန်သွယ်မှုနဲ့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဖို့ ကောင်းတဲ့နေရာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

လင်းရှန် ပြုံးလိုက်သည်။

“ကုန်သွယ်တာ တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ မလုံလောက်ဘူး”

သူ၏ မျက်လုံးများက ဝေးလံသော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်၊၊

“အခု ငါတို့မှာ လူအများကြီး ရှိနေပြီ၊ ပြီးတော့ နေ့ခင်းကြောင်တောင်အချိန်လည်း ဖြစ်နေတယ်။ အဖွဲ့ခွဲပြီး ရှာဖွေရေးနဲ့ အရင်းအမြစ် စုဆောင်းရေးကို လုပ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင်—ငါတို့ အားလုံး ရထားပေါ်မှာပဲ ထိုင်ပြီး စားနေရတော့မှာလား”

“မှန်တယ်”

ချန်ဆီရွှမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး လင်းရှန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်မရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကျွန်မလည်း သွားချင်တယ်”

“အဲဒီလောက် မလောပါနဲ့”

လင်းရှန်က ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေသည်။

“ရှုချင်းနဲ့ တခြားသူတွေက စွမ်းရည်မြင့်တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေ။ မင်းက တိုးတက်လာတာ မှန်ပေမယ့် သေနတ်သမားအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ အရင်းအမြစ်ရှာဖွေသူ မဟုတ်သေးဘူး။ ငါ မင်းအတွက် စွမ်းအင်မြှင့်ဝတ်စုံ အရင်လုပ်ပေးမယ်—အဲဒီအခါမှ ပိုပြီး စိတ်အေးရမယ်”

လင်းရှန်သည် ချန်ဆီရွှမ်၏ စွမ်းရည်များသည် အမြင်ပိုင်းတွင် တိုးတက်ပြောင်းလဲလာခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အမြန်နှုန်း၊ ခွန်အားနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးကျွမ်းကျင်မှုများမှာ အားနည်းနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

သူမသည် သေနတ်သမားတစ်ယောက်အနေဖြင့် အဖိုးမဖြတ်နိုင်ပေ၊၊၊ အထူးသဖြင့် ရထားပေါ်တွင် အထိုင်ချ၍ တပ်စွဲထားသည့်အချိန်တွင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမကို ဖုတ်ကောင်များနှင့် အနီးကပ်တိုက်ပွဲများထဲတွင် ပါဝင်စေခြင်းလား၊၊ ဒါကတော့ အခြားကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။

ရှုထောင့်ပြောင်းလဲခြင်း…

“ကျွန်မ သေသွားမှာကို ကြောက်တာလား”

ချန်ဆီရွှမ်၏ ရုတ်တရက် စကားများသည် လင်းရှန်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

သူမသည် မျက်လုံးချင်းဆုံခြင်းကို ရှောင်ရှားကာ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။

သူမသည် ရထားပေါ်သို့ ပထမဆုံး ရောက်လာစဥ်က လင်းရှန်၏အေးစက်ပြီး လက်တွေ့ကျခဲ့ပုံကို မှတ်မိနေသည်။

“လူတိုင်း ရှာဖွေရမယ်။ ယောက်ျား၊ မိန်းမ—ခြွင်းချက်မရှိဘူး”

ထိုအချိန်က သူ၏ လေသံသည် စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့သော နှလုံးသားမရှိသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးနှင့်တူခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ... သူသည် မတူတော့ပုံရသည်။

သူမကို ဂရုစိုက်ပေသည်။

လင်းရှန်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏အတွေးများ လွင့်မျောနေသည်။

ကျိအန်းမြို့ မှာတုန်းက သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် သေသွားလျှင်လား။

အရေးမကြီးခဲ့ပေ။

သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်မှာ ရှင်သန်ဖို့ ဖြစ်သည်။

ရထားပေါ်ရှိ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ရမည်၊ တန်ဖိုးရှိအောင် ပံ့ပိုးရမည်၊ အမိန့်ကို လိုက်နာရမည်။

သို့သော် အဖွဲ့ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ သူသည် လူများကို အလွယ်တကူစွန့်ပစ်နိုင်သော စစ်တုရင်ရုပ်များကဲ့သို့ မဆက်ဆံသင့်ကြောင်း နားလည်ခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူသည် သေခြင်းကို ရှောင်လွှဲ၍မရသော ကိစ္စအဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုနေ့တွင်၊ ၎င်းတို့ ကျန်းကျိုးမြို့ မှ ထွက်ခွာစဥ်က ရှုချင်း၏ Bigfoot ယာဥ်တန်းလည်း ပါဝင်လာခဲ့သည်...

ကျုံးကျားဟောင် တစ်မိသားစုလုံး သေဆုံးခဲ့သည်။

လင်းရှန် သူတို့ကို သိပ်မသိခဲ့ချေ။

သူတို့ စကားတောင် သိပ်မပြောခဲ့ကြရပေ။

အဖွဲ့ကို ကာကွယ်ရန် သူလုပ်နိုင်သမျှ အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်ကိစ္စအတွက် သူ့ကို မည်သူမျှ အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည်အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် သူ့၏လူများ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ သူ သိသည်—သူ ပိုကောင်းသည့် ရွေးချယ်မှုများ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်သည် သူ့ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

သေဆုံးမှုများ ထပ်ဖြစ်လာမည်ကို သူ သိသော်လည်း ယခုအခါ သူ၏ လူများကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ၎င်းတို့၏ ရှင်သန်မှုအခွင့်အရေး ကို တိုးမြှင့်ရန်အတွက် ဖြစ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ပြီးတော့ ချန်ဆီရွှမ်...

သူမသည် သူ၏မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် သေခြင်းရှင်ခြင်းအခိုက်တန့်များကို အတူတကွ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

သူမကို “တန်ဖိုးရှိသော အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး” အဖြစ်သာ မြင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

“မင်းအတွက် သေနတ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ စွမ်းအင်မြှင့်ဝတ်စုံတစ်ခု ငါ လုပ်ပေးမယ်”

လင်းရှန်၏ စိတ်သည် အလုပ်လုပ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမ၏ အမြန်နှုန်းနဲ့ ခွန်အားကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ပေါ့ပါးသော ဝတ်စုံတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်မည်ဆိုပါက သူမသည် ကြီးမားလေးလံသောစနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကို အလွယ်တကူ ကိုင်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်၊၊

အစွမ်းထက် ပစ်မှတ်ရှာဖွေရေးစနစ်နှင့် လျှပ်စစ်စနိုက်ပါမော်ဂျူးတို့ဖြင့် သူမသည် မထိခိုက်နိုင်သော တိကျသေချာသောအဆင့် ဖြစ်လာနိုင်မည်—“လျှပ်စီးစနိုက်ပါနတ်ဘုရားမ”

ပြီးတော့ သူမတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ—ကီကီ၊ လို့ရှားရှား၊ တာလို့၊ ရှုချင်း၊ လုရှင်းချန်၊ လုချန်၊ မြောင်လု၊ တင်းကျန်းရီ—တစ်ဦးစီတိုင်းအတွက် စိတ်ကြိုက်ပြင်ဆင်ထားသော ကိရိယာများ လိုအပ်သည်။

“အနန္တရထားရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက ငါ့ရဲ့စွမ်းအားပဲ၊၊ အဖွဲ့ကို သန်မာအောင်လုပ်တာဟာ ငါ့ကိုယ်ငါ သန်မာအောင် လုပ်တာပဲ”

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် တစ်ကိုယ်တော်ရှင်သန်ခြင်းသည် ရှေ့ဆက်ရမည့် နည်းလမ်း မဟုတ်ပေ။

“ဟုတ်တယ်၊ မင်း သေမှာကို ငါကြောက်တယ်”

လင်းရှန်သည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ချန်ဆီရွှမ်၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ရဲ့ ဆရာမချန်လေ”

သူသည် “ငါ့ရဲ့” ဟူသော စကားလုံးကို တမင်တကာ အလေးပေး ပြောလိုက်သည်။

ပြီးနောက် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲ လက်နက်ထုတ်လုပ်ရေးကို စတင်ရန်အတွက် နောက်တွဲများဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ချန်ဆီရွှမ်သည် သူမ၏ အကြည့်ကို ရှေ့ရှိ အဆုံးမဲ့ ရထားလမ်းများဆီသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

အပြုံးတစ်ခုသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် ပျံ့နှံ့လာသည်။

သူမ ပျော်ရွှင်နေသည်။

ဂျုံး—ဂျုံး

အနန္တရထားသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ရထားလမ်းတစ်လျှောက် အလျင်အမြန် မောင်းနှင်နေသည်။

ချန်ဆီရွှမ်သည် မောင်းနှင်မှုကို လွှဲယူခဲ့ပြီး လင်းရှန် သည် G3 လျှပ်စစ်သံလိုက်အမြောက်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် ပြင်ဆင်ရင်း တွဲအမှတ် ၂ သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

စစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်တန်ပြီ။

အနန္တရထား - ဆက်လက်ခုတ်မောင်းနေသည်….

အနန္တရထားသည် ဟွမ်ရှင်းပင်မရထားလမ်း ကို ဖြတ်၍ အရှေ့ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေသည်။

လင်းရှန်သည် ထိန်းချုပ်ခန်းကို ချန်ဆီရွှမ် အား တာဝန်ပေးထားပြီး သူ၏ အလုပ်ရုံ ဖြစ်သော တွဲအမှတ် ၂ သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဤနေရာတွင် သူသည် G3 လျှပ်စစ်သံလိုက်အမြောက် ကို တည်ဆောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

ဤလက်နက်သည် 1130 CIWS ထက်ပင် ပိုကြီးသည်၊၊ သို့သော် သူ၌ အစီအစဥ်တစ်ခု ရှိသည်—စီမံကိန်းကို အဆင့်နှစ်ဆင့် ခွဲခြားလိုက်သည်-

ပထမဦးစွာ၊ အမြောက်၏ ပုံစံနှင့် သေနတ်တင်စင် အခြေခံကို တည်ဆောက်ခြင်း။

နောက်ပိုင်းတွင် စွမ်းအင်သိုလှောင်စက်နှင့် အရှိန်မြှင့်စက်ကို တပ်ဆင်ခြင်း။

၎င်းသည် တွက်ချက်ထားသော အလောင်စားတစ်ခုဖြစ်သည်—အမြောက်သည် လည်ပတ်နိုင်ဦးမည် မဟုတ်သေးသော်လည်း ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုများကို တားဆီးရန်အတွက် လုံလောက်သော အကြောက်တရားကို ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မည်။

ရထားသည် ဟန်ရှန်းတောင်ကြားအနီးသို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ အခြားသောယာဥ်တန်းများ၊ ကြေးစားစစ်သားများ သို့မဟုတ် လုယက်သူများနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ မြင့်မားသည်။ လင်းရှန်သည် အလစ်ချောင်းတိုက်ခိုက်ခံရရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

ဗျူဟာမြောက် လှည့်စားခြင်း…

၃၆၀ လည်ပတ်နိုင်သော ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ကီကီသည် လင်းရှန် ပထမဆုံး သေနတ်တင်စင်နေရာကို ရှင်းလင်းပြီး ဝါယာကြိုးခန်းများကို စတင်ဂဟေဆော်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။

“ကျွန်မတို့ မြို့ထဲ ရောက်တော့မယ်။ အချိန်မီ ပြီးမယ်လို့ ထင်လား”

“မပြီးနိုင်ဘူး”

လင်းရှန်သည် မော့ပင် မကြည့်ပဲ ဖြေလိုက်သည်၊၊

သူ၏ လက်ရှိ ယန္တရားပညာရှင်အဆင့် တွင် လျှပ်စစ်သံလိုက်အမြောက်တစ်ခုလုံးကို အပြီးသတ်ရန် အနည်းဆုံး ၇-၈ နာရီ ကြာမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟန်ရှန်းတောင်ကြားသည် ၃ နာရီထက် မပိုသော နေရာတွင်သာ ရှိသည်—လုံလောက်သော အချိန် မဟုတ်ပေ။

“ဒါဆို ပြီးအောင် မလုပ်နိုင်ရင် ဘာလို့ စနေတာလဲ။ မြို့ထဲမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ကီကီက လက်ပိုက်လျက် မေးလိုက်သည်။

လင်းရှန်က ရထား၏ အမိုးသို့ လက်ညှိုးထိုးကာ လှောင်ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါ အခု လည်ပတ်နိုင်ဖို့ မလိုဘူး—မြင်နေရဖို့ပဲ လိုတယ်”

“အမ်”

ကီကီ မျက်တောင်ခတ်ရင်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

“ငါ သေနတ်တင်စင်နဲ့ အမြောက်အိမ်ကို အရင်တပ်ဆင်နေတာ။ အတွင်းပိုင်း အရှိန်မြှင့်စက် နဲ့ စွမ်းအင်သိုလှောင်စက်ကို နောက်မှ ထည့်သွင်းလို့ရတယ်”

“ခဏ... ဒါဆို ရှင်က အခြေခံအားဖြင့် ဗလာခွံတစ်ခုကို တည်ဆောက်နေတာလား”

ကီကီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် နတ်ဆိုးဆန်သောအပြုံးတစ်ခု သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် တွန့်လိမ်သွားသည်။

“ဟ…အစ်ကြီးရှန်... ရှင် ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် ကောက်ကျစ်လှည့်စားတတ်သွားတာလဲ”

“ငါတို့ နာမည်ကောင်းရအောင် လုပ်ရမယ်လို့ မင်း မပြောခဲ့ဘူးလား။ ငါတို့ ရှိနေကြောင်း ထုတ်လွှင့်ခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ ဓားပြယာဥ်တန်း တွေ ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်။ 1130 CIWS တစ်ခုတည်းနဲ့ သူတို့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး”

“ငါတို့ စီးပွားလုပ်ချင်ရင် ငါတို့ရဲ့ ဧည့်သည် တွေအတွက် ဝိုင်ကောင်းကောင်း လိုအပ်တယ်—ပြီးတော့ ဝံပုလွေတွေအတွက် ကျည်ဖြည့်ထားတဲ့ သေနတ်တွေ လိုအပ်တယ်”

ဒါက လှည့်စားခြင်းသက်သက်မဟုတ်ပေ—အင်အားပြခြင်း ဖြစ်သည်။

ငွေကြယ်၊ နဂါးတောင် အမှတ် ၁ နဲ့ အခြား ဧရာမရထားကြီးများတွင် လျှပ်စစ်သံလိုက်အမြောက်များစွာနဲ့ ကြီးမားသည့်ခံစစ်များ ရှိသည်။

နှိုင်းယှဥ်ကြည့်ရင် အနန္တရထားတွင် လက်နက်အင်အား နည်းနေသောကြောင့် လုယက်သူများအတွက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ပစ်မှတ်ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူတို့သာ ဟန်ရှန်းတောင်ကြားထဲကို ကြီးမားတဲ့ သံလိုက်အမြောက်လိုမျိုး မြင်သာတဲ့အရာကို တပ်ဆင်ပြီး ဝင်လာခဲ့ရင် မကောင်းသောအတွေးရှိသူများသည် တစ်ခုခုမလုပ်ခင် အနည်းဆုံးနှစ်ခါတော့ စဥ်းစားကြလိမ့်မည်။