ကမ္ဘာပျက်ကပ်စျေးကွက် လက်ဝါးကြီးအုပ်မှု ၂
Vol. 15 Ch. 216
“ဝယ်ဖို့ လာတာလား”
မာနကြီးသော အမျိုးသားက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်း ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် သိရဲ့လား ကောင်လေး”
“မသိဘူး”
အနောက်မှ လျောင်မင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကံကြမ္မာ-သက်ရှည် ယာဉ်တန်းပဲ။ ငါတို့ထဲက အများစုက သူတို့နဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ဖူးတယ်”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချောင်ဟုန်၏ မာနသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ လူများကို ဆုတ်ခွာရန် သတိအေနထားဖြင့်အချက်ပြလိုက်သည်။
အခြားသူများစွာလည်း အလားတူ တုံ့ပြန်ကြပြီး သတိထားသောအကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကြသည်။
ရှင်းနေသည်မှာ အနန္တရထား၏ ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်မှုသည် ကြီးမားသော ပြိုင်ဘက်ကို စိတ်ဆိုးစေခဲ့သည်။
လင်းရှန်သည် ချန်ဆီရွှမ်နှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်သည်၊၊
….သူတို့သည် ပြိုင်ဘက်နှင့် တွေ့ဆုံရလေပြီ။
“ဪ…ဒါဆို ခင်ဗျားတို့က ဘယ်ကနေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာလဲ”
နေကာမျက်မှန်ဝတ်ထားသော အမျိုးသားက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီကို လက်ချောင်းများဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။
“ကံကြမ္မာ-သက်ရှည် ယာဉ်တန်းကို ကြားဖူးလား…စည်းကမ်းတွေကိုတောင် သိရဲ့လား၊၊ ဈေးနှုန်းတွေကို ဒီလောက် နိမ့်အောင် ကမ်းလှမ်းပြီး မင်းတို့က ကမ္ဘာပျက်ကပ်ရဲ့ ဈေးကွက်ကို ဖျက်ဆီးနေတာ။ မင်းတို့က ဘယ်လို ပျက်စီးမှုမျိုး ဖြစ်စေလဲဆိုတာ သိရဲ့လား”
လင်းရှန်၏ အကြည့်သည် အမျိုးသားနောက်ရှိ အဖွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများသည် အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။
“ရှင်သန်သူတွေ အချင်းချင်း အရောင်းအဝယ် လုပ်တာကို အခုက ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်ပြီလား”
“ဟမ့်”
အမျိုးသားက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ရှင်သန်သူတွေကြား လဲလှယ်ခြင်းက ပုံမှန်ပါပဲ။ ရိုင်ဖယ်တစ်လက်ကို ပေါင်မုန့်တစ်ခုတည်းနဲ့ လဲလှယ်ရင်တောင် ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ရေဒီယိုပေါ်မှာ ဈေးနှုန်းတွေကို ထုတ်လွှင့်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်၊ ပစ္စည်းတွေရှိကြောင်းနဲ့ နှုန်းထားတွေ သတ်မှတ်လိုက်တဲ့အချိန်၊ အဲဒါက ဂိမ်းကို ပြောင်းလဲသွားစေတာ။ အဲဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခု မဟုတ်ဘူး—အဲဒါ ဈေးကွက်ကို ဖျက်ဆီးနေတာ။ အခု နားလည်ပြီလား”
“ဝိုးး…ဒါက တကယ်ကို ရယ်စရာပဲ”
ချန်ဆီရွှမ်သည် လက်များကို ပိုက်ထားပြီး ရှေ့သို့ တတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ဘာလဲ၊ ငါတို့က ငွေကြေးဖောင်းပွအောင်လုပ်နေတယ်ပေါ့”
သူမ၏ စကားကြောင့် နေကာမျက်မှန်ဝတ်ထားသော အမျိုးသား၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မှောင်မိုက်သွားသည်။
“မင်းတို့က တကယ်ပဲ ဒီလောက် တုံးအနေကြတာလား”
“ဒီနေ့ မင်းတို့က ရှင်းဟူ-၂၆ နည်းဗျူဟာ ရိုင်ဖယ်ကို ကျည်ဆံ ၁၂၀ ပါပြီး ဘီစကစ်တစ်ဘူးနဲ့ ရောင်းတယ်။ မနက်ဖြန်၊ ငါက ငါ့သေနတ်တွေကို ဘယ်လို ရောင်းရမှာလဲ၊၊ ငါ့ညီအစ်ကိုတွေ ဘယ်လို စားဝတ်နေရေးအတွက် ပိုက်ဆံရှာရမှာလဲ၊၊ စည်သွတ်ဘူးတစ်ဖာအပြည့်နဲ့ လဲလှယ်နိုင်တဲ့ တခြားရှင်သန်သူအဖွဲ့တွေက အခု မင်းတို့ကြောင့် တစ်ဝက်ပဲရတော့မယ်။ ပြောပါဦး—ဒါက မင်းတို့ရဲ့ စီးပွားရေးသက်သက် ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
လင်းရှန်သည် ချန်ဆီရွှမ်၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။
“ဒါဆို ခင်ဗျား ပြောချင်တာက—ကျုပ်တို့က ဒီကို အသစ်ရောက်လာတာ၊ ပစ္စည်းအများကြီး မရှိသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် လျှို့ဝှက်အရောင်းအဝယ် လုပ်တာက အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေကို လူသိရှင်ကြား ကြေညာလိုက်တာက ခင်ဗျားရဲ့ ဈေးကွက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပေါ့၊ ဟုတ်လား”
“အတိအကျပဲ”
နေကာမျက်မှန်ဝတ်ထားသော အမျိုးသားသည် သူ၏ ခေါင်းကို မော့ထားသည်။
“ငါတို့ မရပ်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ”
ကီကီသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးအစုံကျဥ်းမြောင်းသွားသည်၊၊
ချက်ချင်းပင် အနန္တရထားအဖွဲ့ဝင်များသည် ၎င်းတို့၏ အရောင်းအဝယ်ကို ရပ်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ လက်များကို အလိုလျောက် လက်နက်များဆီသို့ ရွှေ့လိုက်ကြသည်။ တင်းမာသော တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် ဘူတာရုံတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
လဲလှယ်ရန် လာသူများသည် တိုက်ပွဲသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်တော့မည်ကို ခံစားမိသောကြောင့် လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်၊၊
သူတို့သည် အနန္တရထား၏ ဈေးနှုန်းများကို ပိုနှစ်သက်သော်လည်း လူအများစုသည် ကံကြမ္မာ-သက်ရှည် ယာဉ်တန်း၏ လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားကို သိရှိကြပြီး ထောက်ခံရန် အသံမထွက်ဝံ့ကြပေ။
ကလစ်၊၊
တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် နေကာမျက်မှန်ဝတ်ထားသော အမျိုးသားနောက်မှ လက်နက်ကိုင် တိုက်ခိုက်ရေးသမားများသည် ၎င်းတို့၏ ရိုင်ဖယ်များကို မြှောက်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ယာဉ်တင် အော်တိုအမြောက်များသည် လှည့်လာကြသည်။
သူ၏ ဘေးရှိ ဆံပင်နီ အမျိုးသမီးက တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး သူမ၏ စက်မှုလက်တု ညာဘက်လက်သီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်မောင်းရှိ အသေးစား မော်တာများသည် အသံတိုးတိုးဖြင့် လည်ပတ်နေပြီး လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများသည် ၎င်း၏ အားဖြည့်ထားသောတစ်လျှောက် ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊
သတ္တုပြားတစ်လျှောက်တွင် မှိန်ဖျော့သော အပြာရောင်အလင်းသည် ခုန်ပေါက်နေပြီး ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။
“နားလည်မှုမလွဲနဲ့”
ရုတ်တရက် နေကာမျက်မှန်ဝတ်ထားသော အမျိုးသားသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လက်များကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါသည်။
“မင်းတို့ အကုန် မှားနေတယ်။ ငါက လုပ်ငန်းရှင်၊ ဓားပြ မဟုတ်ဘူး”
သူသည် လက်ချောင်းများကို ဆတ်ခနဲ ခါလိုက်သည်။
ရွီးး
သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ထရပ်ကား၏ နောက်ဘက်တံခါးများ ပွင့်သွားပြီး ရိက္ခာများ—အစားအသောက်၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကိရိယာများ၊ လောင်စာဆီနှင့် ခဲယမ်းများ—အားလုံးသည် ကြီးမားသော ကုန်တင်ခန်းအတွင်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီစဉ်ထားသည်ကို ဖော်ပြနေသည်။
ပြင်းထန်သောအသက်ရှူသံများသည် ရှင်သန်သူများကြားတွင် လှိုင်းထသွားသည်။
ရိက္ခာအများအပြား ရှိနေခြင်းသည် အံ့မခန်း ဖြစ်သည်။
ပို၍အစွမ်းထက်သော ယာဉ်တန်းများကြားတွင်ပင် ဤမျှလောက် ကြွယ်ဝမှုကို နေရာတစ်နေရာတည်းတွင် မြင်ဖူးသူ နည်းပါးသည်။
နေကာမျက်မှန်ဝတ်ထားသော အမျိုးသားသည် သူတို့၏ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူသည် လင်းရှန်ထံ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံသည် မောက်မာမှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
“မင်းက ဈေးနှုန်း သတ်မှတ်တယ်၊ ဟုတ်လား…ကောင်းပြီ၊ ခန့်မှန်းကြည့်…မင်းတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံး—မင်းတို့မှာရှိတဲ့ သေနတ်အကုန်လုံးကို မင်းတို့ နှုန်းထားအတိုင်း ငါ ယူမယ်”
သူ၏ လှောင်ပြုံးက ပိုကြီးလာသည်။
“ပြီးရင်၊ မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးပြီး ထွက်သွားတော့”
သူ စကားပြောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အနန္တရထားအဖွဲ့ဝင်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများ မှောင်မည်းသွားသည်။
ဒါက အာဏာပြရုံသာမက—သူသည် ယာဉ်တန်းတိုင်း၏ ရှေ့တွင် လက်နက်အရောင်းအဝယ်အားလုံးကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ရန် ရဲတင်းစွာ ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှင်သန်သူများပင် မကျေမနပ် ဖြစ်လာကြသည်။
လင်းရှန် ရယ်ချင်ချင် ဖြစ်သွားသည်။
“ဒါဆို ခင်ဗျားက လက်ကားယူဖို့အတွက် ဒီကို လာတာပေါ့၊ ဟုတ်လား”
သူ ခေါင်းညိတ်ပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ နားလည်ပြီ။ ခင်ဗျားက စည်းမျဉ်းရှိတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်ပဲ”
ထို့နောက် လင်းရှန်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ အရောင်းအဝယ် လုပ်နေတဲ့သူက ဘယ်သူလဲလို့ မေးခွင့်ပြုပါ”
နေကာမျက်မှန်ဝတ်ထားသော အမျိုးသားက ပြုံးလိုက်သည်။
“ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပါပဲ… ငါ့ ယာဉ်တန်းရဲ့ နာမည်က ငါ့နာမည်ပဲ။ ကံကြမ္မာ-သက်ရှည်လို့ ခေါ်လိုက်”
လင်းရှန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်က ‘ကံကြမ္မာ’ လို့ ပြောတာလား”
ရှားရှားက လင်းရှန်နောက်မှ ချောင်းကြည့်ပြီး အံ့သြတကြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
“ခဏလေး...ရှင့်မှာ တကယ်ပဲ ‘ကံကြမ္မာ’ ဆိုတဲ့ နာမည် ရှိတာလား…ဒါက ရှားပါးတယ်”
နေကာမျက်မှန်ဝတ်ထားသော အမျိုးသား၏ အမူအရာသည် တင်းမာသွားသည်။
“ငါ့ နာမည်ကို မလှောင်နဲ့”
ရှားရှားက
“ဒါပေမဲ့ ဒါက ထူးဆန်းနေတယ်လေ... ပြောရရင်၊ ကျွန်မ အဲဒီနာမည်နဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူးလေ—”
“ဒါက ကံကြမ္မာဆိုတာ တောင်တွေနဲ့ ပင်လယ်တွေက ကံကြမ္မာလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်၊ ပြီးတော့ ‘သက်ရှည်’ ဆိုတာ အသက်ရှည်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်”
သူ၏ အသံသည် မြင့်တက်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ပျက်မှုကို သိသာစေသည်။
ထို အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ နောက်ရှိ ဆံပင်နီအမျိုးသမီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူမ၏ နက်ရှိုင်းသော အသံက တင်းမာမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
“သူ့နာမည်က ဟူ ဖြစ်တယ်။ ဟူလုရှို့”
“ဟူလုရှို့”
ရှားရှားက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါက... ထူးဆန်းတယ်”
သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကီကီသည် ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းထားရင်း ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။