ကျွမ်းကျင်လိမ္မာသောလုပ်ငန်းရှင်
Vol. 15 Ch. 219
“မင်း—”
ဟူလုရှို့၏ မျက်နှာသည် ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှုကြားတွင် ပြောင်းလဲနေသည်။ သူသည် ကြီးမားသော ထောင်ချောက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြောင်း သိလိုက်သောကြောင့် သူသည် ပေါက်ကွဲတော့မလို ဖြစ်နေသည်၊ သို့သော်—ထို့နောက် သူသည် မြင်လိုက်သည်။
လင်းရှန်သည် သူ့ကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်ကာ ယန္တရားနှလုံးသားကို စတင်လိုက်သည်။
တစ်ခဏချင်းတွင် ရထားပေါ်ရှိ သံချပ်ကာ တံခါးနှစ်ချပ် ဝှီးခနဲ ပွင့်သွားသည်။ ရထားတွဲ နံပါတ် ၂ နှင့် ရထားတွဲ နံပါတ် ၁၁ ၏ အပေါ်ပိုင်းအမိုးဖုံးများ ပွင့်လာကာ ကြောက်မက်ဖွယ် အမြောက်နှစ်လက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊
ဝူးးးးး—
လွန်ခဲ့သော တစ်ခဏက သာမန်သံချပ်ကာရထားကဲ့သို့ အရာသည် ရုတ်တရက် ရွေ့လျားနိုင်သော စစ်သင်္ဘောအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဟူလုရှို့နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သား အားလုံး၏ မျက်နှာများ အရောင်ဖျော့သွားကြသည်။ G3 လျှပ်စစ်သံလိုက်အမြောက်နှင့် 1130 CIWS တို့သည် နက်ရှိုင်းသော မြည်သံဖြင့် ပေါ်ထွက်လာပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်လာသည်၊၊
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းသွားကြသည်။
အနီးနားတွင် ရပ်နေကြသော ရှင်သန်သူယာဉ်တန်းများသည် ချက်ချင်း ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ထိုဧရာမသေနတ်ပြောင်းနှစ်ခုက ၎င်းတို့၏ ပစ်မှတ်များကို ချိန်လိုက်သည်နှင့် အလိုလျောက်ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။
ဟူလုရှို့သည် နေရာတွင်ပင် တောင့်တင်းနေသည်။ သူ၏ ကြီးမားသော နေကာမျက်မှန်သည် သူ၏ နှာခေါင်းထိပ်သို့ လျှောကျသွားပြီး ပြူးကျယ်၍ ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်လုံးများကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
သူသည် တုန်ယင်စွာဖြင့် “ခဏလေး ရပ်ပါဦး... ညီ... ညီလေး မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ”
သူ၏ နှလုံးသည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်ခဏက သူသည် စိတ်တိုလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်—သို့သော် တစ်နည်းနည်းဖြင့် လင်းရှန်သည် ထိုအချိန်အခိုက်အတန့်ကို ကြိုတင်မျှော်မှန်းထားပြီး သူ့ကို တန်ပြန်ခဲ့သည်။
“ဪ၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”
လင်းရှန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေပြီး ကြီးမားသောသံလိုက်အမြောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ထိတ်လန့်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါက ပုံမှန်ရထားစနစ်ထိန်းသိမ်းမှုပါပဲ။ ပြီးတော့ ဒီအမြောက်တွေ ဘယ်လောက် ကြီးတယ်ဆိုပြီး လှည့်စားတာ မခံပါနဲ့—ဒါတွေနဲ့ ထိတာက နာတောင် မနာပါဘူး”
လူတိုင်း “…”
ဆန်းချန်၏ အမူအရာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်၊၊
ဤ အဆင့်ရှိလက်နက်များသည် အမှောင်သတ္တဝါများကို သတ်ရန်သာ မဟုတ်ပေ—၎င်းတို့သည် မွန်းစတားကြီးများကိုပင် ဖြုတ်ချနိုင်သည်။
၎င်းတို့သည် သာမန်ခရီးသည်ရထားတွဲများအတွင်း ဘယ်လို ပုန်းနေနိုင်တာလဲ….
ဟူလုရှို့သည် သရဲသဘက်ကို မြင်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် ရထားကို မြို့ထဲသို့ ဝင်လာချိန်ကတည်းက စောင့်ကြည့်ရန် လူများထားခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ၎င်းတွင် ကြီးမားသော သံချပ်ကာ ရှိသည်၊ သို့သော် အပြင်ဘက်မှကြည့်လျှင် သာမန် အရပ်သားရထားတစ်စီးကဲ့သို့ ပုံရသည်။ ဤ ကမ္ဘာပျက်ကပ်လွန်ကမ္ဘာတွင် စစ်ဘက်စက်မှုလုပ်ငန်း၏ အပြည့်ဝထောက်ခံမှု မရှိပါက မည်သူက ဧရာမစစ်တပ်စံနှုန်းအမြောက်များကို ရထားတွဲများအတွင်း ဖျောက်ထားနိုင်မည်နည်း။
အဝေးတွင် ညအရိပ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ချောင်ဟုန်နှင့် သူ၏ အမျိုးသမီးအဖွဲ့ဝင်များအပါဝင် အစိမ်းရောင် ရထားပေါ်ရှိ လူတစ်ရာကျော်တို့သည် ထိတ်လန့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ကြားနေရသည်မှာ လူများ၏ လေအေးကို အငမ်းမရ ရှုသွင်းနေသည့် အသံများသာ….
သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် စက်သေနတ်များနှင့် အလိုလျောက်စနစ်များသည် ရုတ်တရက် ကစားစရာများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်၊၊
ဝူးးးးး—
တစ်ခါမှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် အမြောက်နှစ်လက်သည် ရထား၏ သံချပ်ကာ အတွဲများအတွင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားသည်။
ဟူလုရှို့၏ နှလုံးသည် ခုန်ပေါက်နေဆဲဖြစ်သည်။
လင်းရှန်သည် သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
“သူဌေးဟူ၊ အဲဒီပစ္စည်းတွေအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကဲပါ၊ ကျုပ်တို့ ပြောနေတာ ဘယ်နား ရောက်နေပြီလဲ…ဪ—ဟုတ်ပြီ၊ အရောင်းအဝယ်”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်…အရောင်းအဝယ် အရောင်းအဝယ်”
ဟူလုရှို့သည် စိတ်အတွင်း၌ ကျိန်ဆဲနေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင် သူ၏ မျက်နှာသည် ပြုံးရွှင်နေသည်။ အရင်က မာနကြီးသော သဘောထားသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူသည် သူ၏ တံတွေးကို အကြိမ်ကြိမ် မျိုချနေသည်။
သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားရင်း သူက သတိကြီးစွာ မေးလိုက်သည်၊၊
“ဒါဆို... ညီလေးလင်း၊ ဟုတ်တယ်နော်…နားထောင်ပါဦး၊ ငါက ဒီသေနတ်တွေအားလုံးကို ဒီလို ဈေးကောင်းနဲ့ ရလိုက်တော့ အနည်းငယ် အားနာမိတယ်။ ဒီလိုဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ…ရိုင်ဖယ်သေတ္တာနှစ်ခုတိုင်းအတွက် အသားခြောက်သေတ္တာတစ်ခု အပိုထပ်ထည့်ပေးမယ်။ အဆင်ပြေရဲ့လား”
သူ၏ ရိုသေကျိုးနွံနေသော အကြည့်သည် တောက်ပနေသည်။
သူသည် လူမှား၍ ရန်စမိကြောင်း သိလိုက်သောအခါ လျှပ်စီးကဲ့သို့ အမြန်နှုန်းဖြင့် အမူယာကို ပြောင်းလိုက်ပြီး မာနကြီးသော ရောင်းဝယ်သူမှ ချိုသာစွာ ပြောဆိုတတ်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်အဖြစ် ချက်ချင်း လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်သွားသည်။
“အင်း”
ကီကီသည် လက်များကို ပိုက်ထားရင်း မြေပြင်ပေါ်မှ မြောက်တက်သွားသည်။ သူမ၏ ဆံပင်သည် မျောနေပြီး သူမ၏ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများသည် အန္တရာယ်ရှိသော အရောင်ဖြင့် ကျဉ်းသွားသည်။
“ရှင့်မှာ လဲလှယ်ဖို့ ထရပ်ကား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိတယ်လို့ ခုနက မပြောခဲ့ဘူးလား”
ရထား၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် လုရှင်းချန်သည် အလိုလျောက်ပင် လှုပ်ရှားလာသည်၊၊ သူ၏ လက်ဖဝါးများတွင် မီးတောက်များ ကခုန်နေပြီး သူက မောက်မာသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့်
“ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း ကြားလိုက်တယ်။ မင်းက ငါတို့ ပစ္စည်းတွေ ရှင်းပြီးတာနဲ့ ငါတို့ ထွက်သွားရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား…ဒါပေမဲ့ အခုက—ငါတို့ မပြီးသေးဘူး”
ဘူတာတစ်ခုလုံးတွင် လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားသည်၊၊
အရူးတစ်ယောက်ပင် သူတို့ နှစ်ဦးလုံးသည် အဆင့်မြင့် စွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ ပြီးတော့ သူတို့သည် ပုန်းကွယ်ဖို့ မကြိုးစားတော့ပေ။
ဟူလုရှို့၏ မျက်နှာသည် လူသေကောင်အလား ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူသည် ဤလူများကို သွားရှုပ်ရန်မှာ သူ၏ စွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်နေကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ရှင်ချင်စိတ်က နှိုးကြားလာသည်၊၊
တစ်ခဏချင်းတွင် သူသည် ဒေါသတကြီးအမူယာသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ လူများကို ပြန်လှည့်ဟောက်လိုက်သည်၊၊
“မင်းတို့ ခုနက ညီလေးလင်းကို အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခုခု ပြောခဲ့မိသလား”
“အမ် မဟုတ်ဘူး…. မဟုတ်ဘူး”
သူ၏ လူများသည် မျက်နှာများမှ ချွေးစေးများ စီးကျနေလျက် အသည်းသန် ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။
“ဒါက နားလည်မှု လွဲတာပါ၊ လုံးဝ နားလည်မှု လွဲတာပါ”
ဟူလုရှို့သည် ပြုံးရွှင်စွာ ရှေ့သို့ တိုးလာကာ လင်းရှန်အနားကပ်၍ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်၊၊
“ညီလေးလင်း၊ မင်းတို့က လက်လီပဲ လုပ်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ငါ အသက်နဲ့ ကျိန်ဆိုပါတယ်၊ မင်းတို့က လက်ကားလုပ်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး၊၊ နားထောင်ပါဦး—ငါ့ကို မင်းရဲ့ ဖြန့်ဖြူးသူ ဖြစ်ခွင့်ပြုပါလား”
လင်းရှန် အံ့သြတကြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။
ဒီရွှေသွားနဲ့ လူယုတ်မာက တစ်ခုခုပဲ။
ထိုသူ၏ အနေအထားမျိုးတွင် လူအများစုသည် ကရုဏာတောင်းခံခြင်း သို့မဟုတ် ဖားယားခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ကြပေမည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီလူကတော့…
သူ အသာစီး မရနိုင်ကြောင်း သိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ချက်ချင်း ဇာတ်ညွှန်းကို ပြောင်းလိုက်ပြီး အဆုံးသတ်ကို ရင်ဆိုင်ရမည့်အစား စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းကို တွေ့ရှိလိုက်သကဲ့သို့ အပျော့ဆွဲဖြင့် စတင်လိုက်သည်။
“...ဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ငန်း တစ်ခုလုံးက ပစ္စည်းတွေကို အမြတ်အတွက် လှည့်ရောင်းတာလား”
လင်းရှန်က ပြတ်ပြတ်သားသား မေးသည်။
ဟူလုရှို့သည် ဖြောင့်မတ်သော အမူအရာဖြင့် သူ၏ ကျောကို ဖြောင့်လိုက်သည်။
“လုံးဝ မဟုတ်ဘူး…ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာ-သက်ရှည် ယာဉ်တန်းက တရားဝင် သွေးပဲစေ့လဲလှယ်နှုန်းထက် ပိုသက်သာတဲ့ ဈေးနှုန်းတွေနဲ့ ပေးပါတယ်။ ဒါက... ကောင်းပြီ၊ လူတွေ နေ့တိုင်း သေနေတယ်၊ ရှင်သန်သူ ယာဉ်တန်းတွေနဲ့ အခြေချနေထိုင်နေရာတိုင်းက မတူညီတဲ့ အရာတွေ လိုအပ်တယ်ဆိုတာ မင်းသိပါတယ်။ ငါတို့က လိုအပ်ချက်အရ ဈေးနှုန်းတွေကို ညှိပေးရုံပါပဲ။ ပြီးတော့၊ ကောင်းပြီ၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှာ အရောင်းအဝယ် လုပ်တာက အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာ ညီလေး သိပါတယ်။ ငါတို့က အဲဒီမှာ အသက်ကို စွန့်စားရတယ်။ ဒါကြောင့် ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်... ငါတို့က ဒုက္ခပိုက်ဆံပဲ ရှာနေတာပါ”
“...ဒုက္ခပိုက်ဆံ”
လင်းရှန် ရယ်မိမလို ဖြစ်သွားသည်။
“ခင်ဗျားက ဈေးကွက်ကို လက်ဝါးကြီးအုပ်နေတာ၊ ပြီးတော့ အကျိုးမရှိဘူးလို့ ပြောနေတာလား…ထရပ်ကား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိတယ်လို့ ခုနက ကြွားဝါနေခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား”
ဟူလုရှို့၏ မျက်နှာသည် ရှုံ့မဲ့သွားသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူက ပို၍ပင် အနီးကပ်လာက ပြောလိုက်သည်၊၊
“ငါ့မှာ တကယ်တော့ ထရပ်ကား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ မရှိပါဘူး။ ဆယ်စီးလောက်ပဲ ရှိတာ။ ပြီးတော့ ကားသေးသေးလေးတွေ။ ဒီကားကြီးကလား…ဒါက ငါတို့ရဲ့ အဓိကကုန်ပစ္စည်းသိုလှောင်မှုပဲ။ ညီလေးက ငါတို့ရဲ့ အစားအသောက်အားလုံးကို ယူသွားရင် ငါ့လူခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်လောက်က ညစာအတွက် ကျည်ဆံတွေကို ဝါးနေရလိမ့်မယ်”
“နောက်ပြီး—ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေက နေ့တိုင်း အားကောင်းလာနေတယ်။ ပစ်အားနည်းတဲ့ အော်တိုရိုင်ဖယ်တွေလား…သူတို့က တန်ဖိုးကျနေပြီ။ ငါက အများကြီး သိုလှောင်ထားခဲ့မိတယ်၊ ပြီးတော့ ညီလေးတို့ရဲ့ ရေဒီယို ကြော်ငြာကို ကြားလိုက်တော့ ထိတ်လန့်သွားတယ်—ငါ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေ အလဟသ ဖြစ်တော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ငါက မြန်မြန် လှည့်ရောင်းဖို့... စဉ်းစားခဲ့တာပေါ့...”
ဟူလုရှို့သည် ငိုတော့မည့် ပုံရသည်။
သူ၏ မူရင်း အစီအစဉ်က လင်းရှန်၏ ရိုင်ဖယ်များကို ဝယ်ယူပြီး ဈေးကွက် မပျက်စီးမီ အမြတ်အတွက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ရောင်းချရန် ဖြစ်သည်။
သို့သော် —သူသည် လုံးဝ မှားယွင်းစွာ တွက်ချက်မိပြီး သူ၏ တန်ဖိုးရှိသော ရိက္ခာများအားလုံးကို တူညီသော ရိုင်ဖယ်ရာပေါင်းများစွာဖြင့် လဲလှယ်ခဲ့မိသည်။
အခုကော…
သူသည် ပြိုင်ဘက်ရှင်သန်သူယာဉ်တန်းများဖြင့် ဝန်းရံခံထားရပြီး အဆုံးမဲ့ပစ္စည်းများရှိသော သံချပ်ကာရထား၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
ထို့ကြောင့် မလွဲမသွေအဆုံးသတ်ကို ရင်ဆိုင်နေရသော စစ်မှန်သောလုပ်ငန်းရှင်တိုင်းလုပ်မည့် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော တစ်ခုတည်းသောအရာကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ဟူလုရှို့က သူ၏ မျက်နှာကို အရေထူစေကာ သူ၏ သဘောထားကို ပြောင်းလိုက်သည်၊၊ ထို့နောက် အသက်ရှင်ဖို့အတွက် အသနားခံလိုက်သည်။
သူသည် အရောင်းအဝယ်ကို မဖြတ်နိုင်ရင်တောင်—အနည်းဆုံးတော့ သူသည် ဒီနေရာကနေ အစိတ်ပိုင်းတစ်ခုလောက် ပြန်ပါသွားဖို့ လိုအပ်ပေသည်။