ဖောင်ဒေးရှင်း ၁
Vol. 15 Ch. 220
“ဘယ်လိုလဲ၊ညီလေးလင်း”
ဟူလုရှို့က မေးသည်။
“ဒီသေနတ်တွေအများကြီးနဲ့ ငါ့ရဲ့ယဉ်တန်းကိုပဲ ဖြန့်ဖြူးဖို့ အရင်လုပ်ပေးပါ။ နောက်မှ မင်းဆီကနေ ပစ္စည်းတွေကို တိုက်ရိုက်လာယူမယ်၊ ရရဲ့လား”
လင်းရှန်သည် သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး “ကျုပ်မှာ ပစ္စည်းဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာ ခဗျားက သိလို့လား”
“အာ...”
ဟူလုရှို့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေတ္တမျှ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းရှန်ကို ကြည့်ကာ “များလေ ကောင်းလေပေါ့။ ညီလေးလို အင်အားကြီးတဲ့ ယဉ်တန်းမျိုးက ဘာမဆို ရနိုင်မှာပါ”
လင်းရှန်၏ အကြည့်သည် ဟူလုရှို့နှင့် သူ၏နောက်ရှိ အမျိုးသမီးအပေါ်သို့ ဝေ့ကြည့်သွားသည်။ သူက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်၊၊
“ကျုပ်မှာ ပစ္စည်းရှိတယ်ဆိုရင်ရော ခဗျားတို့ကို ဘယ်မှာ ရှာနိုင်မလဲ”
ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ဟူလုရှို့၏ မျက်ခုံးများ ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားပြီး သူက လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေသည်၊၊
“ငါတို့ စခန်းက ဟန်ရှန်းတောင်ကြားရဲ့ အားကစားကွင်းမှာပါ။ အခုပဲ လာခဲ့ပါလား။ ငါက အားလုံးကို ဟော့ပေါ့နဲ့ ဧည့်ခံပါ့မယ်”
“အိုး၊ တကယ်လား”
လင်းရှန်သည် ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး ဟူလုရှို့ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
ထိုအကြည့်ကြောင့် ဟူလုရှို့၏ မလုံမလဲ ဖြစ်လာသည်။
“ရပါတယ်၊၊ ခဗျားတို့ သွားလို့ရပြီ”
လင်းရှန်၏ အမူအရာ ပြောင်းသွားပြီး သူ ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ဤလူသည် ရှောင်ထွက်သွားရန် တောင့်တနေသည်ကို သူ မြင်သည်။ သို့သော် သူသည် ဓားပြ လုပ်ရန် လာခြင်းမဟုတ်သောကြောင့် လှည့်လည်သွားလာနေသော ထောက်ပံ့ရေးယဉ်တန်းနှင့် ရန်သူလုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ အနာဂတ်တွင် သူတို့ကို လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်လာနိုင်သည် မဟုတ်လား။
“ဟားဟား၊ ကောင်းပါပြီဗျာ။ ညီလေးလင်းက ရက်ရောတာပဲ။ ငါတို့... သွားလိုက်ပါဦးမယ်”
ဟူလုရှို့သည် ပြုံးရယ်လိုက်ပြီး သူ၏လူများကို အမြန်လက်ပြကာ ကားများထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်ပြီး အရှိန်ဖြင့် မောင်းထွက်သွားကြသည်။
ဝူးးး—
ဟူလုရှို့၏ ယဉ်တန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ကီကီသည် လင်းရှန်ဘေးတွင် ဆင်းသက်လာသည်။
“အဲဒီလို လူစားမျိုးကို... ရှင်က လွှတ်ပေးလိုက်တာလား”
“ငါ ဘာလုပ်ရဦးမလဲ”
လင်းရှန်က ရယ်မောလိုက်သည်။
“သူက ငါတို့ကို အတင်းအကျပ် အရောင်းအဝယ်လုပ်တာမှ မဟုတ်တာ။ ငါတို့ တရားမျှတတဲ့ ကုန်သွယ်မှု လုပ်ခဲ့ကြတယ်—ထရပ်ကားအပြည့် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ရခဲ့တယ်။ မင်း ဘာများ ထပ်လိုချင်သေးလဲ”
ချန်ဆီရွှမ်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး “သူက ကျွန်မတို့နဲ့ တကယ်ပဲ အလုပ်လုပ်ချင်တယ်လို့ ရှင်ထင်လား”
လင်းရှန်သည် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အဲဒီ ဖြန့်ဖြူးသူဆိုတဲ့ စကားလား။ သူက ငါ့အတွက် ရောင်းပေးချင်ရုံပဲ။ ဈေးနှုန်းနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ သူ ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ဒီဧရိယာမှာ ဈေးကွက်ကို တည်ငြိမ်စေဖို့၊ ငါတို့ ရေဒီယိုကနေ ဈေးနှုန်းတွေ ထုတ်လွှင့်တာကို တားဆီးဖို့ပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင် သူက အဲဒီ ရှင်းဟို-၂၆ တိုက်ခိုက်ရေး ရိုင်ဖယ်တွေကို ပိုမြင့်တဲ့ ဈေးနဲ့ ရောင်းပြီး သူ့ရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တွေကို ပြန်ကာမိနိုင်မှာလေ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သဘောတူသည်ဖြစ်စေ မတူသည်ဖြစ်စေ သူ့ရဲ့ ဦးစားပေးက အရင်ဆုံး လွတ်မြောက်ဖို့ပဲ”
ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ကီကီ၏ မျက်ခုံးများ ပြေလျော့သွားပြီး “အို” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အဲဒီလူက အတော်ပါးနပ်တာပဲ”
လင်းရှန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ သူပြောတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက မှန်တယ်—အမှောင်ထဲက သတ္တဝါတွေက ပိုပြီး အားကောင်းလာနေတယ်။ လူသားတွေဟာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာသလို မွန်းစတားတွေလည်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတယ်။ ဖုတ်ကောင်တွေတောင် ပိုပြီး အန္တရာယ်များလာနိုင်တယ်။ အခြေခံ လက်နက်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ တန်ဖိုးကို အလျင်အမြန် ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်”
ချန်ဆီရွှမ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ယဉ်တန်းတွေလည်း ဒါကို သဘောပေါက်လာကြတယ်။ အဲဒါကြောင့် သူတို့ အားလုံးက လက်နက်ကြီးတွေ လိုချင်နေကြတာ”
လင်းရှန်သည် လာရောက်ကြည့်ရှုနေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများဘက်သို့ လှည့်ပြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်၊၊ “ကျုပ်တို့မှာ သေနတ်တွေ ကျန်သေးတယ်။ တခြား ဘယ်သူ လဲလှယ်ချင်သေးလဲ”
“သေချာပေါက်ရှိတာပေါ့”
ချောင်ဟုန်သည် မျက်လုံးများ တလက်လက်တောက်ပလျက် ပထမဆုံးအော်ဟစ်သူ ဖြစ်သည်။ ဟူလုရှို့၏ အရောင်းအဝယ် မအောင်မြင်သည်ကို မြင်ရခြင်းသည် သူ့အတွက် လွန်စွာ ကျေနပ်စရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရွှေအခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမှ အနန္တယဉ်တန်းသည်သာလျှင် အစစ်အမှန်ဘော့စ် ဖြစ်သည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း ပါချင်ပါတယ်”
အခြေအနေ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းကြောင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အဖွဲ့များသည် စိတ်အား တက်ကြွလာကြသည်။ အနန္တယဉ်တန်းသည် အခြား အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမျှ မဟုတ်ဘဲ၊ လက်သည်းဝှက်ထားသော အင်အားကြီးအဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်သည်ကို သူတို့ သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ လက်နက်ပမာဏသည် တပ်ရင်းတစ်ခုလုံးကို လက်နက်တပ်ဆင်ပေးနိုင်လောက်အောင် ရှိသည်။
အဖြစ်မှန်ကို သိရှိနားလည်သောအခါ ယဉ်တန်းခေါင်းဆောင်များသည် အနန္တနှင့် ကုန်သွယ်မှုများ ပြန်လည် စတင်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် လျောင်မင်အမည်ရှိ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ဟူလုရှို့၏ ယဉ်တန်း မောင်းထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူသည် လင်းရှန်ထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး “ညီလေး၊ အဲဒီလူ ပြောတာ တစ်ခွန်းမှ မယုံပါနဲ့။ သူက ပါးနပ်ကောက်ကျစ်လွန်းတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ဆီက ပစ္စည်းတွေက ကုန်သွယ်မှုကနေ ရထားတာ မဟုတ်ဘူး”
“အိုး”
လင်းရှန်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။
“ခဗျားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
လျောင်မင်သည် သူ၏လူများ အစောပိုင်းက ချထားသော စစ်တပ်ရိက္ခာတစ်ဘူးကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒီလောက်များတဲ့ စံနှုန်းသတ်မှတ်ထားတဲ့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းလား။ သူက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေဆီက ကောက်ယူရရှိတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့ သူဆီကနေ အရင်က ဝယ်ဖို့ ကြိုးစားတုန်းက သူ့လူတွေက ကံကြမ္မာ-သက်ရှည်ယဉ်တန်းမှာ တရားဝင်အဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ ဆက်သွယ်မှု ရှိတယ်လို့ ကြွားခဲ့ကြတယ်—ဒါပေမဲ့ အဲဒါ မဟုတ်ဘူး”
ထို့နောက် သူသည် လျှို့ဝှက်အချက်အလက်များကို မျှဝေနေသကဲ့သို့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ကာ အသံကို လျှော့ချလိုက်သည်။
“ရှီကျိုးရေကန်ဘေးက ချင်းရွှေမြို့ကို ခင်ဗျား သိပါတယ်နော်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက 095 Dragon-Class သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလေသင်္ဘောတစ်စင်း အဲဒီမှာ ပျက်ကျခဲ့ဖူးတယ်။ သတင်းတွေအရ အဲဒီရွှေသွားကောင်က ကံကောင်းသွားခဲ့တယ်—အပျက်အစီးကနေ အသက်ရှင်နေထိုင်ရေးပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရခဲ့ပြီး အဲဒါကို အသုံးပြုပြီး ကုန်သွယ်မှု စတင်ခဲ့တာတဲ့။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ ယဉ်တန်းက အခုလို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြီးထွားလာခဲ့တာ”
“ဝိုးး…Dragon-Class သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလေသင်္ဘောလား။ အဲဒီအရာက တန်ချိန်ထောင်ချီ ရှိတဲ့ သားရဲကြီးပဲ။ အဲဒါ အရမ်းကို ကံကောင်းတာပဲ”
ကီကီသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အံကြိတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါ လုံးဝ ကံကောင်းတာပဲ”
လင်းရှန်သည် အခြားအရာတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည်။ သူသည် လျောင်မင်ကို ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်၊၊
“အဲဒီ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသင်္ဘောက အခုထိ အဲဒီမှာ ရှိနေသေးလား”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
လျောင်မင်သည် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ရယ်မောလိုက်သည်။
“အဲဒီ အပျက်အစီးကို ရေတွက်လို့ မရတဲ့ ရှင်းလင်းရေးသမားတွေ လာယူသွားကြပြီ၊၊ အခုဆိုရင် ချင်းရွှေမြို့မှာ ဖုတ်ကောင်တွေ ပြည့်နေပြီ။ မင်းက ကျန်ခဲ့တဲ့ အပိုင်းအစတွေကို လိုချင်လို့ စီစဉ်နေတာလား”
“ကျုပ် သိချင်လို့ပါ”
လင်းရှန်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူ အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားသည်မှာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသင်္ဘောကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဧရာမစက်ကြီးသည် ပျက်စီးနေသည်ဖြစ်စေ၊ မပျက်စီးသည်ဖြစ်စေ ရွှေတွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူသည် စနစ်တစ်ခုချင်းစီကို စကင်ဖတ်ကာ ဖြိုခွဲနိုင်သည်။ သူ့အတွက်၊ အဲဒါကသာ အစစ်အမှန်ရတနာ ဖြစ်သည်။
နျူကလီးယားစွမ်းအင်သုံး တာဘိုင် ပရိုဆက်ဆာများ၊ ဆွဲငင်အားဆန့်ကျင်ရေး တွန်းကန်အားစနစ်များ၊ အင်ဂျင် မော်ဂျူးများ၊ သင်္ဘောပေါ်ရှိ ရေဒါ၊ သင်္ဘောအခြေပြု လေကြောင်းရန် ကာကွယ်ရေး လက်နက်များ...
ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းသက်သက် ဖြစ်သည်တောင်မှ အာကာသယာဉ်အဆင့်သတ္တုစပ်များသည် ရထားတွဲများထက် အဆများစွာ သာလွန်သည်။ မြေအောက်မြို့ အမှတ် ၉ ကို သူ ထွက်ခွာလာခဲ့စဉ်က အမှောင်ဒီရေ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် ပျက်ကျခဲ့သည့် သံချပ်ကာအစောင့်တပ်ရင်း၏ စစ်ရဟတ်ယာဉ်များနှင့် တိုက်လေယာဉ်များကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည်။ ယခုတိုင်အောင်ပင် ထိုအဖြစ်အပျက်သည် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
—
ဟန်ရှန်းတောင်ကြား ဘူတာရုံ၏ အပြင်ဘက်တွင်
သံချပ်ကာယာဉ်များစွာသည် ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လမ်းများတစ်လျှောက် အရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်နေပြီး ဖုတ်ကောင်လှိုင်းများကို ဖြတ်၍ ထိုးဖောက်သွားကြသည်။
ယာဉ်တစ်စင်းအတွင်း ဟူလုရှို့သည် ရှေ့ခန်းတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဖြင့် ရောထွေးနေသည်။ သူ၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင် ဆွန်ချန်သည် စတီယာရင်ကို ကိုင်ထားသည်။
“ချီးပဲ…ဒါ ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုပဲ၊၊ ပထမတော့ ငွေကြယ် ပေါ်လာတယ်။ နောက် နဂါးတောင် အမှတ် ၁၊ အခု အနန္တရထားဆိုတာ ပေါ်လာပြန်ပြီ။ ရထားအဖွဲ့သားတွေ... ဘာလို့ သူတို့ဆီမှာ အမြဲတမ်း ဒီလောက်တောင် လက်နက်အင်အား ရှိနေရတာလဲ”
ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသော ဆန်းချန်သည် သူ့ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ မောင်းနှင်နေသည်။
“သူတို့ရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။ ဘယ်လိုလုပ် ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်ရမှာလဲ”
“မင်း ဘာမှ မသိပါဘူး”
ဟူလုရှို့က ညည်းညူလိုက်သည်။ သူသည် ဆန်းချန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အသံကို ချက်ချင်း ပျော့လိုက်သည်။
“ငါ ပြောတာ မှတ်ထားပါ။ ဒီ အခြေခံ ရိုင်ဖယ်တွေကို ငါတို့ အမြန် မရောင်းရရင် မကြာခင်မှာ ထင်းဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
ဆန်းချန်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသော်လည်း သူမ ဘာမှ မပြောပေ။
သူတို့၏ ယဉ်တန်းသည် လမ်းများပေါ်တွင် ကျယ်လောင်သော အင်ဂျင်သံဖြင့် မောင်းနှင်သွားရာ နောက်မှ လိုက်လာသော ဖုတ်ကောင်အုပ်များကို ဆွဲဆောင်နေသကဲ့သို့ပင်…၊၊