အဖွဲ့လိုက် စူးစမ်းရှာဖွေခြင်း
Vol. 15 Ch. 222
“အဲဒါဘယ်သူလဲ”
သံချပ်ကာယာဉ် မောင်းထွက်သွားပြီးနောက် ကီကီသည် လင်းရှန်ထံ လျှောက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် သိလိုစိတ်အပြည့်ဖြစ်နေသည်၊၊
လင်းရှန်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် “SIID ဖောင်ဒေးရှင်းလို့ခေါ်တဲ့ အဖွဲ့တစ်ခုပဲ။ မင်း ငါ့ကို အစောပိုင်းက ပေးခဲ့တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေထဲမှာ ပါတဲ့ ‘အထူးပစ္စည်းစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန’ ရဲ့ နောက်ကွယ်က ငွေကြေး ထောက်ပံ့သူတွေ ဖြစ်ပုံရတယ်”
“ဟမ်”
ကီကီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“သူတို့က ဖက်ဒရေးရှင်းကလား”
လင်းရှန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “သူမ ပြောတာကတော့ သူတို့က ကြားနေအဖွဲ့အစည်းတဲ့။ ငါတို့ တတ်လှမ်းဓာတ်လှေကားမှာ ရှိတုန်းက သူတို့ သတိထားမိခဲ့ပုံရတယ်”
“သူတို့က ရှင့်ရဲ့ ယန္တရားစွမ်းရည်ကို သတိထားမိတာပေါ့၊ ဟုတ်လား”
ကီကီသည် လင်းရှန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
“သူမက ရှင့်ကို ပူးပေါင်းဖို့ ကမ်းလှမ်းချက်ပေးတာလား၊ စုဆောင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”
“စုဆောင်းတယ်...”
လင်းရှန် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ငါတို့က ဓားပြတွေများ ဖြစ်နေလို့ စုဆောင်းဖို့ လိုအပ်တာလား”
“ဒါနဲ့…”
လင်းရှန်က မေးသည်။
“ကျောက်စရစ်ကန် အနီးနားမှာ စစ်တပ်အခြေစိုက်စခန်း ဒါမှမဟုတ် ကြီးမားတဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းတွေ ရှိတာ မင်းသိလား”
ဤမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကီကီ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။
“စစ်တပ်အခြေစိုက်စခန်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် ကျွန်မ အရင်က စုဆောင်းထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအရ ဘာမှမရှိသင့်ဘူး။ အခုမှ အသစ်တည်ထောင်ထားတာ ဒါမှမဟုတ် ထိတ်တန်းအဆင့်လျှို့ဝှက်ထားရင်တော့ ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ ကြီးမားတဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းတွေအတွက်တော့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ အဲဒီလိုနေရာမျိုးတွေက အရပ်ဖက်မြေပုံတွေပေါ်မှာ အမှတ်အသား ပြုထားသင့်တယ် မဟုတ်လား”
“မလိုတော့ဘူး”
ခရက်ရှ်
လင်းရှန်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် သေးငယ်သော သတ္တုကွင်းတစ်ခုကို ကြိတ်ချေလိုက်ပြီး ဝါးမျိုလိုက်သည်။ ထိုကွင်းသည် မြေပြင်မှနေ၍ ယာယီ သတ္တုလက်နက်တစ်ခုနှင့် ဆင်တူစွာ အနည်းငယ် မီတာအကွာအဝေးအထိ တိုးချဲ့ထားသည်။
“အမ်…ရှင် ခုနက ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ”
ကီကီသည် ထိုသေးငယ်သော လုပ်ဆောင်ချက်ကို သတိပြုမိပြီး ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”
လင်းရှန်၏ မျက်ခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“အဲဒီ ယာဉ်ပေါ်မှာ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာလေးတစ်ခု ထည့်လိုက်ရုံပါပဲ”
ကီကီ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ခြေရာခံအဖြစ် သုံးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပစ္စည်းက အဝေးရောက်ရင် အချက်ပြတာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ အမှောင်ဒီရေတွေ နှောင့်ယှက်နေတာနဲ့ ခြေရာခံဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“ဖြစ်အောင် လုပ်လို့ရတဲ့ နည်းလမ်း ရှိပါတယ်။ ငါက သူတို့ကို ခြေရာခံနေတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ”
လင်းရှန်သည် ကီကီကို လှည့်ကြည့်သည်။
“အဲဒီယာဉ်က မြို့ထဲကနေ ဘယ်ဖက်ကို ထွက်သွားတယ်ဆိုတာပဲ အတည်ပြုပါ။ ဒါ့အပြင်၊ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာက ဘာမှမလုပ်တာထက်တော့ပိုကောင်းတာပေါ့။ အနာဂတ်မှာ သူတို့ ငါတို့ကို ခြေရာခံဖို့ ကြိုးစားရင် ငါတို့ ကြိုတင် သိထားရအောင်ပေါ့”
ဟွာရှောင်လင်းသည် သူမ၏ အဖွဲ့က ကြားနေသည်ဟု ပြောဆိုသော်လည်း မည်သည့် အဖွဲ့အစည်းမျှ အမှန်တကယ် ဘက်မလိုက်တာမရှိကြောင်း လင်းရှန် သိသည်။ လူတိုင်းသည် တစ်ခုခုသော အကျိုးစီးပွားဖြင့် လုပ်ဆောင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သတိထားနေခြင်းသည်သာ ဉာဏ်ရှိသောလုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း၊ သူတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုလျှင် ဖီးနစ်ကို ဘာကြောင့် မရွေးချယ်တာလဲ။ လာမည့် အမှောင်ထုနှင့်အတူ၊ ရန်ပုံငွေ ကောင်းစွာ ထောက်ပံ့ထားသော ပုဂ္ဂလိကသုတေသနဓာတ်ခွဲခန်းများသည်ပင်လျှင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ လုံခြုံမှု အာမခံချက် ပေးနိုင်ရန် ခဲယဉ်းနေချိန်တွင် အခြားသူများအတွက် မပြောနှင့်တော့။
“အိုး၊ ရှင်က...”
ကီကီသည် သူ့ကို စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင်က ပါးနပ်တဲ့ မြေခွေးအိုကြီးလို ပိုပြီး ကောက်ကျစ်လာပြီ”
လင်းရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူမကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“ငါက မင်းဆီက သင်ယူတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှာ လူတိုင်း သတိထားဖို့ လိုအပ်တယ်”
ကီကီ မျက်လုံးများ လှန်လိုက်သည်။
“ဟမ့်…အခုကျ ကျွန်မကို အပြစ်တင်ပြန်ပြီပေါ့။ သာမန်ယောက်ျားတွေအတိုင်းပဲ”
ရထားပေါ်တွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် ရထားတွဲ အမှတ် ၇ တွင် သူတို့ အစောပိုင်းက ကုန်သွယ်မှုပြုခဲ့သော ပစ္စည်းများကို စာရင်းပြုစုခြင်း ပြီးသွားသည်။ လင်းရှန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“လင်းရှန်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မတို့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရလိုက်တယ်။ အကြမ်းဖျင်း တွက်ကြည့်တာ—ကျွန်မတို့ လူသုံးဆယ်ကျော်ကို တစ်လလုံး သုံးနပ်ကျွေးနိုင်လောက်တယ်”
ရထားတွဲ အမှတ် ၅ ရှိ လက်နက်အများစုကို ကုန်သွယ်မှု ပြုခဲ့ပြီး များပြားသော အရင်းအမြစ်များဖြင့် လဲလှယ်ခဲ့သည်။ ချန်ဆီရွှမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်သည်။
“အဲဒီ ကံကြမ္မာ-သက်ရှည် ယဉ်တန်းသာ မရှိရင် အခြေအနေက ဒီလောက် ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဟေး၊ အစ်မကြီးချန်”
ကီကီ ပြုံးပြီး လျှောက်လာသည်။
“သူတို့က ကျွန်မတို့ရဲ့ လက်နက်တွေ အများကြီးဝယ်သွားတာက—အခြေအနေကို ပိုပြီး ချောမွေ့အောင် လုပ်ပေးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား”
လင်းရှန်သည် ထို အရေအတွက်များကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ ပစ္စည်းများရယူခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး ရလဒ်များသည် သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။
ရှားရှားသည် ကုန်သွယ်မှုမှ ရရှိသော သခွားသီးချဉ်အိုးတစ်လုံးကို ပွေ့ဖက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
“အဲဒီ အရူးက အစ်ကိုလင်းကို လမ်းလျှောက်နိုင်တဲ့ လက်နက်စက်ရုံဆိုတာတောင် မသိဘူးနဲ့ တူတယ်။ သူ စည်းစိမ်အားလုံး ယူလာရင်တောင် အရာအားလုံးကို ဝယ်ဖို့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“အတိအကျပဲ”
ကီကီသည် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ စုပုံထားသော စင်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လင်းရှန်၏ ပခုံးကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။
“ငါ ပြောသားပဲ၊ လင်းရှန်ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ငါတို့ စားစရာအတွက် ဘယ်တော့မှ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူးလို့”
“မင်း ငါ့ကို ဝန်တင်သားရဲလို့ ထင်နေတာလား”
လင်းရှန်သည် သူမကို ဘေးတိုက် စောင်းငဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
“နားထောင်ပါဦး၊ ဉာဏ်ကြီးရှင်လေး။ ပစ္စည်းတွေ ဖန်တီးတာက အချိန်၊ စွမ်းအင်နဲ့ ပစ္စည်းတွေ ယူတယ်။ ပြီးတော့ အဆင့်နိမ့်လက်နက်တွေကလည်း အရင်လို ရောင်းမကောင်းတော့ဘူး။ ရထားအပြည့် လူတွေကို အစာကျွေးဖို့ဆိုတာ မင်း ထင်သလောက် မလွယ်ဘူး”
အကယ်၍ ထို ကံကြမ္မာ-သက်ရှည် ယဉ်တန်းသည် စွမ်းအားမြင့်လက်နက်များ ရှာဖွေရန် ရောက်လာပါက လင်းရှန်သည် ၎င်းတို့ကို လျင်မြန်စွာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ—၎င်းသည် အခက်အခဲ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။
ကီကီ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ၊ ကျွန်မ မှားသွားတယ်။ ရှင်က ဝန်တင်သားရဲကောင် မဟုတ်ဘူး။ ရှင်က မျိုးကောင်”
“အစ်မကီကီ မျိုးကောင်ဆိုတာ ဘာလဲ”
ရှားရှားက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။
“မျိုးကောင်ဆိုတာ—အွန်း”
ကီကီ ရှင်းပြတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် လင်းရှန်သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
“မင်း အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ မသိဘူး။ ကလေးတွေကို မကောင်းတဲ့ အရာတွေ မသင်ပေးနဲ့”
ကီကီသည် သူ၏ လက်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတည်ဖြင့် ရှားရှားကို ပြောလိုက်သည်။ “မျိုးကောင်ဆိုတာ အလုပ်ကြိုးစားတဲ့၊ မျိုးစေ့ချတဲ့ မြင်းကို ပြောတာ—နင့်ရဲ့ အစ်ကိုလင်းလိုမျိုးပေါ့”
“အိုး၊ ဒါဆို အစ်ကိုလင်းက တကယ် အလုပ်ကြိုးစားတာပေါ့”
ရှားရှား ခေါင်းညိတ်သည်။
ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်နှာနီရဲသွားချိန်တွင် လင်းရှန်သည် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ဤမိန်းကလေးသည် ဤရယ်စရာ စကားလုံးများကို မည်သည့်နေရာမှ ရှာဖွေထားသည်ကို သူ မသိပေ။
ထိုအချိန်တွင် ကီကီသည် ရုတ်တရက် သူ့အနား ကပ်လာပြီး လင်းရှန်၏ နားနား ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “အထူးသဖြင့် အချို့သော လူတွေ—ညဘက်ဆို အရမ်းကို ဇွဲရှိတယ်”
“အိုး…ညဘက်မှာ မင်းက အားလပ်နေပုံရတယ်”
လင်းရှန် ပြုံးစိစိ လုပ်လိုက်သည်။
“အကူအညီ ပေးဖို့ စသင့်ပြီနဲ့ တူတယ်”
“သေတောင် မလုပ်ဘူး”
ကီကီ၏ မျက်နှာ နီမြန်းသွားပြီး လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“လင်းရှန်”
ကီကီ၏ နောက်ထပ် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများ ထပ်မလာခင် ချန်ဆီရွှမ်က ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။ “နောက် ဘာဆက်လုပ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိလဲ။ ငါတို့ အဖွဲ့တွေကို စူးစမ်းရှာဖွေဖို့ လွှတ်တော့မှာလား”
“ဟုတ်တယ်”
လင်းရှန်၏ ပေါ့ပါးသော အမူအရာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေးနက်လာသည်။
“ဟန်ရှန်းတောင်ကြားကို ဖြတ်ပြီး မထွက်ခွာခင် ပါးမားမြက်ခင်းပြင်ကနေ သတင်းအချက်အလက်တွေ ရောက်လာဖို့ ငါတို့ စောင့်ရဦးမယ်။ ဒီအတောအတွင်းမှာ ဖြစ်နိုင်သမျှပစ္စည်းတွေ အများကြီးစုဆောင်းရမယ်”
ရထားတစ်စီးသည် ရွေ့လျားနေသော မြို့တစ်ခုနှင့် တူသည်။ အဖွဲ့သားများသည် အစားအစာနှင့် ရေမျှသာမက —ပရိဘောဂ၊ အဝတ်အထည်၊ ခွက်များ၊ သွားတိုက်တံများနှင့် အိမ်သာသုံးစက္ကူကဲ့သို့သော နေ့စဉ်လိုအပ်ချက်များ အားလုံးသည် အရေးကြီးသည်။
လင်းရှန်အတွက်၊ ယန္တရားအစိတ်အပိုင်းများသည် အထူးတန်ဖိုးရှိသည်။ ဝါးမျိုမှု၊ ပုံကြမ်းများ စကင်ဖတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ထုတ်လုပ်မှုအတွက် ဖြစ်စေ၊ များလေ ကောင်းလေ ဖြစ်သည်။
ချန်ဆီရွှမ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်မ အကြံပြုချင်တာက ယူချီမှာ လုပ်ခဲ့သလိုပဲ လမ်းကြောင်းအမျိုးမျိုးကို စူးစမ်းရှာဖွေဖို့ အဖွဲ့ငယ်လေးတွေ ခွဲသင့်တယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ခြိမ်းခြောက်မှုတွေနဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေရှိတဲ့ ထွက်ပေါက်နေရာတွေကိုပါ အကဲဖြတ်နိုင်မယ်”
“သဘောတူတယ်”
လင်းရှန်သည် သူမ၏ အစီအစဉ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။
“ကီကီ”
ထိုအချိန်တွင် ကီကီသည် လင်းရှန် ထည့်သွင်းထားသော ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာကို ခြေရာခံရန် ရထားပေါ်ရှိ စနစ်ကို အသုံးပြု၍ မိုဘိုင်းကွန်ပျူတာကို စစ်ဆေးနေသည်။
“သူတို့ တောင်ဘက်ကို ဦးတည်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချက်ပြမှုက ၁၀ ကီလိုမီတာ အကွာအဝေးကိုပဲ လွှမ်းခြုံနိုင်တယ်။ မြို့ထဲကနေ ထွက်သွားပြီလားဆိုတာ အတိအကျ မပြောနိုင်သေးဘူး”
လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်သည်။
“အဲဒါ ထွက်သွားတယ်လို့ ယူဆလောက်အောင် နီးစပ်တယ်။ ဦးတည်ရာကို သိရင် လုံလောက်ပြီ။ ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာရဲ့ နံပါတ်စဉ်ကို အနီးကပ် သတိပေးချက်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပါ—သူတို့ ငါတို့နား ကပ်လာရင် ငါတို့ သိရအောင်”
“အဲဒါ လွယ်ပါတယ်”
ထိုအရာများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လင်းရှန်သည် သူတို့၏ စူးစမ်းရှာဖွေရေးအစီအစဉ်များကို ဆွေးနွေးရန်အတွက် အဖွဲ့ကို ရထားတွဲ အမှတ် ၂ ၏ ကွပ်ကဲရေးစင်တာတွင် စုရုံးစေခဲ့သည်။
ယခုမှ နေ့လယ်စွန်းရုံရှိသေးသောကြောင့် သူတို့တွင် အချိန် လုံလောက်စွာ ရှိသည်။ လင်းရှန်သည် အဖွဲ့ကို အပိုင်းသုံးပိုင်း ပိုင်းခြားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်၊၊
ပင်မ ရထားလမ်းကြောင်း – ပင်မသံလမ်းတစ်လျှောက်၊ ကြီးမားသော စျေးဝယ်စင်တာများစွာ တည်ရှိရာ နေရာ။
မြောက်ဘက်ရထားလမ်းကြောင်း – စက်မှုဇုန်သို့ ဦးတည်သည်။
တောင်ဘက်လမ်းကြောင်း – ပိုမို ဝေးလံပြီး ပစ္စည်းများ ရရှိနိုင်သည့် လူနေရပ်ကွက်များ ရှိသည်။
“ကျွန်မ စျေးဝယ်စင်တာတွေကို သွားမယ်”
ကီကီသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ထောင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ စျေးမဝယ်ရတာ ကြာပြီ။ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပြန်ယူလာခဲ့မယ်”
“မင်း မသွားရဘူး”
လင်းရှန် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း ငါနဲ့အတူ ချင်းရွှေမြို့ကို လိုက်ခဲ့ရမယ်—ကျောက်စရစ်ကန်က အဲဒီဘက်မှာ ရှိတယ်။ အဲဒီ ဖောင်ဒေးရှင်းက လူတွေ ဘယ်သွားလဲဆိုတာ ငါတို့ သွားကြည့်မယ်”
“အိုး~” ကီကီ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။
“ရှင်က ပျက်ကျတဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလေသင်္ဘောကို သွားကြည့်ချင်တာလား”
“အတိအကျပဲ”
အဖွဲ့များသတ်မှတ်ပြီးသောအခါ လူတိုင်း လက်နက်ကိရိယာများ တပ်ဆင်ပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ပင်မရထားလမ်း အဖွဲ့ - ရှုချင်း၊ လို့ဟွာ၊ လုချန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးသည် အရှေ့ဘက်ရှိ စျေးဝယ်စင်တာများကို စူးစမ်းရန် လမ်းကြမ်းကားတစ်စီး ယူသွားကြသည်။
မြောက်ဘက်ရထားလမ်းအဖွဲ့ - လို့ရှားရှားနှင့် လုရှင်းချန်သည် စက်မှုဇုန်သို့ ဦးတည်သည့် သံချပ်ကာ ယာဉ်တစ်စီးဖြင့် အဖွဲ့တစ်ခုကို ဦးဆောင်သည်။
တောင်ဘက်လမ်းကြောင်း: လင်းရှန်နှင့် ကီကီသည် ဆိုင်ကယ်များ စီးနင်းကာ ပေါ့ပါးစွာ သွားလာကြသည်။
သူတို့ မောင်းထွက်သွားစဉ် ညအရိပ်ယဉ်တန်းခေါင်းဆောင် ချောင်ဟုန်သည် သူ၏ ပြတင်းပေါက်ကို မှီကာ အော်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ လူတွေ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရထားပြီးပြီ—ဘာလို့ လာပြီး ကောက်ယူရတာလဲ။ ဒီမြို့က အခါတစ်ရာလောက် ကောက်ယူပြီးသား ဖြစ်နေပြီ”
လင်းရှန်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး အရှိန်ဖြင့် မောင်းထွက်သွားသည်။
ကီကီက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး အနောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။
ချောင်ဟုန်သည် တစ်ခုခုကို တီးတိုး ရေရွတ်ပြီးနောက် အနန္တရထားဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူ၏ ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။