Dragon-Class သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလေသင်္ဘော
Vol. 15 Ch. 223
အနန္တ ရထားပေါ်တွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် တံခါးအားလုံးကို လော့ခ်ချလိုက်ပြီး ကင်းစောင့်စနစ်၏ သတိပေးယန္တရားကိုဖွင့်ကာ ကျန်ရှိသော အဖွဲ့သားများနှင့်အတူ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများနှင့် ရထားတွဲများကို စီစဉ်နေသည်။
သတိပေးစနစ်အောက်တွင် ၁၁၃၀ ကာကွယ်ရေးစနစ်သည် ချန်ဆီရွှမ်၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် အမည်မသိ ခြိမ်းခြောက်မှုများကို အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်မှုများ စတင်နိုင်သည်—၎င်းသည် အံ့မခန်း Aiတစ်ခုဖြစ်သည်၊၊
ထိုအတောအတွင်း ကီကီသည် PX05 အင်ဂျင်နီယာစက်ရုပ်များကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး ညွှန်ကြားချက်တစ်ခုဖြင့် ပရိုဂရမ် ရေးဆွဲခဲ့သည်။ ၁၁၃၀ အသက်ဝင်သည်နှင့် ချက်ချင်း လိုက်နာပြီး ကျည်ဆန်များကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးလိမ့်မည်။
“အားလုံးပဲ၊ အနန္တ ရထားဟာ ငါတို့ရဲ့ ဆက်သွယ်ရေး ဗဟိုချက်ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အရမ်းဝေးသွားရင် အချက်ပြမှု ပြတ်တောက်သွားနိုင်တယ်။ ၁၈:၀၀ (ည ၆ နာရီ) မတိုင်ခင် သေချာ ပြန်လာကြပါ”
လင်းရှန်၏ အသံသည် ဝေါ်ကီတော်ကီမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“လက်ခံရရှိပါတယ်” ရှုချင်း ပြန်ဖြေသည်။
“သဘောပေါက်ပြီ” လို့ရှားရှားလည်း ဝေါ်ကီတော်ကီကို ကောက်ယူပြီး လုရှင်းချန်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“သူ ပြောတာ ကြားတယ်နော်။ ရှင် လမ်းပျောက်သွားရင် ကျွန်မ လိုက်ရှာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မနား ကပ်နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ”
လုရှင်းချန် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ”
“ကောင်းပြီ၊ အားလုံး သတိထားကြပါ”
ချန်ဆီရွှမ်၏ အသံသည် အနန္တရထားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှုများကို ကြားရသောအခါ လင်းရှန်သည် ကီကီကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဆိုင်ကယ်ကို အရှိန်တင်ကာ မောင်းထွက်သွားသည်။
ကီကီသည် လင်းရှန်က သူမထက် ပိုမြန်စွာ မောင်းနှင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ် ဝင်လာသည်။ သူမသည် လီဗာကိုဆွဲလိုက်ရာ သူမ၏ ဆိုင်ကယ် အင်ဂျင်သည် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ပြီး လင်းရှန်ကို ကျော်တက်ကာ အမျိုးသမီးဆိုင်ကယ်စီးနင်းသူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။
“မင်း ငါနဲ့ ပြိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”
လင်းရှန်၏ အသံသည် ဆက်သွယ်ရေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ရှင် မလိုက်နိုင်ရင် ကျွန်မရဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေပဲ ရှုလိုက်~ ဟီးဟီး”
ကီကီ၏ အသံသည် ပြင်းထန်သောလေတိုးသံနှင့်အတူ ထွက်လာသည်။
လင်းရှန် ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ခုန်အုပ်လာသော ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းကာ သူမကို လိုက်မီရန် အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။
မြို့၏ တစ်ချိန်က ကျယ်ဝန်းခဲ့သော လမ်းမများသည် ယခုအခါ သံချေးတက်နေသော၊ စွန့်ပစ်ထားသော ကားများဖြင့် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ဆိုင်ကယ်နှစ်စီးသည် အတားအဆီးများကြားမှ ဖြတ်၍ တောင်ဘက်သို့ အပြိုင်မောင်းနှင်နေကြသည်။
လင်းရှန်သည် အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည်: စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံ၊ သံလိုက်ထိန်းချုပ်စနစ်အနက်ရောင်လှံ၊ လျှပ်စစ်ဓားနှင့် ကျည်အပြည့်ထိုးထားသော အော်တိုမက်တစ် ရိုင်ဖယ်—သူသည် အဆင်သင့်ပြင်ထားထက် ပိုနေသည်။
သူ၏ စူးစမ်းရှာဖွေရေးမစ်ရှင်သည် အဝေးဆုံး ထွက်ခွာရမည်။ မြို့ပြင်သို့ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော ကီလိုမီတာများ မောင်းနှင်ရမည်။ မြေပုံအရ ချင်းရွှေမြို့သည် ရှီကျိုးကန်အနီးတွင် ရှိပြီး အမြင့်ဆုံးအရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်လျှင်ပင် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရန် အနည်းဆုံး တစ်နာရီ ကြာမည်။ ညမမှောင်မီ ပြန်ရောက်ရန်အတွက် သူနှင့် ကီကီသည် ဘေးလမ်းများကို စစ်ဆေးရန် စိတ်မဝင်စားကြ—သူတို့သည် အရှိန်အပြည့်နှင့်သာ မောင်းနှင်ကြသည်။
လမ်းပေါ်ရှိ ဖုတ်ကောင်များနှင့် အတားအဆီးများ…
“ဂါးး”
ဖုတ်ကောင်များ၏ ခပ်တိုးတိုး အော်ဟစ်သံများ လင်းရှန်ပတ်လည်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူသည် ရှောင်တိမ်းကာ မြွေလိမ်မြွေကောက်သွားနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ လမ်းပိတ်ဆို့နေသော အချို့ကို သူ၏ လေအမြောက်ဖြင့် ပစ်ခတ်သည်။ ဆိုင်ကယ်သည် လွတ်နေသောနေရာများမှတစ်ဆင့် ကွေ့ပတ်သွားနေသည်။
ဘရစ်စ်
ကီကီက များစွာ ပို၍ ပြင်းထန်သည်။ ဖုတ်ကောင်များ သို့မဟုတ် စွန့်ပစ်ထားသောကားများ သူမ၏ လမ်းတွင် ရှိသည်ကို သူမ ဂရုမစိုက်ပေ—သူမသည် မမြင်ရသော တုန်ခါမှုလှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ရှေ့သို့ သွားရာလမ်းကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ အတားအဆီးများသည် သူမ၏ အမိန့်ဖြင့် ဘေးသို့ ရွေ့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ရေတွက်မရနိုင်သော မြို့တွင်းလမ်းများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် မြို့ပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မြို့ပြင်သို့ ထွက်သော အဝေးပြေးလမ်းသည် စွန့်ပစ်ထားသော ယာဉ်များဖြင့် ပိတ်ဆို့နေသော်လည်း သူတို့၏ ဆိုင်ကယ်များသည် ထို အပျက်အစီးများကြားမှ ချင်းရွှေမြို့ဆီသို့ အရှိန်ဟုန်ပြည့်ဖြင့် မောင်းနှင်နေကြသည်။
ကီလိုမီတာဒါဇင်ပေါင်းများစွာ မောင်းနှင်ပြီးနောက် လင်းရှန်သည် အဝေးမှ နက်ပြာရောင်အဝန်းဝိုင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်—မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထိ ကျယ်ပြန့်နေသော ကြီးမားသော ရေကန်ကြီးသည် ကောင်းကင်နှင့် ရောယှက်နေသည့်အလားပင်၊၊ အဝေးမှနေ၍ပင် စိုစွတ်သော လေထုကို သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားနိုင်သည်။
၎င်းသည် ရေကန်သက်ရောက်မှုဖြစ်ပြီး၊ ဤ ရေထုထည်၏ ဧရာမ အရွယ်အစားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေသည်။ ပထမတစ်ချက်တွင် ၎င်းသည် သမုဒ္ဒရာနှင့် တူနေသည်။
မထွက်ခွာမီ လင်းရှန်သည် ဤကန်ကို လေ့လာခဲ့သည်—၎င်းသည် ယန်ကျန်းလွင်ပြင်တွင် အကြီးဆုံး ရေချိုကန်ဖြစ်ပြီး ၁၂၀,၀၀၀ စတုရန်း ကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းပြီး အနက် ၁,၉၀၀ မီတာအထိ ရောက်ရှိသည်။ ၎င်းသည် နဂါးနိုင်ငံအတွက် အဓိက ရေချို ထိန်းသိမ်းထားသည့်နေရာဖြစ်သည်။
၎င်း၏ အနက်ရောင် ပြာလဲ့လဲ့ရေများသည် တိုင်းတာ၍မရနိုင်သော အနက်ကို ပြသနေသည်။ လင်းရှန်သည် ကလေးဘဝက ရေအနက်ထိန်းသိမ်းရာ နေရာတစ်ခုတွင် ကစားနေစဉ် ရေနစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ရေကို သဘာဝအတိုင်း ကြောက်ရွံ့မှု ရှိသည်။
သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် ဖြတ်သန်းရမည့် သမုဒ္ဒရာရထားလမ်းပိုင်းတွင်—အနန္တရထားကို မီတာထောင်ချီ နက်သော ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ရှိ သံလမ်းများပေါ်တွင် မောင်းနှင်ရမည်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှု ရောထွေးသော ခံစားချက်ကို ရနေသည်။
“ဟယ်၊ ဒီရေကန်ကြီးက ကြီးလိုက်တာ။ ဒီထဲမှာ ပင်လယ်နဂါးဆိုးတွေများ ရှိနေမလား မသိဘူးနော်”
ကီကီ၏ အသံသည် ဆက်သွယ်ရေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူတို့သည် မြို့ပြင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အခြားအဖွဲ့များနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်နေသည်။
“ဘာကို ကြောက်စရာ ရှိလဲ။ ငါတို့ ရေသွားကူးမှာမှ မဟုတ်တာ”
မြေအောက်မြို့ အမှတ် ၉ နှင့် မိုးရေမြို့မှ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးနောက် လင်းရှန်သည် နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင်ပင် ထူးဆန်းသောသတ္တဝါများသည် အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းသော အဆောက်အအုံများတွင် ပုန်းအောင်းနိုင်ကြောင်း သိထားသည်။ ပြီးတော့ ရေ—အထူးသဖြင့် နေရောင်ခြည် မထိုးဖောက်နိုင်သော ရေနက်ပိုင်း—သည် ထိုသို့သော သတ္တဝါများ ပုန်းအောင်းရန် အကောင်းဆုံးနေရာဖြစ်သည်။
“ရှင် အကုန်လုံး မသိနိုင်ဘူးလေ။ အဲဒီ သံသယဖြစ်စရာ ဖောင်ဒေးရှင်းရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက ရေကန်အောက်မှာ ဝှက်ထားတာဆိုရင်ကော”
လင်းရှန် ရယ်မောလိုက်သည်။
“သူတို့က အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုရင် သူတို့နဲ့ လက်တွဲလုပ်တာ မဆိုးပါဘူး”
ဆိုင်ကယ်များသည် ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းရင်း အဝေးပြေးလမ်းမအတိုင်း အရှိန်ဖြင့် ဆက်လက်မောင်းနှင်နေကြသည်။ လင်းရှန်သည် လမ်းများကို အခြေခံ၍ သူတို့၏ လမ်းကြောင်းကို ချိန်ညှိကာ အမြန်လမ်းမှ မြို့လမ်းသို့ ချိုးကွေ့လိုက်သည်။
ချင်းရွှေမြို့သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နည်းနည်းသာ အခြေချသည့် နေရာဖြစ်သည်။ စွန့်ပစ်ထားသော ကားအရေအတွက် လျော့နည်းသွားပြီး သူတို့ အရှိန်မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့သည်။
ကမ်းနားသစ်တောများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် လင်းရှန်သည် ရှေ့တွင် ထူးဆန်းသော မြို့ငယ်လေးကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့လိုက်ရသည်—၎င်း၏ ပုံစံအရ ခရီးသွားမြို့ငယ်လေးဖြစ်သည်။ သံချေးတက်နေသော၊ မှောက်လျက် လဲကျနေသော ဆိုင်းဘုတ်တွင် ဖတ်ရသည်မှာ-
“ချင်းရွှေမြို့မှ ကြိုဆိုပါသည်~”
သူတို့ မြို့အဝင်ဝသို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပျက်စီးနေသော ကားအရေအတွက်များ တဖန် ပြန်များလာသည်။ ဖုတ်ကောင်များ လမ်းမပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး အပျက်အစီးများကို ဘေးဘက်သို့ တွန်းပို့ထားကာ အလယ်မှ ရှင်းလင်းသော လမ်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
လင်းရှန်နှင့် ကီကီသည် ကုန်းမြင့်နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ဒီနေရာကို လူတွေ အများကြီး ဖြတ်သန်းသွားလာဖူးပုံရတယ်”
ကီကီသည် သူမ၏ လက်ဖြင့် မျက်လုံးများကို ကာပြီး မြို့ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်၊၊
“ဆိုးတာက—တကယ်တော့ တော်တော်လေး လှတယ်။ အနားယူဖို့ ကောင်းတဲ့ နေရာ ဖြစ်ခဲ့မှာ”
“ဟေး၊ ကြည့်စမ်း။ အဲဒါ ပျက်ကျတဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသင်္ဘော မဟုတ်ဘူးလား”