ထူးဆန်းသော ကံကြမ္မာ

ကမ္ဘာမြေ။

တရုတ်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်။

ရဲဆွေ့သည် လမ်းပေါ်တွင်လျှောက်သွားရင်း ထိုင်ရန်နေရာတစ်ခုကို ကျပန်းရှာဖွေလိုက်သည်။ သူသည် နောက်ဘာလုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေသည်။

နှစ်နှစ်စောပြီး နိုးထလာပြီးနောက် ရဲဆွေ့သည် သူ၏မိဘများရှေ့တွင် ဘယ်တော့မှမပေါ်လာနိုင်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ၏မိဘများသာ သူ့ကြောင့်အတူတူမရှိနိုင်ခဲ့ပါက သူသည် မွေးဖွားလာမည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် နယ်မြေသခင်ဖြစ်လာသောကြောင့် ဤအချိန်ကာလအတွင်း သူမမွေးဖွားခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းမှာ နယ်မြေသခင်ရဲဆွေ့ကို သက်ရောက်မည်မဟုတ်ပေ။

မည်သို့သော အမှားအယွင်းမျိုးပေါ်လာမည်ကိုမူ ရဲဆွေ့မသိပေ။

နယ်မြေသခင်ဖြစ်လာပြီးနောက် ရဲဆွေ့သည် သူသည် ဤကမ္ဘာ၏စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး သူ၏အထက်တွင် ပို၍အဆင့်မြင့်သောတည်ရှိမှုတစ်ခုရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ လက်ရှိသူ့ကိုမသက်ရောက်လျှင်ပင် ရဲဆွေ့သည် သူ၏ငယ်ရွယ်သောမိမိကိုယ်ကို ပျောက်ကွယ်သွားစေလိုစိတ်မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့် နှစ်နှစ်အကြာဖြစ်ရသနည်းဆိုလျှင်မူ။ ရဲရှင်းဟွေ့သည် ပေါင်ပေါင်းနှင့် သူ၏ဆက်ဆံရေးကို လုံးဝအတည်ပြုရန် နောက်ထပ်နှစ်နှစ်ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ရဲဆွေ့သည် နောက်ဘာလုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားရင်း လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေသည်။

စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားရင်း ရဲဆွေ့သည် သူအစာမစားရသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ အစားအသောက်အရသာကို တွေးတောရင်း သူသည် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။

စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ဝင်ပြီးနောက် ရဲဆွေ့သည် ဟင်းပွဲတစ်ပွဲမှာလိုက်သည်။ သူ့တွင်ငွေရှိမရှိမှာမူ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ သူ၏ဖခင်သည် သူ့ကို အခမဲ့စားသောက်ခြင်းကဲ့သို့သောအရာများသို့ မကြာခဏခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ကုန်းနှင့်ပင်လယ်မှ အစားအသောက်များအပြည့်ပါသော စားပွဲတစ်လုံးကို တည်ခင်းပေးပြီးနောက် ရဲဆွေ့သည် အလွန်စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စတင်စားသောက်တော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပြည့်ဖြိုးပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ရဲဆွေ့၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ချလိုက်၏။

"မောင်လေး၊ တစ်ယောက်တည်းလား"။

ရဲဆွေ့သည် အမျိုးသမီးကို မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဘာကိစ္စလဲ"

"ဟဲဟဲဟဲ… ကောင်ချောလေး၊ မင်းက သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်လား"

အမျိုးသမီးသည် သူ၏မေးခွန်းကိုဂရုမစိုက်ဘဲ မေးလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး"

ရဲဆွေ့သည် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဆက်လက်စားသောက်နေသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ အမျိုးသမီးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး

"ကောင်လေး၊ မင်းကို ရင်းနှီးနေသလိုပဲ"

ရဲဆွေ့သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မော့မကြည့်တော့ပေ။ သူ၏အမြင်တွင် ဤအမျိုးသမီး၏ ပိုးပန်းသည့်စကားမှာ အလွန်ခေတ်နောက်ကျနေသည်။ သူမက သူသူမနှင့်ရင်းနှီးနေသည်ဟု ပြောနေတာလား။ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော် အမျိုးသမီး၏နောက်စကားများမှာ ရဲဆွေ့ကို စားသောက်ခြင်းကို ရပ်တန့်သွားစေသည်။

"မင်းမျိုးရိုးက ရဲလား"

"ဟမ်"

ရဲဆွေ့သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ခင်ဗျားဘယ်လိုသိလဲ"

"ဟဲဟဲဟဲ…"

အမျိုးသမီးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး

"ငါခန့်မှန်းကြည့်တာ။ မင်းဒီအစ်မနဲ့ စကားပြောကြည့်ရင် ဘယ်လိုလဲ။ ငါမင်းရဲ့ အကျိုးအကြောင်းမညီညွတ်တဲ့တောင်းဆိုမှုတစ်ခုကို သဘောတူပေးနိုင်တယ်။ ဘယ်တောင်းဆိုမှုမဆို ရတယ်"

"ဘယ်တောင်းဆိုမှုမဆိုက အရမ်းများမနေဘူးလား"

“ရပါတယ်၊ ဘယ်လောက်ပဲလွန်ကဲနေပါစေ"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် အမျိုးသမီးသည် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမူအရာတစ်ခုပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ… ဒါဆို… နောက်ကျရင် ကျွန်တော့်အတွက် ကျသင့်ငွေရှင်းပေးပါ"

ရဲဆွေ့က သူမကို ကျသင့်ငွေရှင်းခိုင်းသောအခါ အမျိုးသမီးသည် သွေးတစ်လုတ်အန်ထုတ်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

‘ငါက ဒီလောက်ဆွဲဆောင်မှုမရှိဘူးလား။ မင်းအလွန်အကျွံတောင်းဆိုမှုလို့သတ်မှတ်တဲ့အရာက ငါ့ကို ကျသင့်ငွေရှင်းခိုင်းတာလား။’

အမျိုးသမီး၏မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ်တွန့်သွားသော်လည်း သူမသည် ကျသင့်ငွေရှင်းခြင်းအကြောင်းကို မဖော်ပြခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမက မေးလိုက်၏။

"မင်းနာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ ကောင်ချောလေး"

"ရဲဆွေ့"

ရဲဆွေ့သည် သူနှင့်ခဏတာစကားပြောမည့်သူတစ်ဦးရှိခြင်းမှာ ကောင်းမည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူအိပ်စက်နေစဉ်တစ်လျှောက်လုံး အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့သော သူ၏စကားပြောစွမ်းရည်များကို လေ့ကျင့်ရန်အတွက်သာ။

"ငါ့နာမည်က ဝမ်ရှောင်လီ"

အကယ်၍ ရဲရှင်းဟွေ့ သို့မဟုတ် ရဲရှင်းချန်သာ ဤနေရာတွင်ရှိနေပါက သူတို့သည် ဤဝမ်ရှောင်လီမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက်မှတ်မိပေလိမ့်မည်။

သူမသည် လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်က ခွင်းယန်တွင်ရှိစဉ်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို ကလေးမွေးဖွားရန်ကူညီခိုင်းခဲ့သော ထူးဆန်းသူပင်ဖြစ်သည်။

"ကောင်ချောလေး၊ ငါမကြာသေးခင်က နည်းနည်းစိတ်ပင်ပန်းနေပြီး အဲ့ဒါကိုဖြေလျှော့ဖို့ ချောမောတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက်လိုအပ်တယ်။ မင်းငါ့ကိုကူညီနိုင်မလား"

ဝမ်ရှောင်လီသည် အချိန်ပိုမဖြုန်းလိုတော့ဘဲ သူမ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ဖော်ပြလိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်လီ ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲရှင်းချန်တို့နှင့်တွေ့ဆုံပြီးကတည်းက သူမသည် အနည်းငယ်မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ခင်ပွန်းသေဆုံးပြီးနောက် ဝမ်ရှောင်လီသည် လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်ကျော်အတွင်း ချစ်သူများစွာထားခဲ့သော်လည်း သူမမရနိုင်ခဲ့သောအရာမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမသည် မည်သူမျှ စားပွဲတင်တင်းနစ်ပါရမီရှင် ရဲရှင်းဟွေ့လောက်မကောင်းဟု အမြဲခံစားနေရ၏။

ဤတစ်ကြိမ် သူမဈေးဝယ်ထွက်သောအခါ သူမသည် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းတူသော ချောမောသောကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့်တွေ့ဆုံခဲ့ရာ သူမသည် တည့်တည့်တိုးဝင်သွားပြီး စကားစမြည်ပြောဆိုစပြုလာသည်။

ဝမ်ရှောင်လီ၏စကားကိုကြားသော် ကမ္ဘာထက်ပင်အသက်ကြီးလုနီးပါးဖြစ်သော ရဲဆွေ့သည်လည်း ဤအမျိုးသမီးဘာတွေစဉ်းစားနေသည်ကို သိလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ… ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို ဟိုတယ်မှာကူညီနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့… ကျွန်တော့်မှာ မှတ်ပုံတင်မရှိဘူး။ ဒါက နည်းနည်းဒုက္ခများတယ်"

ဝမ်ရှောင်လီသည် ရဲဆွေ့သဘောတူသည်ကိုကြားသောအခါ ပျော်ရွှင်သွားသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက မှတ်ပုံတင်ကတ်တစ်ခုပဲ၊ ငါမင်းကို အဲ့ဒါနဲ့ကူညီနိုင်တယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်ရှောင်လီသည် သူမ၏ဆဲလ်ဖုန်းကိုထုတ်ယူကာ ရဲဆွေ့ကို မှတ်ပုံတင်ကတ်တစ်ခုရရှိရန် သူမ၏အဆက်အသွယ်များကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်လီသည် မြို့တော်တွင် အတော်လေးအားကောင်းသောအဆက်အသွယ်များရှိပြီး သူမသည် သူတို့ညစာစားနေစဉ်အတွင်း ရဲဆွေ့ကို မှတ်ပုံတင်ကတ်တစ်ခုရရှိအောင် စီမံနိုင်ခဲ့၏။

ဝမ်ရှောင်လီသည် မှတ်ပုံတင်ကတ်ပေါ်ရှိ မှတ်ပုံတင်ဓာတ်ပုံကိုပင် သူမ၏မိုဘိုင်းဖုန်းဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရိုက်ယူခဲ့သည်။

မှတ်ပုံတင်ကတ်ရရှိပြီးနောက် ဝမ်ရှောင်လီသည် ကျသင့်ငွေရှင်းလိုက်ပြီး နှစ်ဦးသားသည် အနီးအနားရှိဟိုတယ်တစ်ခုသို့ သွားကြသည်။

ဟိုတယ်အခန်းသို့ဝင်ပြီးနောက် ဝမ်ရှောင်လီသည် ယဉ်ကျေးစွာရေချိုးလိုက်သော်လည်း သူမရေချိုးခန်းမှထွက်လာသောအခါ အခန်းမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။

ဤရင်းနှီးနေသောမြင်ကွင်းမှာ ဝမ်ရှောင်လီကို ဒေါသဖြင့် အငွေ့ပျံသွားစေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ဟိုတယ်မှထွက်လျှောက်လာသော ရဲဆွေ့သည် သူ၏လက်ထဲရှိမှတ်ပုံတင်ကတ်ကိုကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကိုယ်ငါ သင့်တော်တဲ့မှတ်ပုံတင်ကတ်တစ်ခု ဘယ်လိုရမလဲလို့ ငါစိုးရိမ်နေခဲ့တာ။ ဝမ်ရှောင်လီ တကယ့်ကို အချိန်ကိုက်လက်ဆောင်ပဲ"

ရဲဆွေ့သည် ရှေးဟောင်းအဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ထားသော သူ့ကိုယ်သူ တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူသည် သူ၏အဝတ်အစားများကိုလည်း ပြောင်းလဲသင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသို့တွေးမိသော် သူသည် ကုန်တိုက်ဘက်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလျှောက်သွားလိုက်၏။

သူသည် ကုန်တိုက်သို့ဝင်ရောက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သည်။ သူအဆင့်မြင့်ဝတ်စုံဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်ရောက်တော့မည်အပြုတွင် သူသည် ရင်းနှီးသောလူတစ်ဦး လှောင်ပြောင်ခံနေရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက ဦးလေးရဲထျန်းမင်လား။ သူ့ဘေးကမိန်းမက ရင်းနှီးနေသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မရင်းနှီးသလိုပဲ။ သူက သူ့ပထမဆုံးရည်းစားလားမသိဘူး…"

ရဲဆွေ့၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရဲထျန်းမင်သည် အမှန်တကယ်နှင့် ပြီးပြည့်စုံသော ပင်လယ်ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်သည်။ သူသည် လူယုတ်မာတစ်ယောက်ဟုပြောရန်မှာ အနည်းငယ်လွန်ကဲသော်လည်း အကြောင်းမှာ သူသည် သူနှင့်အတူရှိခဲ့သော မိန်းကလေးတိုင်းကို အမှန်တကယ်ချစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မထိန်းသိမ်းနိုင်သောအမူအရာရှိသော သပ်ရပ်သောဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မိတ်ကပ်ထူထူလိမ်းထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သူ၏လက်မောင်းများဖြင့် ပတ်ရစ်ကာ ရဲထျန်းမင်ထံသို့ လျှောက်လာပြီး ရဲထျန်းမင်ကို ညွှန်ပြကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဒါက ဇိမ်ခံပစ္စည်းဆိုင်တစ်ဆိုင်ပဲ။ လက်ဝတ်ရတနာတစ်စုံတည်းကတင် မင်းရဲ့လစာတစ်ဝက်လောက် ကုန်ကျနိုင်တယ်။ ရဲထျန်းမင်၊ မင်းဒီကို မျက်စိကျွေးဖို့သက်သက်လာတာလား"

ထိုလူ စကားဆုံးသည်နှင့် သူပွေ့ဖက်ထားသော အမျိုးသမီးသည်လည်း

"မစ္စတာကော၊ ရှင်က ဘာလို့ ဒီလိုတောသားတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေရတာလဲ။ သူ့အဝတ်အစားတွေကိုကြည့်စမ်း၊ အရမ်းညစ်ပတ်နေတာပဲ"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် ညစ်ပတ်သောအရာတစ်ခုခုကို မောင်းထုတ်ရန်ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ပင်။

ထိုအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကိုခံရသော်လည်း ရဲထျန်းမင် မည်သည့်စကားမျှမပြောမီမှာပင် သူခေါ်ဆောင်လာသော မိန်းကလေးသည် အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားသည်။

"အမ်… အစ်ကိုထျန်းမင်၊ ဒီမှာရှိတဲ့ပစ္စည်းတွေက တကယ်ဈေးကြီးတယ်။ ကျွန်မထင်တယ် မေ့လိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

စကားပြောသောမိန်းကလေး၏အမည်မှာ ကျိုးရှောင်ချန့်ဖြစ်ပြီး သူမသည် ရဲထျန်းမင်နှင့် တူညီသောမိဘမဲ့ဂေဟာမှဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးသားမှာ အသက်အရွယ်တူညီပြီး ငယ်သူငယ်ချင်းများဟု ဆိုနိုင်သည်။

ရဲထျန်းမင်နှင့်မတူဘဲ ကျိုးရှောင်ချန့်သည် ကျောင်းအုပ်နှင့် ရဲထျန်းမင်တို့၏အကူအညီဖြင့် ကောလိပ်ပြီးဆုံးခဲ့သည်။

ကောလိပ်ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူမသည် အလုပ်ရှာရန် မြို့တော်သို့လာခဲ့သော်လည်း သူမတွင် အလုပ်အတွေ့အကြုံမရှိဘဲ သူမ၏ငွေမှာလည်း ကုန်လုနီးပါးဖြစ်နေသောကြောင့် သူမသည် အစားအသောက်နှင့် နေရာထိုင်ခင်းပါသော ယာယီအလုပ်တစ်ခုရှာဖွေရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

လက်ရှိတွင် သူမသည် ဘားတစ်ခုတွင် စားပွဲထိုးအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေ၏။

လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က ရဲထျန်းမင်သည် ဘားတစ်ခုသို့သွားခဲ့ပြီး လူမိုက်အချို့က ကျိုးရှောင်ချန့်ကို အရက်သောက်ရန် အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေနေသည်ကို တိုက်ဆိုင်စွာတွေ့မြင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သည်ကိုမြင်သောအခါ ရဲထျန်းမင်သည် သဘာဝအတိုင်း ရှေ့သို့တက်၍ ကူညီခဲ့သည်။

စစ်စတမ်တစ်ခုပိုင်ဆိုင်ထားသော ရဲထျန်းမင်မှာ လူမိုက်အနည်းငယ်က ကိုင်တွယ်နိုင်သောအရာမဟုတ်ပေ။

အကယ်၍သာ ရဲရှင်းဟွေ့ သူ၏အစ်ကိုကြီး ဘာတွေကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို သိပါက သူသည် သေချာပေါက် အရူးအမူးညည်းညူပြန်ပေလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဘားတစ်ခုတွင် ယခင်ငယ်သူငယ်ချင်းတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခြင်းကဲ့သို့သော ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်များမှာ အလွန်များပြားလှသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ ဤနေရာတွင်မရှိဘဲ ညည်းညူနိုင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ရဲဆွေ့မှာမူ ဤနေရာတွင်ရှိနေသည်။

ရဲဆွေ့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ညည်းညူလိုက်၏။

‘ဦးလေးရဲထျန်းမင်က အားနည်းချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အခွင့်အရေးယူရတာကို ကြိုက်နေတုန်းပဲ။’

ရဲထျန်းမင်ကို ကြည့်ရင်း ရဲဆွေ့သည် ဤဦးလေးထံမှ သူခံစားခဲ့ရသော အမျိုးမျိုးသောနောက်ပြောင်မှုများကို တွေးမိလိုက်သည်။

ဤသို့တွေးမိသော် ရဲထျန်းမင်သည်လည်း သူ့ကို နောက်ပြောင်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။