နောက်ထပ် ထူးဆန်းသော ကံကြမ္မာတစ်ခု

ယခင်ငယ်သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။

ယနေ့မှာ ကျိုးရှောင်ချန့်၏မွေးနေ့ဖြစ်သောကြောင့် ရဲထျန်းမင်သည် သူမကို လက်ဆောင်ဝယ်ပေးရန် ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့သည် ရဲထျန်းမင်အား အဆက်မပြတ်လှောင်ပြောင်နေသော ရဲထျန်းမင်၏ယခင်သူဌေး၏သားနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ထိုလူ၏အမည်မှာ ကောဖန်းယန်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ပိုင်ရှင်၏သားဖြစ်သည်။

ရဲထျန်းမင်သည် သူပွေ့ဖက်ထားသော အမျိုးသမီးကိုလည်း သိသည်။ ဤအမျိုးသမီးကြောင့်ပင် ရဲထျန်းမင်သည် ကောဖန်းယန်နှင့် ရန်ဖြစ်ပြီး အလုပ်ထုတ်ခံခဲ့ရ၏။

လုချာပြောင်သည် ထိုအချိန်က ကုမ္ပဏီသို့ ယခုမှဝင်ရောက်လာပြီး ကောဖန်းယန်၏အတွင်းရေးမှူးဖြစ်လာခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် လုချာပြောင်သည် ကောဖန်းယန်၏ရုံးခန်းမှ ငိုယိုကာပြေးထွက်လာရာ တရားမျှတမှုကိုမြတ်နိုးသော ရဲထျန်းမင်က မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

လုချာပြောင်ထံမှ ကောဖန်းယန်က သူမကိုထိပါးခဲ့ကြောင်းကြားသိပြီးနောက် ရဲထျန်းမင်သည် ရုံးခန်းထဲသို့ဝင်၍ ငြင်းခုံခဲ့၏။

အမှန်စင်စစ် ရဲထျန်းမင်သည် သူ့ကို အစကတည်းကမကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ကုမ္ပဏီရှိ မိန်းကလေးငယ်များစွာကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။

ရဲထျန်းမင်သည် ရုံးခန်းသို့ဝင်ရောက်ပြီး တရားမျှတသောလက်သီးတစ်ချက်ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ သူသည် အလုပ်ထုတ်ခံရပြီး သူကျန်ရှိသော ယွမ်ငွေထောင်အနည်းငယ်ကိုသုံး၍ လျော်ကြေးပေးခဲ့ရ၏။

သို့သော် သူဘယ်တော့မှမမျှော်လင့်ခဲ့သည်မှာ သူအလုပ်ထုတ်ခံရပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင် လုချာပြောင်သည် ကောဖန်းယန်၏အိပ်ရာထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းပင်။

ကောဖန်းယန်သည် ကျိုးရှောင်ချန့်၏ကြောက်ရွံ့သောအသံကိုကြားသောအခါ သူသည် တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်သည်။

"ညီမလေး၊ ရဲထျန်းမင်လို တောသားတစ်ယောက်နဲ့ မင်းမှာ ဘယ်လိုအနာဂတ်ရှိမှာလဲ…"

ကောဖန်းယန် စကားမဆုံးမီမှာပင် ရဲထျန်းမင်သည် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည်။

"ဟေး၊ မစ္စတာကော၊ ငါတို့မတွေ့တာ ဒီလောက်ကြာပြီ။ မင်းပါးစပ်က ဘယ်လိုလုပ် ပိုနံလာရတာလဲ"။

စကားပြောနေစဉ် ရဲထျန်းမင်သည် သူ၏လက်ကိုဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး

"မင်းပါးစပ်တင်မကဘူး၊ မင်းကိုယ်ကလည်း ကြက်ဥပုပ်နံ့တွေနံနေတယ်"

ဤစကားကိုကြားသော် ကောဖန်းယန်သည် လှောင်ပြောင်သောစကားအချို့ပြောတော့မည်အပြုတွင် သူသည် ထူးဆန်းသောအနံ့တစ်ခုကို အနံ့ခံမိလိုက်သည်။

သူပွေ့ဖက်ထားသော လုချာပြောင်မှာမူ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ အဖြူရောင်သို့ပြောင်းလဲသွားပြီး ပါးစပ်မှအမြှုပ်များထွက်နေသည်။ သူမသည် အနံ့ဆိုးကြောင့် သတိလစ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောဖန်းယန်သည်လည်း သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိအနံ့ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး အနံ့မှာ ပို၍ပို၍ပြင်းထန်လာရာ ပတ်ဝန်းကျင်မှလူတိုင်း သူ့ကိုထူးဆန်းစွာကြည့်လာကြ၏။

ဆိုင်ဝန်ထမ်းပင်လျှင် လုံခြုံရေးအစောင့်များကိုခေါ်လိုက်ပြီး ကောဖန်းယန်ကို ကန်ထုတ်ခိုင်းလိုသည်။

ကောဖန်းယန်သည်လည်း အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိပေ။

သူ မစင်တွင်းထဲမှထွက်လာလျှင်ပင် ဤမျှလောက်နံမည်မဟုတ်ပေ၊ ဟုတ်သည်မလား။

ဤသို့တွေးမိသော် ကောဖန်းယန်၏ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ ဆေးရုံသို့ချက်ချင်းသွားရန်ဖြစ်သည်။

လုချာပြောင်၏ခြေရာနင်းမိမည်ကိုစိုးရိမ်၍ ရှေ့သို့တက်ရန်အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသော လုံခြုံရေးအစောင့်များကို မစောင့်ဘဲ ကောဖန်းယန်သည် ကုန်တိုက်မှတစ်ယောက်တည်းပြေးထွက်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နောက်ပြောင်မှုအောင်မြင်ကြောင်း စစ်စတမ်အသိပေးချက်သည် ရဲထျန်းမင်၏စိတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

ကောဖန်းယန် ရုတ်တရက်အနံ့ဆိုးထွက်လာရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ ရဲထျန်းမင်ကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကောဖန်းယန်နှင့်တွေ့ဆုံပြီးသည်နှင့် သူသည် သူ့ကိုနောက်ပြောင်ရန် စီစဉ်ပြီးဖြစ်သည်။

ကောဖန်းယန်သည် ထွက်ပြေးသွားပြီး ရဲထျန်းမင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေသော လုချာပြောင်ကို အာရုံမစိုက်တော့ပေ။

သူသည် ကျိုးရှောင်ချန့်ကို လက်ဆောင်များဆက်လက်ရွေးချယ်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ရဲဆွေ့သည် အရာအားလုံးကို သူ၏မျက်လုံးများဖြင့်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး "တကယ့်ကို ရင်းနှီးနေတဲ့မြင်ကွင်းပဲ" ဟု ပြုံးကာဆိုလေသည်။

ရဲဆွေ့သည် ကောဖန်းယန် ဤမျှအနံ့ဆိုးရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ အနံ့ဆိုးပိုးတောင်မာဟုခေါ်သောအရာကြောင့်ဖြစ်ကြောင်းသိသည်။ ၎င်းမှာ အသက်ရှင်လျက်ရှိပြီး ခုန်နိုင်စွမ်းအားကောင်းသည်။

၎င်းသည် ပစ်မှတ်ပေါ်သို့ခုန်တက်သွားသည်နှင့် ၎င်းသည် ကိုယ်တိုင်ဖျက်ဆီးမည်ဖြစ်ပြီး အနံ့ဆိုးမှာ ပစ်မှတ်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်စိမ့်ဝင်သွားမည်ဖြစ်သည်။

အနံ့မှာ အနည်းဆုံး တစ်ပတ်ထက်မနည်းကြာရှည်ပေမည်။

အကယ်၍ ရဲဆွေ့အား သူဤအရာကိုမည်သို့သိသနည်းဟုမေးပါက အဖြေမှာ သူသည်လည်း နောက်ပြောင်ခံခဲ့ရဖူးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရဲဆွေ့သည် သူ၏ဦးလေးကို ချက်ချင်းမကိုင်တွယ်ဘဲ ပထမဦးစွာ ခန့်ညားသောဝတ်စုံတစ်စုံကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။

ငွေမှာ ဘယ်ကလာသနည်းဆိုလျှင်မူ ဟုတ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ ကြင်နာတတ်သောအစ်မကြီးထံမှဖြစ်သည်။

ဝတ်စုံကိုဝယ်ယူပြီးနောက် ရဲထျန်းမင်သည် သူ၏ရှည်လျားသောဆံပင်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး သပ်ရပ်သောဆံပင်တိုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ရဲဆွေ့၏အငွေ့အသက်မှာ နတ်ပြည်မှနှင်ထုတ်ခံရသောနတ်တစ်ပါးမှ နေသာပြီး ခန့်ညားသောလူငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ ကုန်တိုက်မှထွက်လျှောက်တော့မည်အပြုတွင် သူသည် ရင်းနှီးသောလူတစ်ဦး လျှောက်ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လာရောက်သူမှာ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေပုံရသော ဝမ်ရှောင်လီဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှောင်လီသည် အလွန်စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။ သူမသည် ချောမောသောကောင်လေးကို မဖမ်းမိရုံသာမက သူသည် သူမ၏ပိုက်ဆံအိတ်ထဲရှိငွေအားလုံးကိုလည်း ယူဆောင်သွားသည်။

သူမသည် ငွေအနည်းငယ်ကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူမအလေးထားဆုံးမှာ ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် အလွန်တူသော ရဲမျိုးရိုးရှိ ချောမောသောကောင်လေးဖြစ်၏။

ဝမ်ရှောင်လီသည် ပထမတစ်ချက်တွင် သူမထံသို့လာနေသော ရဲဆွေ့ကို မမြင်ခဲ့ပေ။

ရဲဆွေ့ဘက်တွင်မူ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် နတ်ဘုရားအလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

ဝမ်ရှောင်လီသည် ရဲဆွေ့၏မျက်လုံးများကိုမြင်သောအခါ သူမ၏အမူအရာမှာ ခဏတာကြောင်ငေးသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရဲဆွေ့သည် သူမ၏စိတ်ထဲရှိမှတ်ဉာဏ်ကို ပြုပြင်လိုက်သည်။

သူမကိုလှည့်စားခဲ့သူမှာ ရဲဆွေ့ဟုအမည်ရသော ချောမောသောကောင်လေးမဟုတ်တော့ဘဲ ရဲထျန်းမင်ဟုအမည်ရသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤအမျိုးသားမှာ ဤကုန်တိုက်အတွင်း၌ရှိနေ၏။

ရဲဆွေ့သည် ဝမ်ရှောင်လီ ကုန်တိုက်ထဲသို့ ပြင်းစွာသောအရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှောက်ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် သူမ၏နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

သူလျှောက်တက်သွားသည်နှင့် ရင်းနှီးသောပုံရိပ်နှစ်ခု ထပ်မံပေါ်လာပြန်သည်။

"အမလေး… တစ်ရက်ပဲရှိသေးတာကို ဆွေမျိုးနှစ်ယောက်တောင်တွေ့ပြီးပြီ။ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ"

လူသစ်မှာ ရဲဆွေ့၏တတိယအဘိုးဖြစ်သူ ရဲဖန်ဖြစ်ပြီး သူသည် ဒုတိယအဘိုးဖြစ်ကြောင်း အမြဲတစေကြွေးကြော်နေသူဖြစ်သည်။

ရဲဖန်သည် လမ်းပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေးလမ်းလျှောက်ရင်း ချန်ယင်းယင်း၏လက်ကို ကိုင်ထားသည်။

ရဲဖန်သည် ရန်လိုနေသော ဝမ်ရှောင်လီကိုမြင်သောအခါ သူသည် ခဏတာကြောင်ငေးသွားပြီးနောက် သူသည် ချန်ယင်းယင်းကိုဆွဲကာ ပုန်းလိုက်၏။

သူ၏နောက်မှ ရဲဆွေ့မှာမူ ရဲဖန်သူ့ကိုမြင်သော်လည်း သူသိပ်အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ၊ အဓိကအားဖြင့် ရဲဆွေ့သည် သူ၏တည်ရှိမှုကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင်လျှော့ချထားပြီး လူအများစုမှာ သူ့ကိုမြင်လျှင်ပင် အလိုအလျောက်လျစ်လျူရှုကြပေလိမ့်မည်။

ချန်ယင်းယင်းသည် ဝမ်ရှောင်လီကိုညွှန်ပြကာ

"ရဲဖန်၊ ရှင်ဘာလို့ ကျွန်မကိုဆွဲနေတာလဲ။ အဲ့ဒီမိန်းမကို သိလို့လား"

ရဲဖန်သည် တိတ်ဆိတ်ရန်အမူအရာပြုလုပ်လိုက်သည်။ ဝမ်ရှောင်လီ လျှောက်ထွက်သွားသည်ကိုမြင်ပြီးနောက် သူသည် ဇာတ်လမ်းကို ချန်ယင်းယင်းအား ပြောပြလိုက်သည်။

အကွာအဝေးမှာ ဝေးနေသေးသော်လည်း ရဲဆွေ့သည် နှစ်ဦးသား၏စကားပြောဆိုမှုကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာကြားလိုက်ရသည်။

"ဒီမိန်းမက အစပိုင်းမှာ ရှင်းဟွေ့ကို စွဲလမ်းခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်းဟွေ့က သူက လူလိမ်စ်ယောက်လို့ထင်ပြီး သူ့ကို ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ ပစ်ထားခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူထပ်စွဲလမ်းပြန်ရော၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ရှင်းချန်နဲ့။ အင်းလေ အဲ့ဒီကောင်လေး ရှင်းဟွေ့က အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်မှာ လူပျိုဘဝကနေ ကျွတ်မြောက်လုနီးပါးပဲ"

ချောင်းနားထောင်နေသော ရဲဆွေ့သည် ရဲဖန်ပြောသည်ကိုကြားပြီး သူ၏ပါးစပ်ထဲတွင် ယခုမှသောက်လိုက်သော သစ်သီးလက်ဖက်ရည်ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း ငါ့အဖေက တကယ်ပဲ ဘာလို့ သူငါ့ကို အရင်က မပြောခဲ့တာလဲ။ ခဏ… ငါမှတ်မိသလောက်တော့ သူက သူ့ဆွဲဆောင်မှုအကြောင်းကြွားဝါနေတုန်းက ပြောခဲ့ဖူးတယ်၊ မိန်းမလှတစ်ယောက်က သူ့ကို ကလေးမွေးဖို့ကူညီခိုင်းခဲ့တယ်လို့ ပြီးတော့ အမေကို သစ္စာမဖောက်ဖို့အတွက် သူက ပြတ်ပြတ်သားသားငြင်းဆန်ခဲ့တယ်"

ရဲဆွေ့အတိတ်ကိုပြန်လည်သတိရနေစဉ်မှာပင် ထိုနေရာရှိစကားပြောဆိုမှုမှာ မပြီးသေးပေ။

"ရဲဖန်… အဲ့ဒီမိန်းမက အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ရှင့်ကိုမမြင်ခဲ့ဘူးလား"

ချန်ယင်းယင်းက မေးလိုက်သည်။

"အင်း၊ သူငါ့ကိုမြင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဒါဆို ဘာလို့ သူက ရှင်းဟွေ့နဲ့ ရှင်းချန်ကို ပထမတစ်ချက်မှာတင် စွဲလမ်းသွားပြီး ရှင်နဲ့ကျတော့ မဖြစ်ရတာလဲ"

ချန်ယင်းယင်း၏စကားများမှာ ရဲဖန်ကို ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားစေသည်။

"ဒါဆို ယင်းယင်း၊ မင်းပြောချင်တာက ငါက အဲ့ဒီကောင်စုတ်နှစ်ကောင်လောက် မချောဘူးလို့လား"