သရုပ်ဆောင်တစ်ဦး၏ မွေးဖွားခြင်း

ရှီထိုက်လုံ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် လူတိုင်းသည် ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်း၏ ဂိတ်တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဒါက ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းပဲ။ မင်းတို့ လှေကားထစ် ၉၉၉ ထစ်ကို အောင်မြင်စွာတက်နိုင်မယ်ဆို မင်းတို့ တရားဝင် ဝင်ခွင့်ရလိမ့်မယ်"

ဤစကားကိုကြားသော် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် အခြားလေးဦးသည် သူတို့၏ရှေ့မှ လှေကားထစ်များကို တစ်ချိန်တည်းတွင် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လှေကားထစ်များသည် အပေါ်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး သူတို့သည် အဆုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မမြင်နိုင်ပေ။

၎င်းမှာ လှေကားထစ် ၉၉၉ ထစ်သာမကသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"ဒီမှာ လှေကားထစ် ၉၉၉ ထစ်ထက် ပိုရှိသင့်တယ် မဟုတ်လား"

ရဲယင်သည် အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်… တကယ်တော့ ၉၉၉ က အနည်းဆုံးစံနှုန်းပဲ"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ရှီထိုက်လုံသည် အားရိနှင့် ပေါင်ပေါင်းကို လူယုတ်မာတစ်ယောက်လို ပြုံးပြီး ကြည့်ကာ

"မင်းတို့ အလှလေးနှစ်ယောက်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါနဲ့အတူလုပ်လို့ရတယ်။ စစ်ဆေးမှုခံယူစရာမလိုဘူး"

ရှီထိုက်လုံ၏စကားကိုကြားပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲယင်တို့၏မျက်လုံးများမှာ တစ်ချိန်တည်းတွင် စူးရှသွားကြသည်။

ရဲယင်သည် ရှီထိုက်လုံကို သိသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ့အား အရင်က သူသည် သင်ခန်းစာမယူတတ်သော ဒုတိယမျိုးဆက်သူဌေးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူး၏။

ယခုမူ ထိုထက်ပိုနေပုံရသည်။ ဤလူယုတ်မာမှာ သေလမ်းရှာနေခြင်းသာ။

သူ၏ကျောရိုးမှ ခေါင်းအထိ အေးစက်သောခံစားချက်တစ်ခု စီးဆင်းသွားသည်ကို ခံစားမိသော် ရှီထိုက်လုံသည် တစ်ကိုယ်လုံးတုန်လှုပ်သွားသည်။

ရှီထိုက်လုံသည် နောက်သို့လှည့်ကြည့်ရာ ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲယင်တို့မှာ သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် အပြုံးများဖြင့် မြင့်မားသောတောင်ထိပ်များကို ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ရှီထိုက်လုံသည် သူ၏ခေါင်းနောက်စေ့ကို ရှုပ်ထွေးစွာကုတ်လိုက်ပြီးနောက်

"မင်းတို့နာမည်တွေက ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

"ကျွန်မနာမည်က အားရိပါ"

"ပေါင်ပေါင်း"

"ရဲတံစဉ်"

"ရဲရှင်းဟွေ့"

သူ "အားရိ" နှင့် "ပေါင်ပေါင်း" ဟူသောအမည်များကို ကြားသောအခါ ရှီထိုက်လုံတွင် တုံ့ပြန်မှုမရှိသော်လည်း ရဲတံစဉ်ဟူသောအမည်ကို ကြားသောအခါ သူသည် ရုတ်တရက်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ရဲတံစဉ်ဟူသောအမည်ကို သိသည်။

ယခင်သူဌေးဖြစ်သူ မေကျဲ့ရန်က သူ့အား အကယ်၍ သူသည် ရဲတံစဉ်ဟုအမည်ရသူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံပါက သူ့ကိုသတ်ပစ်သင့်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူး၏။

‘ငါသူ့ကို သတ်သင့်လား။ ခဏ… ငါအခု မေကျဲ့ရန်ရဲ့ညီငယ်မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဘာလို့ ငါသူ့စကားကို နားထောင်နေရဦးမှာလဲ။ ဟုတ်တယ်၊ ငါလုပ်သင့်တာက…’

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှီထိုက်လုံသည် အားရိက ရဲတံစဉ်ကို "သခင်" ဟုခေါ်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဤစကားလုံးကိုကြားသော် ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ကြီးပြင်းလာသော ရှီထိုက်လုံသည် ရုတ်တရက် အရာများစွာကို တွေးမိသွားသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သားရေကြိုးများ၊ ဖယောင်းတိုင်များ၊ ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံများနှင့် အမျိုးမျိုးသော တားမြစ်ထားသည့်မြင်ကွင်းများ။

ဤအရာကို တွေးမိရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ ရှီထိုက်လုံသည် သူ၏အမျိုးသမီးတပည့်များနှင့် ချစ်တင်းနှောတိုင်း သူတို့ကို သခင်ဟုခေါ်ခိုင်းရခြင်းကို နှစ်သက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

‘မေကျဲ့ရန်က ငါ့အရင်သူဌေးဖြစ်မှတော့ သူ့ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်ကူညီလိုက်ပါ့မယ်။ ငါသူ့အတွက် ဒီရဲတံစဉ်ကို သတ်ပစ်မယ်။’

ဤရဲတံစဉ်မှလွဲ၍ ထိုရဲရှင်းဟွေ့မှာမူ သူက ဘာလို့ ရှီထိုက်လုံအတွက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ။

သူရင်းနှီးနေပုံရသော်လည်း ရှီထိုက်လုံမှာမူ မမှတ်မိနိုင်ပေ။

အမှန်စင်စစ် ရှီထိုက်လုံသည် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် အာဖရိကတွင်ရှိစဉ်က အမှန်တကယ်တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုအချိန်က ရဲရှင်းဟွေ့သည် ရဲထျန်းမင်ကို သူ၏သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်များ ပြသနေခဲ့ပြီး ရှီထိုက်လုံမှာမူ သိပ်အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် ပေါင်ပေါင်း၏လက်ကိုကိုင်ကာ တိုးတိုးလေးကပ်ပြောလိုက်၏။

"ခဏနေရင် ငါနဲ့အတူ သရုပ်ဆောင်လိုက်။ ဒီအရာက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို သေချာပေါက်မထိခိုက်နိုင်ဘူး။ ငါတို့သာ သရုပ်မဆောင်ရင်… ပြဿနာနည်းနည်းဖြစ်နိုင်တယ်"

"ငါသိပါတယ်…"။

ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ပေါင်ပေါင်းတို့၏ ရင်းနှီးသောပြုမူပုံကိုမြင်သောအခါ ရှီထိုက်လုံသည် စိတ်ထဲမှ ‘အော်… ငါထင်တယ် သူဌေးမေကျဲ့ရန်က ငါ့ကို ရဲရှင်းဟွေ့လို့ခေါ်တဲ့တစ်ယောက်ကိုလည်း သတ်ခိုင်းခဲ့တယ်… အော်… ဒါကြောင့် ဒီကောင် ရင်းနှီးနေတာကိုး’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

"ကောင်းပြီ။ မြန်မြန်လုပ်ကြ။ မင်းတို့ လှေကားထစ် ၉၉၉ ထစ်ကို တက်နိုင်ရင် မင်းတို့ ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေ တရားဝင်ဖြစ်လာနိုင်လိမ့်မယ်"

ရှီထိုက်လုံသည် လှေကားထစ်များကို ညွှန်ပြကာ သူတို့ကိုတက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

မူလက သူသည် လေးယောက်လုံးကို လှေကားတက်ရာတွင် ပါဝင်သောအခက်အခဲများကို ရှင်းပြလိုခဲ့သော်လည်း ယခုမူ မလိုအပ်တော့ဟု သူထင်သည်။

အကယ်၍ သူတို့စစ်ဆေးမှုကျရှုံးပါက ရှီထိုက်လုံသည် သူတို့ကိုသတ်နိုင်သည်။ သူတို့စစ်ဆေးမှုအောင်မြင်ပြီး ဂိုဏ်းထဲသို့ဝင်ရောက်လျှင်ပင် ရှီထိုက်လုံတွင် သူတို့ကိုသတ်ရန် နည်းလမ်းများရှိနေသေးသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းတွင် မိန်းကလေးများမပါဝင်ပေ။

ရှီထိုက်လုံ၏စကားကိုကြားပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် အခြားသူများသည် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တက်လှမ်းသွားကြသည်။

ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းအတွင်း၌ အချို့တပည့်များသည် အခြားတစ်ယောက်ယောက် လှေကားတက်နေသည်ကို သတိပြုမိပြီး လာကြည့်ကြသည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်တောင်ပါတာပဲ…"

"သူတို့ စစ်ဆေးမှုအောင်မြင်နိုင်ပါစေလို့ ငါတကယ်မျှော်လင့်တယ်"

"အရမ်းမတွေးနဲ့။ ယောက်ျားလေးနှစ်ယောက်က မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့လက်ကို ကိုင်ထားတာ မင်းမမြင်ဘူးလား"

"ဟွန့်။ ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ။ ငါတို့က တခြားသူတွေဆီကနေ လုယူလို့မရဘူးလား"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ပေါင်ပေါင်း၏လက်ကိုကိုင်ထားပြီး ရဲယင်မှာမူ အားရိ၏လက်ကိုကိုင်ထားသည်။

ရဲယင်၊ ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ပေါင်ပေါင်းတို့သည် လှေကားတက်ပြီးနောက် ဘာမှမခံစားရပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အားရိမှာမူ လှေကားထစ်ခုနစ်ရာတက်ပြီးနောက် မူးဝေလာပြီး သူမ၏နဖူးပေါ်တွင် ချွေးပါးပါးလေးတစ်လွှာ ပေါ်လာသည်။

"အားရိ၊ မင်းဘယ်လိုနေသေးလဲ"

ရဲယင်သည် အားရိ တစ်ကိုယ်လုံးတုန်နေပြီး သူမ၏လက်ဝါးများမှာ ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို ခံစားမိနိုင်သည်။

"သခင်… ကျွန်မ အရမ်းမသက်မသာခံစားရတယ်"

ထိုအချိန်တွင် အားရိ၏ပုံစံကိုမြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ၏တကယ့်ကျွမ်းကျင်မှုများကို ပြသရမည့်အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ၏ဘေးမှ ပေါင်ပေါင်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ပေါင်ပေါင်းသည် ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးသို့တိမ်းကာ

"အား… ငါ့အတွက် အရမ်းခက်ခဲတာပဲ…"

ရဲရှင်းဟွေ့ - “…”

ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်များ - “…”

ရဲရှင်းဟွေ့သည် အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားသည်။ ပေါင်ပေါင်းသည် သူမ၏သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်ဟုခေါ်သောအရာကို ဘယ်ကသင်ယူခဲ့သနည်း။

"အင်းလေ… မင်းက ငါ့အပေါ်မှာပဲ အားကိုးလို့ရပုံပဲ"။

သူစကားဆုံးသည်နှင့် ရဲရှင်းဟွေ့သည် သွေးတစ်လုတ်အန်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ပါးစပ်မှ သွေးများတွဲလောင်းကျနေသော ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှေကားများတက်စပြုလာသည်။

"ဟူးဟူးဟူး… ငါယုံကြည်တယ်… ငါသေချာပေါက်… တက်… တက်… တက်နိုင်မှာပါ…"

ထိုအချိန်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ၏ကံကြမ္မာကိုပြောင်းလဲရန် ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်လိုသော ကျေးလက်ဒေသမှ လူငယ်တစ်ဦးနှင့်တူနေသည်။

ဤသရုပ်ဆောင်မှုအတွက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ့ကိုယ်သူ ၉၉ မှတ်ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။

သူ့ကိုယ်သူ ၁၀၀ မှတ်မပေးရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသောအကြောင်းရင်းမှာ သူအလွန်မောက်မာသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဟေး… ဒီလှေကားတက်တာက လူတွေကို သွေးအန်စေနိုင်သလား"။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါမှတ်မိသလောက်တော့ ဒီလှေကားက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖိအားတစ်မျိုးပဲ၊ နောက်ဆုံးလှေကားထစ်ဆယ်ထစ်က ဓားစိတ်စွမ်းရည်ဆယ်မျိုးကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ပဲ"

"ဒါဆို… ဘာလို့ အဲ့ဒီလူက သွေးအန်နေရတာလဲ။ သူက နာကျင်နေပုံပဲ"

"ငါမသိဘူး… သွားဖုံးသွေးယိုတာဖြစ်နိုင်တယ်"

"မင်း ဒီစကားပုံကို မကြားဖူးဘူးလား၊ ‘သွားကိုက်တာက အသက်မသေနိုင်ပေမဲ့ တကယ်နာကျင်တယ်’ ဆိုတာလေ"

"ဟားဟား… ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သွားကိုက်တာနဲ့တောင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နိုင်သေးလား"

"ပြဿနာက ဒီလူတွေက အခုထိ ကျင့်ကြံသူတွေမဟုတ်သေးတာပဲ…"

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှလူများ၏ မှတ်ချက်များကို နားထောင်ရင်း ရဲရှင်းဟွေ့သည် အလွန်ရှက်ရွံ့သွားသဖြင့် ကင်ဆာရောဂါရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အားရိကို သူ၏ကျောပေါ်တွင် သယ်ဆောင်ထားသော ရဲယင်ပင်လျှင် သူ၏ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ဝေးဝေးနေရန် ကြိုးစား၏။

ရဲရှင်းဟွေ့သည်လည်း အနည်းငယ်စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ဤလှေကားသည် သူ့ကို လုံးဝမထိခိုက်ပေ။ သူသည် ဤလှေကား၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘာဖြစ်သည်ကို လုံးဝမသိရှိပေ။ သူသည် သူ၏သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်များကိုသာ ပြသနိုင်၏။

ရဲရှင်းဟွေ့ ရှေ့သို့ဆက်သွားလိုစဉ်မှာပင် သူသည် သူ၏ဘေးမှ ပေါင်ပေါင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမသည် သူမ၏သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်များပေါ်တွင် ကြိုးစားလုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်သည်။

"အား… ငါသေတော့မယ်… အရမ်းမသက်မသာခံစားရတယ်… ရှင်းဟွေ့၊ ငါ့ကို နင်ကျောပိုးသွားပေးပါလား…"။

ရဲရှင်းဟွေ့ - “…”