ရဲမိသားစု၏ ရုပ်တုများ

"အဖေ၊ ဒီသရဲဂူက ကောလာဟလတွေပြောသလို တကယ်ပဲ အန္တရာယ်များပြီး ထူးဆန်းတာလား"

"ဟားဟား… ပင်းအာ၊ တကယ်တော့… ဒီသရဲဂူက သိပ်အန္တရာယ်မများပါဘူး၊ ပြီးတော့… သူ့ထဲမှာ အခွင့်အရေးလည်းမရှိဘူး။ သရဲဂူထဲမှာ အားကြီးတဲ့အစောင့်အရှောက်တွေအများကြီးရှိတယ်၊ ပြီးတော့ နယ်မြေသခင်က သူတို့ကို တကယ်ဖန်တီးခဲ့တာ။ နယ်မြေသခင်ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဒီအားကြီးတဲ့ရုပ်တုတွေကို ဂူထဲမှာ ထားခဲ့တာ။ မင်းသာ အတွင်းပိုင်းကို ပိုနက်နက်နဲနဲမသွားရင် လုံခြုံလိမ့်မယ်"

ရှောင်ပင်း တောင်အောက်သို့ပျံသန်းသွားစဉ် သူမသည် သူမ၏ဖခင်က သူမအား အရင်ကပြောခဲ့သည်များကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်။

သရဲဂူသည် ဒဏ္ဍာရီတွင်ဆိုထားသကဲ့သို့ အန္တရာယ်မများပေ။

သူမ ဤအချက်ကိုသိသောကြောင့်ပင် ရှောင်ပင်းသည် ရဲတံစဉ်ကို ကယ်တင်ရန်စီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သရဲဂူသည် ကောလာဟလအတိုင်း အမှန်တကယ်ဖြစ်ပြီး ဝင်ရောက်သူတိုင်း သေချာပေါက်သေဆုံးမည်ဆိုပါက ရှောင်ပင်းသည် သူအသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ သေသည်ဖြစ်စေ ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။

ရှောင်ပင်း ဂူထဲသို့ပြေးဝင်သွားစဉ်မှာပင် သူမသည် ခြင်တစ်ကောင်အရွယ်အစားရှိသော ပုံရိပ်တစ်ခု သူမ၏အဝတ်အစားများပေါ်သို့ တက်လာသည်ကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

ဤပုံရိပ်မှာ အခြားမဟုတ်။ ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲယင်ကိုစောင့်ကြည့်ရန် အမြဲအသုံးပြုလေ့ရှိသော ကျုံ့သွားသောကိုယ်ပွားပင်ဖြစ်ပြီး သူယခုအခါ ၎င်းကို ကျုံ့နိုင်ချဲ့နိုင်တဲ့ကိုယ်ပွား ဟုကုတ်နံပါတ်ပေးထားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရဲယင်သည် သူ၏ရှေ့မှ ရုပ်တုများကိုကြည့်ရင်း မောဟိုက်နေသည်။

ဤရုပ်တုများမှာ သူနှင့်အားလုံးရင်းနှီးနေသည်။

သူ၏ဖခင် ရဲရှင်းချန်၊ သူ၏ဦးလေး ရဲရှင်းဟွေ့၊ သူ၏အဒေါ် ရဲလန်ယွဲ့နှင့် သူဓာတ်ပုံများထဲတွင်သာမြင်ဖူးသော သူ၏အဘိုးအသစ် ရဲထျန်းမင်ပင်။

ထို့အပြင် သူ၏အဘိုးသုံးဦးဖြစ်သော ရဲနျဉ်၊ ရဲဖန်နှင့် ရဲချန်တို့လည်း ရှိနေသေးသည်။

ရဲယင်ကို အစိတ်ပျက်ဆုံးဖြစ်စေသောအရာမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူတို့ထဲတွင် ပါဝင်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

"ချီးပဲ။ ဦးလေး၊ ခင်ဗျားက တော်တော်စွမ်းတာပဲ"

ဤရုပ်တုများမှာ အလွန်အားကောင်းလှသည်။ အင်း၊ သူတို့မှာ တကယ်အားကောင်းသည်မဟုတ်ဘဲ သူတို့မှာ မပျက်စီးနိုင်ပေ။

ထိုမျှသာမက သူတို့ကို လှဲချလိုက်တိုင်း သူတို့သည် နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်ထလာမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏စွမ်းအားနှင့် အရှိန်မှာ နှစ်ဆဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ရဲယင်မှာ မခံနိုင်တော့ပေ။

ဤရုပ်တုများ၏တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်တိမ်းနေစဉ် ရဲယင်သည် သူ၏ဖုန်းကိုထုတ်ယူကာ ရဲရှင်းဟွေ့ကို ခေါ်ဆိုလိုက်၏။

မာကျောက်ကစားနေသော ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲရှိ တုန်ခါမှုကိုခံစားမိသောကြောင့် သူသည် သူ၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်ထိုင်နေသော လော့ယန်၏ ဂိမ်းကိုအာရုံစိုက်ရန်ညည်းညူသံများကို မည်သို့မျှဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ဖုန်းကိုထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဟမ်။ တစ်နာရီတိတိပဲ။ ဒီကောင်က တော်တော်အချိန်မှန်တာပဲ"

ရေရွတ်ပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို"

"ဦးလေး…။ ကျွန်တော့်ကို မစနောက်ပါနဲ့တော့။ ခင်ဗျား ဒီအရာတွေကို ရပ်တန့်ပေးလို့ရမလား"

"ဟမ်။ ငါမင်းကို စနောက်တယ်လား။ ငါ့ကို အသရေမဖျက်နဲ့။ ငါမင်းကို ဘယ်တုန်းကစနောက်ခဲ့လို့လဲ။ ငါက တည်ကြည်တဲ့လူတစ်ယောက်"

ရဲယင် - “…”

"ခင်ဗျား ပိုတည်ကြည်လို့ရမလား"

ရဲယင်သည် ဖုန်းထဲသို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်ထိုင်နေသော လော့ယန်သည် သူ၏နားရွက်များကို တွန့်လိုက်ပြီးနောက် "မင်း ရဲတံစဉ်နဲ့ စကားပြောနေတာလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်…"

ရဲရှင်းဟွေ့သည် မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင် လူတစ်ယောက်၏ တကယ့်စရိုက်ကို သူ၏မာကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ လုပ်ရပ်များမှတစ်ဆင့် ပြောနိုင်သည်။ ရဲရှင်းဟွေ့သည် လော့ယန်မှာ လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် သူသည် ကြယ်တာရာဂိုဏ်းသို့မပြန်မီ သူ့ကို ချည်နှောင်ကာ ခေါ်ဆောင်သွားရန် စီစဉ်ထားသည်။

သို့မဟုတ် ပိုမှန်အောင်ပြောရလျှင် သူသည် ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းကို ကြယ်တာရာဂိုဏ်း၏ နောက်ထပ်ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် သွေးဆောင်ခံနေရပြီဖြစ်သည်။

"ဦးလေး… ပြဿနာမရှာပါနဲ့တော့။ ခင်ဗျားလုပ်ထားတဲ့ရုပ်တုတွေက ကျွန်တော့်ကို သေအောင်ဆွဲခေါ်တော့မယ်"

ရဲယင်၏အသံမှာ အနည်းငယ်စိုးရိမ်နေသည်ကို ခံစားမိသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည် နောက်ပြောင်ခြင်းကိုရပ်တန့်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ မေးလိုက်၏။

"ဘာရုပ်တုတွေလဲ"

"ဘာရုပ်တုတွေလဲ။ ခင်ဗျားရော ကျွန်တော့်အဖေရော ကျွန်တော့်အဒေါ်ရော ပြီးတော့ အဘိုးသုံးယောက်ရဲ့ရုပ်တုတွေတောင် ဒီမှာရှိတယ်…။ ခင်ဗျား ဒီအရာတွေကို မလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ ပြောရဲလား"

"ဒါကို ငါဘယ်လိုလုပ်လုပ်မှာလဲ။ ငါအဲ့ဒီသရဲဂူထဲကို တစ်ခါမှမရောက်ဖူးဘူး"

ရဲရှင်းဟွေ့၏စကားများမှာ အခန်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းတိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

"အစ်ကိုရှင်းဟွေ့က ခုနက သရဲဂူအကြောင်းပြောလိုက်တာလား"

"ဟုတ်လောက်တယ်"

"ဒါဆို… အစ်ကိုရှင်းဟွေ့စကားပြောနေတဲ့လူက သရဲဂူထဲမှာလား"

"ဘယ်သူလဲ။ အရမ်းသတ္တိရှိတာပဲ"

ဖုန်း၏အခြားတစ်ဖက်တွင် မည်သူရှိသည်ကို အခြားသူများမသိသော်လည်း လော့ယန်မှာမူ သိသည်။

လော့ယန်သည် သူ၏အကွက်များမည်မျှကောင်းသည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် စားပွဲကို ခုန်ကျော်လိုက်ပြီး ရဲရှင်းဟွေ့၏ဖုန်းကိုယူကာ ဖုန်းထဲသို့ ဆူပူလိုက်၏။

"ရဲတံစဉ်၊ မင်းဘာလို့ သရဲဂူကိုသွားခဲ့တာလဲ"

လော့ယန်သည် မေးခွန်းတစ်ခုမေးလိုက်သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်မှ တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။ ထိုအစား အဆက်မပြတ်အလုပ်များနေသောအချက်ပြသံများကိုသာ ကြားနိုင်တော့သည်။

သူခုနကမှလက်ခံခဲ့သော တပည့်သည် သူသေချာပေါက်သေဆုံးမည့် သရဲဂူသို့သွားခဲ့ကြောင်း သိရှိသောအခါ လော့ယန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွား၏။

ရဲရှင်းဟွေ့မှာမူ သူ၏ဖုန်းကိုယူကာ စကားတစ်ခွန်းမပြောဘဲ အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ သူသည် ဂူထဲသို့ဝင်ရောက်ပြီး သူ့ကိုယ်တိုင်မြင်လိုသည်။

ပထမဦးစွာ ဤသရဲဂူသည် သူနှင့်သေချာပေါက်ဘာမှမဆိုင်သော်လည်း ရဲမိသားစုမှလူများ ၎င်းတွင်ပေါ်လာသည်မှာ သူမည်သို့ပင်စဉ်းစားပါစေ ထူးဆန်းနေသောကြောင့် ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူသွားကြည့်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ခုနက ရဲယင်သည် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ကောင်းမွန်စွာမရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ဘဲ သူ၏ဖုန်းမှာ အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေသွားသည်။

ရဲယင်သည် ယခုအခါ ကြယ်များ၏စွမ်းအားကိုအသုံးပြုနေပြီး ခရမ်းရွှေရောင်အလင်းသည် သူ့ကို လုံးဝဖုံးလွှမ်းထားသည်။

လက်ရှိတွင် သူသည် အဆက်မပြတ်ရှောင်တိမ်းရန်နှင့် ပြန်မတိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ သူပြန်တိုက်ခိုက်ပြီး သူတို့ကို လှဲချလိုက်သရွေ့ ဤရုပ်တုများမှာ ပိုအားကောင်းလာမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"ငါအရင်ဆုတ်ခွာသင့်လား။ ငါဆုတ်ခွာရင် ဒီရုပ်တုတွေက ငါ့နောက်လိုက်လာမလားဆိုတာ ငါမသိဘူး"

ရဲယင်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စပြုလာသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့… အရေးမကြီးဘူး၊ အရင်ဆုံးပြေးရုံပဲ"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် ရဲယင်သည် နောက်သို့လှည့်ကာ ထွက်ပြေးသွားပြီး သူ၏မိသားစုဝင်များ၏ရုပ်တုများမှာ သူ၏နောက်သို့ တကောက်ကောက်လိုက်ပါသွားသည်။

သို့သော် သူမပြေးနိုင်မီမှာပင် ရဲယင်သည် ဂူအပြင်ဘက်မှ သူ၏ထံသို့ ပြေးဝင်လာသော လျင်မြန်သောခြေသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ဦးလေးရောက်လာပြီလား"

ထိုသို့ပြောရင်း ရဲယင်သည် အရှိန်မြှင့်ကာ ပြေးထွက်သွားသည်။ တောက်ပသောသလင်းကျောက်၏အကူအညီဖြင့် သူသည် သူ၏ထံသို့လာနေသောလူကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမြင်လိုက်ရသောလူမှာ ရဲရှင်းဟွေ့မဟုတ်ဘဲ ရှောင်ပင်းဖြစ်သည်။

ရဲယင်ကို သတိပြုမိသောအခါ ရှောင်ပင်းသည် သူ့ကိုမြင်ရသည့်အတွက် ပျော်ရွှင်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ။ မင်းအသက်ရှင်နေသေးတယ်…။ အခုငါနဲ့အတူ ဒီကနေထွက်သွားမယ်"

"အစ်မကြီး… ကျွန်တော်ထွက်သွားဖို့စီစဉ်နေတာ… ခင်ဗျားဒီကို ဘာလို့လာခဲ့တာလဲ"

ရဲယင်သည် အနည်းငယ် ဆွံ့အစွာ မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါမင်းကိုကယ်ဖို့ဒီကိုလာခဲ့တာ"

ရှောင်ပင်းသည် အမှန်တကယ်တွင် သူ့ကိုကယ်ရန်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရဲယင်သည် လူရှုပ်လူပွေတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သူသည် သူမ၏သခင်ပိုင် ညီငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်နေဆဲပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရုပ်တုများမှာ နောက်ဆုံးတွင် အမီလိုက်လာကြသည်။

ယခုအခါ ရုပ်တုတစ်ခုစီ၏အရှိန်မှာ မသေမျိုးဧကရာဇ်အတုအယောင်အဆင့်၏အရှိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူတို့ထဲမှ ရဲရှင်းဟွေ့၏ရုပ်တုမှာမူ မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပါးအရှိန်သို့ပင် ရောက်ရှိနေသည်။

ရှောင်ပင်း၏မျက်လုံးထဲတွင် ဤရုပ်တုများမှာ မမြင်နိုင်သောလှိုင်းများကဲ့သို့ သူမ၏ရှေ့သို့ ချက်ချင်းရောက်ရှိလာသည်။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ ရဲယင်သည် အားမတန်သလိုပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ‘ငါတစ်ယောက်တည်းသာဆိုရင် ထွက်သွားနိုင်ခဲ့မှာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု ရှောင်ပင်းဒီမှာရှိနေမှတော့ ငါထွက်ချင်ရင်တောင် ထွက်လို့မရတော့ဘူး’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

အရင်က ရဲယင်၏ကိုယ်ပိုင်အရှိန်နှင့် ကြယ်များ၏စိုးမိုးနိုင်သောစွမ်းအားဖြင့် ထွက်ပြေးရန်မှာ လွယ်ကူသော်လည်း ယခုအခါ ရှောင်ပင်းသည် သူနှင့်အတူရှိနေပြီး သူမသည် သူ့ကိုကယ်တင်ရန်ပင် ဤနေရာသို့လာခဲ့ရာ ရဲယင်သည် သူမကို သေချာပေါက်စွန့်ပစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ရှောင်ပင်း၏ကျင့်ကြံခြင်းမှာ တာအိုခန္ဓာအဆင့်တွင်သာရှိသည်။ ဤအားကြီးသောရုပ်တုများနှင့်ရင်ဆိုင်ရလျှင် သူမသည် တစ်ချက်ထိုးရုံဖြင့် သေဆုံးပေလိမ့်မည်။

ရှောင်ပင်းသည်လည်း လွှမ်းမိုးနိုင်သောဖိအားကို ခံစားလိုက်၏။ သူမသည် ရုပ်တုများ၏လှုပ်ရှားမှုများကိုပင် မမြင်နိုင်ဘဲ ခုခံရန်မှာမူ ပြောစရာမလိုပေ။

ရုပ်တုများသည် နှစ်ဦးသားကို ဆက်သွယ်ရန်အခွင့်အရေးမပေးဘဲ သူတို့ထံသို့ စကားတစ်ခွန်းမပြောဘဲ ရွေ့လျားသွားကြသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ရဲယင်သည် ကြယ်စွမ်းအားရောင်ခြည်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာထုတ်လွှတ်ပြီး ရှောင်ပင်း၏ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

သူမကိုဝန်းရံနေသော ကြယ်များ၏စွမ်းအားကို ခံစားမိသောအခါ ရှောင်ပင်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်သောအမူအရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့သည်မှာ ရဲတံစဉ်သည် ရိုးရှင်းသောလူရှုပ်လူပွေတစ်ယောက်သာမဟုတ်ဘဲ…

သူသည် ဤမျှအားကောင်းသော လူရှုပ်လူပွေတစ်ယောက်ဖြစ်နေသည်။