အဲဒါ ငါ့အမှားပဲ
Vol. 200 Ch. 2987
“ဟားဟား”
ထန်ခုန်းက လှောင်ရယ်လိုက်၏။
“ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်စိမ့်စမ်းမြို့တော်မှာတုန်းက အရှင်က တမလွန်ဘုံရတနာကြေးမုံကို ကိုင်စွဲထားပြီး မင်းတို့တွေအားလုံး အညံ့ခံခဲ့ကြတယ်… ဘယ်သူက ကန့်ကွက်ရဲခဲ့လို့လဲ… အခု အရှင် ထွက်သွားတာ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုပဲ ကြာသေးတယ်… မင်းတို့တွေက နောက်ဆုံး စိတ်မရှည်နိုင်ဖြစ်လာကြပြီပေါ့လေ… သခင်ပြန်လာပြီး မင်းတို့တွေအားလုံးကို သတ်ပစ်မှာ မကြောက်ကြဘူးလား”
ငရဲအရှင် ခုနစ်ဦးနှင့် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့်ပညာရှင် ဆယ်ဦးကျော်၏ အမူအရာများက ထိုစကားကို ကြားသွားသောအခါ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားကြ၏။
သူတို့၏ ရင်ထဲမှာ သူတို့သည် ငရဲအရှင်အသစ်ကို စိုးရိမ်ပူပန် ကြောက်လန့်နေကြဆဲဖြစ်၏။
ခဏမျှ ငြိမ်သက်နေပြီးနောက် ငရဲအရှင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်စိမ့်စမ်းက အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။
“ဒီလောက်နှစ်တွေ ကြာပြီးတာတောင် သူ့ဆီကနေ ဘာသတင်းမှ ရောက်မလာဘူး… သူက အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကမှာ သေသွားပြီလို့ ငါထင်တယ်”
“သေသွားတဲ့လူတစ်ယောက်ကို ဘာများကြောက်နေရဦးမှာလဲ”
“ထန်ခုန်း… ခါးသက်စိမ့်စမ်း... မင်းတို့တွေ အချိန်ဆွဲဖို့ စဉ်းစားမနေနဲ့… မင်းတို့ လမ်းဖယ်မပေးဘူးဆိုရင် ငါတို့က ငါတို့ရဲ့ အမိန့်နဲ့ သနားညှာတာမှုမရှိ မင်းတို့ကို သတ်ဖြတ်ရလိမ့်မယ်”
စောစောက ထန်ခုန်း၏ စကားသည် ငရဲအရှင် ခုနစ်ဦးကို ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားစေသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့သည် အမှားအယွင်းတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး ဆက်လက်၍ အချိန်မဆွဲလိုကြတော့ပေ။
ထိုစဉ်မှာပင် ခန်းမ၏ တံခါးက ဖြည်းဖြည်းချင်းပွင့်သွား၏။
ကြင်ရာတော်ယုက လျှောက်လှမ်းထွက်လာသည်။
ငရဲမှ ဘီလီယံနှင့်ချီသော သက်ရှိများ၏ မျက်လုံးများက ကြင်ရာတော်ယုကို တွေ့မြင်သောအခါ ဝင်းလက်သွားကြလေသည်။
ကြင်ရာတော်ယုသည် ပိုမိုပိန်ပါးပြီး မျက်တွင်းများ ပို၍ချောင်လာပုံရလေသည်။
သို့သော်လည်း သူမက မှင်တက်စရာကောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်မိသွား၏။ ဤနှစ်များအားလုံးမှာ သူမသည် စိမ့်စမ်းကိုးခုငရဲသုတ္တန်ကို ကိုင်စွဲထားသောကြောင့် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအလျင်အဟုန်က အလွန်တရာ မြန်ဆန်နေခဲ့သည်။
သူမသည် တမလွန်ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်မလာနိုင်သေးသော်လည်း သူမက ပကတိတမလွန်စစ်ဗိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီးလေပြီ။
“အရှင်မ ဘာလို့ထွက်လာရတာလဲ”
သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် တစ်ခါက ထန်ခုန်းကို ကယ်တင်ပေးခဲ့လေသည်။ ကြင်ရာတော်ယု၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်က သူ့ထက် များစွာနိမ့်ကျသည်ဆိုလျှင်တောင် ထန်ခုန်းက သူမကို အလွန်တရာ ရိုသေလေးစားမှုရှိဆဲဖြစ်၏။
“ရှင်တို့တွေ ဒီနှစ်တွေအားလုံးမှာ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ကြင်ရာတော်ယုက ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းနှင့် ထန်ခုန်းကို လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။
ထိုသူနှစ်ယောက်ကြောင့် မဟုတ်လျှင် သူမသည် ယနေ့အချိန်ထိ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ကြင်ရာတော်ယုက ပြောလိုက်၏။
“သူတို့တွေ လိုချင်နေတာက ကျွန်မပဲ… ရှင်တို့နှစ်ယောက် ကျွန်မအတွက် အသေခံစရာမလိုဘူး”
ထန်ခုန်းက စကားပြောတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ကြင်ရာတော်ယုက သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်ဖြင့် အသံတစ်ခုကို ပို့လွှတ်လိုက်၏။
“ရှင်တို့တွေ ဒီကနေ ထွက်ပြေးပြီးသွားရင် ရှင်သန်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားရမယ်… သူပြန်လာမယ်လို့ ကျွန်မယုံတယ်… ဒီနေ့ ဒီမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အရာကို သူ့ကို ပြောပြပေးမယ့် တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေရမယ်”
ထန်ခုန်းက နှုတ်ဆိတ်သွား၏။
ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းက ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ရယ်မောလိုက်၏။
“ထန်ခုန်း… ထွက်သွားတော့… ငါ့မှာ ဘဝသက်တမ်း များများစားစား မကျန်တော့ဘူး… ငါ ဒီမှာနေပြီး အရှင်မရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးကို အဖော်ပြုပေးမယ်”
ငရဲအရှင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်စိမ့်စမ်းက ကြင်ရာတော်ယု စတင်ထွက်လာသည်ကို တွေ့မြင်သောအခါ သူက ကျေနပ်သဘောကျသွား၏။ သူက သူမကိုကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။
“မင်း ဘာမှ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး… မင်းက ငါ့ဆီမှာ အသာတကြည် နာခံသရွေ့ ငါ ငရဲအရှင်ဖြစ်လာတဲ့အခါ မင်းက ငရဲကမ္ဘာရဲ့ အရှင်မ ဖြစ်နေဦးမှာပဲ”
“နင်က ဘယ်တော့မှ ငရဲအရှင်ဖြစ်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ကြင်ရာတော်ယုက ခေါင်းခါပြလိုက်၏။
“ငရဲအရှင်က တစ်ဦးတည်းပဲ ရှိတယ်”
“သူက သေသွားပြီလေ”
ငရဲအရှင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်စိမ့်စမ်း၏ အမူအရာက သုန်မှုန်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။
ငရဲအရှင် ယင်စိမ့်စမ်းကလည်း လှောင်ရယ်လိုက်၏။
“သူက မသေသေးဘဲ ပြန်လာမယ်ဆိုရင်တောင် သူက ငါတို့ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းစိတ်ဆန္ဒကို ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်စိမ့်စမ်းမြို့တော်မှာတုန်းက သူက သူ့မှာရှိသမျှအကုန် ထုတ်ဖော်ခဲ့ပေမဲ့ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦးကိုပဲ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်… သူကလည်း သွေးထွက်တဲ့အထိ ရိုက်နှက်ခံရပြီး နောက်ဆုံး တမလွန်ဘုံရတနာကြေးမုံနဲ့မှ အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တာ”
“အခု ငါတို့မှာ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းပညာရှင် နှစ်ဆယ်ရှိတယ်… သူပြန်လာရဲမယ်ဆိုရင် သူသေချာပေါက် သေရလိမ့်မယ်… တမလွန်ဘုံရတနာကြေးမုံကတောင် သူ့ကိုကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဝုန်း…
ရုတ်တရက် ဆီးနှင်းစိမ့်စမ်းငရဲ၏ ပင်မခန်းမအနက်ပိုင်းထဲကနေ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံထွက်ပေါ်လာပြီး ငရဲကမ္ဘာတစ်ခုလုံးက လှုပ်ခါသွား၏။
အစက ရင်ပြင်ထဲမှာ ဘီလီယံနှင့်ချီသော ငရဲသက်ရှိများ စုဝေးရောက်ရှိနေပြီး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေ၏။ သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်မှာ လူတိုင်းက အသက်ကို အောင့်လိုက်ပြီး အလိုလိုလှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။
ငရဲအရှင်ခုနစ်ဦးနှင့် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း ဆယ်ဦးကျော်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဆီးနှင်းစိမ့်စမ်းငရဲ၏ ပင်မခန်းမအနက်ပိုင်းဆီသို့ ငေးကြည့်နေကြ၏။ သူတို့က အတွင်းမှာရှိသော အခြေအနေကို တွေ့မြင်လိုသည့်အလားပင်။
သို့သော်လည်း ခန်းမ၏ တံခါးက ပွင့်သွားသော်လည်း အထဲမှာက မှောင်မည်းနေပြီး မနှိုင်းယှဉ်သာအောင် စီးပိုးခြယ်လှယ်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို ပိတ်ဆို့ထား၏။
လူတိုင်းက မတုံ့ပြန်နိုင်ခင် ခန်းမထဲကနေ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ခြေသံက အဝေးကနေ ချဉ်းကပ်လာပြီး သိပ်မကြာခင် ခန်းမ၏ ဝင်ပေါက်ဝသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များအောက်မှာ အနက်ရောင်ဆံပင်နှင့် ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသည့် ခရမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးက လျှောက်လှမ်းထွက်လာသည်။
ငရဲအရှင်…
ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် လောကက အုန်းအုန်းကျက်ကျက် ဖြစ်သွားလေသည်။
လေထဲမှာရှိသော ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းပညာရှင်များပင် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ သူတို့၏ မျက်လုံးများက တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်လာပြီး သူတို့၏ အမူအရာများက အိုးတိုးအမ်းတမ်းဖြစ်နေ၏။
ထန်ခုန်း၊ ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းနှင့် အခြားသူများက အားတက်သရောဖြစ်လာပြီး ကျေနပ်သဘောကျနေ၏။
ကြင်ရာတော်ယုက နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မလှမ်းမကမ်းမှာရှိသော ရင်းနှီးနေကျသွင်ပြင်ကို ကြည့်နေ၏။ သို့သော်လည်း သူမက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး နှုတ်ဆိတ်နေ၏။
သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ ပေါ်ထွက်လာသည့်ခဏမှာပင် ဘီလီယံနှင့်ချီသော ငရဲသက်ရှိများဖြင့် စုဖွဲ့ထားသည့် စစ်တပ်၏ အော်ရာက ချက်ချင်းပင် ဖိနှိမ်ခံလိုက်ရ၏။
ငရဲအရှင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်စိမ့်စမ်းက အရင်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားလျှင် တိုက်ခိုက်ရခြင်းမရှိဘဲ သူတို့က လဲပြိုကျသွားပေလိမ့်မည်။
ရုတ်တရက် ငရဲအရှင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်စိမ့်စမ်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ဒီလူက ငရဲအရှင်မဟုတ်ဘူး… သူက မျက်နှာဖုံးတစ်ခု တပ်ထားပြီး ငရဲအရှင်လို ဟန်ဆောင်နေတာပဲ”
ကြင်ရာတော်ယုကလွဲလျှင် ငရဲအရှင်က မည်ကဲ့သို့သော ပုံစံရှိသည်ကို မည်သူကမှ မတွေ့မြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ငရဲအရှင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်စိမ့်စမ်း၏ ရွှေ့ကွက်နှင့်ပတ်သက်၍ ပါးနပ်သောအရာမှာ သူ့ရှေ့မှ ငရဲအရှင်က အစစ်အမှန်ဖြစ်သည်ဆိုလျှင်တောင် သူက ရှင်းပြနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ပြမည်ဆိုလျှင်တောင် မည်သူကမှ သူ့ကို မှတ်မိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့်ပင် ငရဲအရှင်က အတုအယောင်ဖြစ်သည်ဟု သူက ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနိုင်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
စစချင်း ငရဲအရှင်ယင်စိမ့်စမ်းကလည်း သံသယရှိနေခဲ့၏။
လောကမှာ ဤကဲ့သို့သော တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်ပါ့မလဲ။ သူတို့က သူ့ကို သတ်ဖြတ်ချင်သည်ဟု ပြောလိုက်သည့်အချိန်မှာပင် ငရဲအရှင်က ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ငရဲအရှင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်စိမ့်စမ်း၏ စကားကိုကြားသောအခါ သူက တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။
သူ့ရှေ့မှာရှိသော ငရဲအရှင်က အစစ်အမှန်ဖြစ်သည် သို့မဟုတ် အတုအယောင်ဖြစ်သည်ကို အသာထား… အနာဂတ်ပြဿနာကို တားဆီးဖို့အတွက် သူတို့က သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရပေမည်။
ငရဲအရှင် ယင်စိမ့်စမ်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“အားလုံးပဲ အတူပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ပြီး ဒီငရဲအရှင်အတုကို သတ်ဖြတ်ကြ”
ငရဲအရှင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်စိမ့်စမ်း၏ စကားလုံးများသည် ငရဲသက်ရှိများစွာ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို တွန်းဖယ်ထုတ်ပေးလိုက်၏။
သူတို့က ငရဲအရှင်ကို တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုလျှင် လူတိုင်းက မလွဲမသွေ စိုးရိမ်ပူပန်လာကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူတို့က ငရဲအရှင်အတုကို တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုလျှင် လူတိုင်းက မည်သည့်အရာကိုမှ ကြောက်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်သော ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းပညာရှင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာသော ငရဲအရှင်က အလွန်တရာ တည်ငြိမ်နေပုံရပြီး အဲဒါကို စိတ်ထဲမှာ ထည့်မှတ်မထားသည့်ပုံပင်။ ထိုအစား သူက ကြင်ရာတော်ယုနှင့် အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောဆိုနေ၏။
“အဲဒီ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းပညာရှင်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ များလာတာလဲ”
သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက မေးလိုက်၏။
သူထွက်မသွားခင်က ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းသည် ငရဲကမ္ဘာမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် တစ်ဦးတည်းသော ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လေသည်။ သို့သော်လည်း ယခု သူ့ရှေ့မှာ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းပညာရှင် အယောက်နှစ်ဆယ် ရှိနေ၏။
အနီးအနားဝန်းကျင်မှာ ပုန်းခိုချောင်းမြောင်းနေသော ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းပညာရှင် သုံးဆယ်ကျော်လည်း ရှိနေ၏။ ကြင်ရာတော်ယုသည် လွန်ခဲ့သည့်ဆယ်နှစ်က ငရဲကမ္ဘာသို့ ကျဆင်းလာသည့် လောကအပိုင်းအစများစွာနှင့်ပတ်သက်သည့် အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း ပြန်ပြောပြလိုက်၏။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကလား”
“ပကတိလောက အပိုင်းအစတွေလား”
သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက မျက်အနည်းငယ်ပင့်လိုက်၏။ အတွေးတစ်ချက်နှင့်အတူ သူက အကြောင်းအရင်းကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။
လွန်ခဲ့သည့်ဆယ်နှစ်က ပကတိလောကအပိုင်းအစများသည် သူ့လက်ထဲမှာ သေဆုံးခဲ့သော သားရဲဧကရာဇ်ဦးချိုစံအိမ်၏ လောကအပိုင်းအစ ဖြစ်ရပေမည်။
ထိုအချိန်တုန်းက ဆီးနှင်းငရဲဂိတ်တံခါးသည် သားရဲဧကရာဇ်ဦးချိုစံအိမ်၏ ပကတိလောကထက်ဝက်ကျော်ကို ဝါးမျိုခဲ့လေသည်။
သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် ဆီးနှင်းငရဲဂိတ်တံခါးကို ကျင့်ကြံထားသော်လည်း သူက အဲဒါကို ကောင်းကောင်းမထိန်းချုပ်နိုင်သေးဘဲ ဆီးနှင်းငရဲဂိတ်တံခါးသို့ ကျဆင်းသွားသော လောကအပိုင်းအစများနှင့်ပတ်သက်၍တော့ သူက ဂရုစိုက်မနေခဲ့ပေ။
မထင်မှတ်ထားစွာပင် ထိုလောကအပိုင်းအစများသည် ငရဲဘုရင်များနှင့် တမလွန်ဘုရင်များကို မြင့်မားတိုးတက်လာစေခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်က စကားလုံးအနည်းငယ်သာ ဖလှယ်ပြောဆိုပြီး ငရဲအရှင်ခုနစ်ဦးနှင့် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းပညာရှင် ဆယ်ဦးကျော်က အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းပကားတစ်ခုနှင့်အတူ သူတို့၏ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူများကို ထုတ်ဖော်လာကြ၏။
ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းနှင့် ထန်ခုန်း၏ အမူအရာက သုန်မှုန်နေ၏။
သို့သော်လည်း သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက အဲဒါကို မတွေ့မြင်သည့်အလား သူ၏ ခေါင်းကို မော့မကြည့်ပေ။ သူက ကြင်ရာတော်ယုကိုကြည့်ပြီး ညင်သာစွာသာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။
“အဲဒါ ငါ့အမှားပဲ… ငါက ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးတဲ့နောက် အဲဒီ ပကတိလောကအပိုင်းအစတွေကို အမှတ်တမဲ့ ကျဆင်းသွားစေမိတာပဲ”
သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ ပြောလိုက်သည့် စကားကိုကြားသောအခါ ယခုတင် ရောက်ရှိလာသော ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းပညာရှင်နှစ်ဆယ်က ရပ်တန့်သွားလေသည်။
“ဟမ်…”
“သူ့စကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ”
သူတို့ထဲမှ တချို့က ခဏမျှတွေးတောပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်နေသည့်အရာကို နားလည်သဘောပေါက်သွား၏။
သူတို့က ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်ယင်သွားပြီး သူတို့၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
သူတို့၏ ခြေထောက်များကပင် ခွေယိုင်လာပြီး သူတို့က လေထဲကနေ ကျဆင်းလုမတတ် ဖြစ်သွားကြရလေသည်။