ဇီဝဓာတုဗေဒစမ်းသပ်နေရာ ၁

“အိုး…ရှင်ပြောတာ မှန်တယ် ထင်တာပဲ”

ကီကီ နောက်ဆုံးတော့ ဘာတွေလွဲနေလဲဆိုတာ သဘောပေါက်သွားပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။

“မဟုတ်ဘူး တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ၊၊ ဒါက ချင်းရွှေမြို့ မဟုတ်ဘူး”

လင်းရှန်၏ အကြည့်များ ထက်မြက်လာသည်။

“ကြည့်လေ…ပျက်ကျနေတဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသင်္ဘော ဘယ်ရောက်သွားလဲ”

ဒီနေရာနှင့် ချင်းရွှေမြို့၏ အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်ကတော့ ဧရာမပျက်စီးနေသောသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသင်္ဘော မရှိခြင်းပင်။ ဒါမှလွဲလို့ လမ်းမတွေ, အဆောက်အအုံတွေနဲ့ မြို့တစ်ခုလုံးရဲ့ ပုံစံက အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

“ဒါ ဘာကြီးလဲဟ….ဘယ်လိုလုပ် တူညီတဲ့ မြို့နှစ်မြို့ ရှိနေနိုင်တာလဲ”

ကီကီသည် မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ခဏတာမျှ လင်းရှန်သည် လမ်းမှားလာပြီလားဟု ထင်မိသည်။ သို့သော် အမှောင်သစ်တောထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် နောက်ထပ်မြို့တစ်မြို့က သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ပို၍ အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ သူသည် ပို၍ပင် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဖုတ်ကောင်များကို တစ်ကောင်မှ မတွေ့ရပေ။ မြို့တစ်ခုလုံး ညကောင်းကင်အောက်တွင် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

“နေတောင် ဝင်သွားပြီ...ဒါ ထူးဆန်းတယ်”

လင်းရှန်က သူ၏ နာရီကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ညနေ ၄ နာရီပင် မထိုးသေး။ ဘာကြောင့်များ ဤမျှ စောစီးစွာ အမှောင်ကျနေရပါသနည်း။

“ကျွန်မတို့ တကယ်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ်ခုခုထဲကို မတော်တဆ ရောက်လာကြတာ ထင်တယ်”

ကီကီသည် သူမ၏ စိတ်မသက်မသာမှု ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားသည်။

“ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကနေ အချက်ပြမှု ရှိနေသေးလား”

လင်းရှန် ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကီကီသည် ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏ တတ်ဘလက်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

“ရှိတယ်…ပြီးတော့ အခုဆို ပိုတောင် နီးလာပြီ”

ကီကီက ရှေ့မှ မှောင်မိုက်နေသော မြို့ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ဟိုရှေ့နားမှာပဲ ဖြစ်ရမယ်”

လင်းရှန်သည် အမှောင်ဖုံးနေသော မြို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်၊၊

“ပြန်လှည့်ကြစို့”

ဤအခြေအနေသည် သူ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ သတိထားရန်အတွက် လင်းရှန်သည် ယခုအချိန်တွင် ဆုတ်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ညသည် ကျရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး မတော်တဆ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုခုကို သွားရောက် နှိုးမိပါက ကြီးမားသော ခေါင်းခဲစရာပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ကောင်းပြီ…ကျွန်မလည်း သဘောတူတယ်”

ကီကီသည် ရှေ့မှ ထူးဆန်းသောမြို့ကို စူးစမ်းလိုစိတ် လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ လင်းရှန်၏ အမိန့်အရ သူမသည် ဆိုင်ကယ်ကို ချက်ချင်း လှည့်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆိုင်ကယ်များကို အရှိန်မြှင့်ပြီး အမှောင်သစ်တောထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဗြီးးးးးး

ကြမ်းတမ်းသော သစ်တောမြေပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ဆိုင်ကယ်သံများ ဆူညံနေသည်၊၊ သို့သော် သူတို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လေ၊ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာလေပင်။

လင်းရှန်သည် မည်မျှဝေးဝေး မောင်းနေပါစေ…သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်တောမှာ မှောင်မိုက်မြဲ မှောင်မိုက်နေပြီး ပို၍ပင် မှောင်လာသည်ကို မကြာမီ သဘောပေါက်သွားသည်။

ထို့နောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်—

ဆိုင်ကယ်နှစ်စီးသည် သစ်တောထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်လာသည်၊၊

သို့သော်လည်း သူတို့သည် အရင်နေရာသို့ပင် ပြန်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒါ...ဒါက ဘာကြီးလဲ”

ကီကီ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမသည် လင်းရှန် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ သူမ၏ အသံ တိုးလာသည်။

“ဟေး, ကျွန်...ကျွန်မတို့ သရဲခြောက်ခံနေရတာလား”

လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူသည် အမှောင်ဖုံးနေသောမြို့ကို ပြန်ကြည့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

“ကြည့်ရတာ…ငါတို့ သွားကြည့်ဖို့ကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး ထင်တယ်။ ဒီနေရာနဲ့ ငါတို့ အရင်သွားခဲ့တဲ့ ချင်းရွှေမြို့နဲ့တော့ တစ်ခုခု ကွဲပြားနေရမယ်”

“အာ..’’”

ကီကီ၏ မျက်နှာတွင် မလိုလားသည့် အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် ထွက်ပေါက် မရှိသည်ကို မြင်သောကြောင့် သူမသည် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ…သွားကြတာပေါ့”

ဝူးးးး

လင်းရှန်သည် သူ၏ ဆိုင်ကယ်ကို မြို့ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေပြီး, အင်ဂျင်အသံသာလျှင် အမှောင်ထုကို ထိုးဖောက်နေသော တစ်ခုတည်းသော အသံဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရှေ့မီးများသည် မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေပြီး အမှောင်ထုကို မနည်းပင် ထိုးဖောက်နေရသည်။

သူတို့ ပိုမိုနီးကပ်လာလေ, သူတို့ ပိုမိုယုံကြည်လာလေ ဖြစ်သည်။

ဒီမြို့က တကယ်ရှိတယ်။

အရာအားလုံး—အရာအားလုံး—သည် ချင်းရွှေမြို့နှင့် တစ်ထပ်တည်းပင်။

လင်းရှန်သည် အစစ်အမှန်မြို့မှ သူ မှတ်ထားသော အမှတ်အသားများကို အာရုံစိုက်ကာ ဆိုင်းဘုတ်များ၊ ဆိုင်မျက်နှာများ၊ လမ်းများကို တစ်ခုချင်းစီ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။ ရေမြောင်းအဖုံးများ၏ နေရာချထားပုံပင် တူညီနေသည်။

မရှင်းပြနိုင်သော စိတ်မသက်မသာမှု ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းလာသည်။

ကီကီလည်း ခံစားမိသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ခဏလေးကမှ သူတို့သည် ချင်းရွှေမြို့မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် သူတို့သည် နောက်ထပ် ချင်းရွှေမြို့တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။ ထိုအတွေးသည်ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ထိတ်လန့်စရာလည်း ကောင်းသည်။

“ဘယ်လိုလုပ် တူညီတဲ့ မြို့နှစ်မြို့ ရှိနေနိုင်တာလဲ”

ကီကီ၏ မျက်ခုံးများ မယုံကြည်နိုင်စွာ တွန့်ချိုးသွားသည်။

“ဒါကို တမင်တကာ ပုံတူကူးထားတာ ဖြစ်ရမယ်”

လင်းရှန် တီးတိုးရေရွတ်ရင်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမိုလေးနက်လာသည်။

“သတိထား”

ကီကီက သူ၏ နောက်မှ မောင်းလာပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သော ခံစားမှုတစ်ခု တက်လာသည်။ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။

“ဒီနေရာက...တကယ် လူတွေနေထိုင်တယ်လို့ မခံစားရဘူး...”

သူမသည် သူမ၏ တတ်ဘလက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ခြေရာခံစနစ်သည် ပို၍အားကောင်းလာသည်။

“ရှင် ထားခဲ့တဲ့ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာ—ဒါက ဒီမှာ သေချာပေါက် ရှိနေတယ်”

ဘီပ်— ဘီပ်—

ရုတ်တရက်—

မြို့၏ အတွင်းပိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်ခုသည် ဖိနှိပ်ထားသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့ နှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်း ဘရိတ်အုပ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထက်မြက်၍ သတိရှိသောမျက်လုံးများဖြင့် အကဲခတ်လိုက်ကြသည်၊၊

“ဒါ ဘာကြီးလဲ”

“ဒါ အချက်ပေးသံ တစ်မျိုးပဲ”

ကီကီ၏ မျက်နှာ တင်းမာနေသည်။

“ဒါပေမယ့် အသံက မှားနေသလိုပဲ...”

အသံသည် လမ်းများပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး လမ်းကြားများ၊ဆိုင်မျက်နှာစာများ၊ အရိပ်ကျသော ထောင့်များမှ ပြန်ရိုက်ခတ်လာသည်။

ထို့နောက်—

အေးစက်သော အမျိုးသမီးကွန်ပြူတာအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“စမ်းသပ်မှုနေရာ အမှတ် ၃ – ချင်းရွှေမြို့၊၊ ဇီဝဓာတုဆိုင်ရာ အတုယူစမ်းသပ်မှု အမှတ် ၉၂ ကို စတင်လိုက်သည်”

ဝှမ်းးးးး

အသံဆုံးသည်နှင့် မြို့တစ်ခုလုံးတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော လေဝင်လေထွက်ပေါက်များစွာမှ ထူထပ်သောမြူခိုးများ ထွက်လာသည်။

“စမ်းသပ်နေရာလား”

လင်းရှန်၏ မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွားသည်။

ကီကီ၏ အသံသည် အလန့်တကြားဖြစ်သွားကာ “နေဦး—ကျွန်မတို့က အဲဒီသုတေသနစခန်းထဲ ရောက်နေကြတာလား”

“ဒါ ဖောင်ဒေးရှင်းရဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေရာက ဒီလောက်ကြီးမားနေရင် သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဝှက်ထားနိုင်တာလဲ”

သူမ၏ မေးခွန်းကို ဖြေဆိုသကဲ့သို့—

လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ကောင်းကင်ကို ခွဲလိုက်သည်။

ခရက်..

ထူထပ်သောအနက်ရောင်မုန်တိုင်းတိမ်များ ခေါင်းပေါ်တွင် လည်ပတ်နေစဉ် မိုးခြိမ်းသံများ မြည်ဟည်းလာသည်။

လေထဲတွင် နီးကပ်လာသော ကပ်ဆိုးကြီး၏ အသက်ရှုကျပ်စေသော ခံစားမှုတစ်ခု ပြည့်နှက်နေသည်။

လင်းရှန်သည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာထားပြီး သူ၏ အာရုံခံစားမှုများသည် အမြင့်ဆုံး သတိပေးချက်ဖြင့် ရှိနေသည်။

ရုတ်တရက်—

သူသည် ရှေ့မှ အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ရွေ့လျားနေသည်ကို ကြားလိုက်သည်။

“...မင်း ကြားလိုက်လား”

“အဲဒီမှာ တစ်ခုခု ရွေ့နေတယ်”

လင်းရှန်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း သူ၏ ကြွက်သားများ တင်းမာနေသည်။

ကီကီသည် ချက်ချင်း သူမ၏ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ရှေ့မီးများမထိုးဖောက်နိုင်သော အမှောင်ထုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဂါးဟ်——ကရက်ခ်ခ်

အမှောင်ထုထဲမှ ထူးဆန်းသော…ထိုင်းမှိုင်းသောအသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ခုသည် သဘာဝနှင့်ဆန့်ကျင်စွာ တွန့်လိမ်နေသကဲ့သို့ပင်။

“တစ်ခုခု လာနေပြီ”

လင်းရှန်၏ လက်ချောင်းများသည် သူ၏ အနက်ရောင်လှံကို အလိုအလျောက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အမှောင်ထုထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု သူတို့၏ ရှေ့မီး၏ အစွန်းသို့ ရောက်လာသည်။

ထို့နောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတို့၏ သွေးများ အေးခဲသွားသည်။

၎င်းသည် အရုပ်ဆိုးသောအသွင်ပြောင်း၊ ပေါင်းစပ်ထားသော လူသားပုံစံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းသော ပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်သည်—ကိုယ်လက်အင်္ဂါများ သဘာဝနှင့်ဆန့်ကျင်သော ထောင့်ချိုးများဖြင့် လိမ်နေပြီး အသားအရေမှာ ပြာနှမ်းကာ ဆွေးမြည့်နေသည်။ ဦးခေါင်းမရှိသော လည်ပင်းနှစ်ခုမှာ ၎င်း၏ မျက်နှာများ ရှိသင့်သည့် နေရာများတွင် သွေးရောင်အခေါင်းပေါက်များဖြင့် ဟနေသည်။

လင်းရှန်၏ မျက်ခုံးများ နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးသွားသည်။ ဒါ ဖုတ်ကောင် တစ်ကောင်လား။ ထိတ်လန့်ဖွယ်လူသားလား။ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုလား။

“...ဒါ ဘာကြီးလဲ”

ကီကီ၏ အသံသည် လုံးဝ ရွံရှာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တင်းမာသွားသည်။

“မင်းနောက်မှာ”

လင်းရှန် ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။

ကီကီ ၏ နှလုံးခုန်သံမြန်သွားသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ—

နောက်ထပ် တူညီသော ပုံသဏ္ဍာန် တစ်ခု အမှောင်ထဲမှ သူမဆီသို့ ဒယိမ်းဒယိုင်လာနေသည်၊၊

ဤသတ္တဝါများ...၎င်းတို့သည် ပုပ်ပွနေသော အလောင်းနှစ်လောင်း ကို အတူတကွ ချုပ်ထားသလို ဖြစ်နေသည်—၎င်းတို့၏ နံရိုးအိမ်များ ကွဲထွက်နေပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများသည် ၎င်းတို့၏ ပုံသဏ္ဍာန်မကျသော ဆက်စပ်နေသည့် ကိုယ်လုံးများမှ တွဲလောင်းကျနေသည်၊၊

“လှုပ်ရှားတော့”

ဗြီးးးးးး

လင်းရှန်သည် လီဗာကို ဆွဲလိုက်ပြီး သူ၏ ဆိုင်ကယ်ကို နေရာတွင်ပင် လှည့်လိုက်သည်။ သူသည် နီးကပ်လာသော သတ္တဝါ၏ ဦးခေါင်းကို လေအမြောက်ဖြင့် ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

လေဒြပ်စင်များသည် ၎င်း၏ အသားထဲသို့ စုတ်ဖြဲဝင်ရောက်သွားသည်—ဆွေးမြည့်နေသော အသား အတုံးအခဲများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျံ့ကျဲသွားသည်။

သို့သော် ထိုအရာက...

အရှိန်ပင် မလျှော့သွားပေ။

ထိုအစား—

၎င်းသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ တွန့်လိမ်နေသော ကိုယ်လက်အင်္ဂါများ ရူးသွပ်စွာ တောင့်တင်းသွားကာ ရုတ်တရက် လင်းရှန်ကို အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ပြေးဝင်တိုက်လာသည်။