လွတ်မြောက်ခြင်း ၂

“...ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား”

“သူ... သူ စင်္ကြံလမ်းရဲ့ အပေါ်မှာ”

ဖုန်းချွမ်၏ ခေါင်းသည် ဒုတိယမျက်နှာပြင်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ လှည့်သွားသည်။

ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များသည် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

လမ်း၏ ထိပ်ပိုင်းတွင် စက်ဝိုင်းပုံ အပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအပေါက်မှ ဓာတ်လှေကား ပလက်ဖောင်းတစ်ခု မြင့်တက်လာသည်။

ထိုအပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသူမှာ...

လင်းရှန် ဖြစ်သည်။

တည်ငြိမ်သည်။ ဟန်အမူအရာကင်းမဲ့နေသည်။ ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ခုန်ဆင်းစင်ပေါ်သို့ ချောမွေ့စွာ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

ဖုန်းချွမ်သည် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည့် ထွက်ပြေးမှုသည် ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

အစားထိုးအနေဖြင့် ဤဓာတ်လှေကား...

“ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ”

“အကြီးအကဲ... သူ့ရဲ့ ယန္တရားစွမ်းရည်ဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ယခင်သုတေသနတွေနဲ့ မကိုက်ညီဘူး”

ဖုန်းချွမ်၏ မျက်နှာအရေပြားများ တုန်ယင်သွားသည်။ ၎င်းသည် ရိုးရိုးသာမန် ယန္တရားတပ်ဆင်မှုမျှ မဟုတ်ပေ။

လင်းရှန်သည် လေထဲမှ အလုပ်လုပ်သော ဓာတ်လှေကားတစ်ခုလုံးကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“...အသက်ရှင်သန်ခန်း အမှတ် ၃ ကို ပြင်ဆင်ပါ”

ဖုန်းချွမ်က လေးကန်စွာ အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

လင်းရှန်သည် စက်များကို ဤကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်နိုင်ပါက...

သူတို့ ပို၍ မြင်တွေ့ရန် လိုအပ်သည်။

နောက်ဆုံးတံခါးကို ဖွင့်လှစ်ခြင်း…

လင်းရှန်သည် သူ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ ကြီးမားသော အရည်ကန်နှစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်သည်။ အတွင်းသို့ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် အစိမ်းရောင်အရည်သည် တစ်ခုခုကို ရေတွက်နေသကဲ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးဆင်းကုန်ခန်းနေသည်။ ၎င်းသည် အရေးကြီးကြောင်း သိသွားပြီး သူသည် ယန္တရားနှလုံးသားကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ တံခါးကို စကင်ဖတ်လိုက်သည်။

စကင်ဖတ်မှု ဆက်လက်လုပ်ဆောင်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ နဖူးကြောများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ရှုံ့မကပ်သွားသည်။

၎င်းသည် အမှန်တကယ်တံခါးတစ်ချပ်ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အလွန်ရှုပ်ထွေးသော ယန္တရားလော့ခ်စနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုတည်ဆောက်ပုံသည် စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းလောက်အောင် ရှုပ်ထွေးသည်။ လော့ခ်ဆယ့်နှစ်ခုဆက်စပ်ထားသော ယန္တရားစနစ်ကို ဖော်ပြထားပြီး တစ်ခုစီသည် သီးခြားအတွင်းပိုင်း ခလုတ်ဆယ့်နှစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။

ထိုဒီဇိုင်းသည် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းအတွက် ဖန်တီးထားခြင်း မဟုတ်ပေ၊၊ ၎င်းကို ဖွင့်ရန်ကြိုးစားသူ မည်သူမဆို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေရန်အတွက် သီးသန့်တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအရာနှင့်အတူ လင်းရှန်သည် နောက်ဆုံးတွင် အသေအချာ သိရှိခဲ့သည်။

ဤအစီအစဉ်တစ်ခုလုံးသည် သူ၏ ယန္တရားစွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ရန် ဒီဇိုင်းပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသတ္တဝါနှစ်ကောင်ကော…

၎င်းတို့သည် သူ၏အစီအစဉ်ကို “အရှိန်ရစေရန်” ဤနေရာတွင် ရောက်ရှိနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“မင်း ငါ့ကို ဒီသော့တွေကို ဖွင့်ခိုင်းချင်တာလား...”

သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲ အနည်းငယ် တင်းကျပ်လာသော်လည်း သူ့စိတ်သည် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယန္တရားနှလုံးသား စတင်၍ တဝီဝီမြည်လာသည်။

ဝူး—ဝူး—

အချက်ပြသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စမ်းသပ်ကန်များအတွင်းရှိ အစိမ်းရောင်အရည်သည် စီးဆင်းကုန်ခန်းလျက် ရှိသည်။ ၎င်းသည် တစ်ဝက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ပထမဆုံးသော ထိန်းချုပ်ကန်မှ ပင်လယ်ကြယ်ငါးကဲ့သို့ သတ္တဝါသည် လှုပ်ရှားလာသည်။ ၎င်း၏ မရေမတွက်နိုင်သော အနက်ရောင်ဆူးတောင်များသည် မှန်ပြင်ကို ခါးသီးသော အသံဖြင့် ပွတ်တိုက်နေသည်။

【ရေတွက်ချိန်- ၃ မိနစ် ကျန်ရှိတော့သည်။】

မီးများလင်းနေသော စောင့်ကြည့်ခန်းအတွင်း၌ သုတေသနပညာရှင် အများအပြားသည် လင်းရှန်အပေါ်တွင် စိတ်ပါလက်ပါ အာရုံစိုက်ကာ စောင့်ကြည့်မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“စမ်းသပ်မှု တိုးတက်မှုကို အစီရင်ခံပါ”

“ထွက်ပေါက်တံခါး တိုးတက်မှု- ၀%”

“ဘာ…သူ တစ်ခုတောင် မဖွင့်သေးဘူးလား”

“ခဏ စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ”

【ရေတွက်ချိန်- ၁ မိနစ် ကျန်ရှိတော့သည်။】

“ထွက်ပေါက်တံခါး တိုးတက်မှု- ၀%”

“ဟမ်…သူ လက်လျှော့လိုက်တာလား”

“မြန်မြန်၊ မစ္စဟွာဆီ အကြောင်းကြားလိုက်”

မစ္စ ရောက်ရှိလာခြင်း..

မစ္စဟွာသည် အနက်ရောင်ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တောက်ပသော ငွေရောင်တံခါး ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ ထိုတံခါးသည် လင်းရှန် ပိတ်မိနေသည့် အခန်းဖြစ်သည်။

သူ၏ နားကြပ်မှ အစောင့်တစ်ယောက်၏ အသံသည် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မစ္စဟွာ၊ ၁ မိနစ်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊၊ ထွက်ပေါက်တံခါး တိုးတက်မှုက ၀%မှာပဲ ရှိနေပါသေးတယ်။ အရေးပေါ်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို အသက်သွင်းသင့်လား”

သူမသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ငွေရောင်တံခါးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

【ရေတွက်ချိန်- ၁၀ စက္ကန့်။】

“ထွက်ပေါက်တံခါး တိုးတက်မှု ၀% ပါ။ အခု ဖွင့်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး”

လုံခြုံရေးအကြီးအကဲ ဖုန်းချွမ်က ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာသည် ဖျော့တော့သွားခဲ့သည်။

ကျွီ

ဖန်ခန်းများအတွင်း၌ အစိမ်းရောင်အရည်သည် အပြည့်အဝ ကုန်ခန်းသွားခဲ့ပြီ။

ကြီးမားသော ပင်လယ်ကြယ်သတ္တဝါသည် ၎င်း၏ ဆူးတောင်ဖုံးနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး စူးရှသောအော်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ အဖြူရောင် လူသားပုံသဏ္ဌာန်မွန်းစတားသည် ၎င်း၏ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှင့်တင်လိုက်သည်။

မစ္စဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်၊၊

ထို့နောက် ရေတွက်ချိန်သည် နောက်ဆုံး စက္ကန့်များသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

၁၀၊ ၉၊ ၈...

၇၊ ၆၊ ၅...

၄၊ ၃၊ ၂၊ ၁...

သုညသို့ ရောက်ရှိသည့် ချက်ချင်းပင်...

ဝုန်းးး

ငွေရောင်တံခါးသည် ပြာမှုန်များအဖြစ် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ဖုန်မှုန့်များသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုသဖွယ် လေထဲတွင် လွင့်စင်နေသည်။

မစ္စဟွာသည် အလိုအလျောက် သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ ပြာမှုန်တစ်ခုကို ဖမ်းမိလိုက်သည်၊ ၎င်းသည် ဘာမှမရှိတော့သည့်အထိ ဆက်လက် ပျက်စီးသွားသည်။

သူမသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖုန်မှုန့်များ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ တံခါးဝမှ သွယ်လျသောအရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်၊ တည်ငြိမ်သော်လည်း စူးရှပြတ်သားသည်။

“ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြပြီ”

ဓားတစ်လက်က မစ္စဟွာ၏ လည်ပင်းကို ဖိထားသည်။

မုတ်ဆိတ်ရိတ်ဓားကဲ့သို့ ပါးလွှာသော လျှပ်စစ်ဓားသွားသည် သူမ၏ အနက်ရောင်ဆံပင်အနည်းငယ်ကို လှီးဖြတ်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျသွားခဲ့သည်။

ကလစ်၊ ကလစ်၊ ကလစ်။

တစ်စက္ကန့်အတွင်း အနီရောင်အစက်များစွာ လင်းရှန်၏ နဖူးတွင် ပေါ်လာသည်၊၊ လက်နက်ကိုင်ထားသူ ဒါဇင်နှင့်ချီသော ဝန်ထမ်းများသည် ၎င်းတို့၏ ရိုင်ဖယ်များကို မြှောက်ကာ လင်းရှန်ကို ချိန်ရွယ်ထားကြသည်၊၊

အခန်းအတွင်းရှိ အလိုအလျောက် စက်သေနတ်များသည် သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားကာ အနီရောင်လေဆာများသည် သူ့နဖူးပေါ်တွင် ပန်းချီဆွဲထားသည့်အလားပင်။

သို့သော်လည်း လင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“တစ်မိနစ်အတွင်း ငါ့ အဖော်တွေကို မတွေ့ရဘူးဆိုရင်... မင်း သေရမယ်”

မစ္စဟွာသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ၊၊

သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသည့် လေးစားမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရောယှက်လျက် ရှိသည်။

သူမ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လူများကို လက်နက်များ ချထားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လက်ထောက်တစ်ဦးကို လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ မိုဘိုင်းလ်စက်တစ်ခုပေါ်တွင် အမိန့်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။

လင်းရှန်၏ နောက်မှ တံခါးတစ်ချပ် ပွင့်သွားခဲ့သည်။

ဘန်းးးး

တုန်ခါလှိုင်းရိုက်ခတ်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သုတေသနပညာရှင် အများအပြားသည် လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံများဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ပွင့်နေသည့် တံခါးဝမှ ကီကီ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာအမူအရာသည် လင်းရှန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

“လင်းရှန်”

မစ္စဟွာသည် ညည်းတွားနေသော သုတေသနပညာရှင်များကို တစ်ချက်သာကြည့်ကာ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်၊၊

“ရှင့်ဆီကို ကျွန်မ ဖိတ်စာကမ်းလှမ်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ရှင့်ရဲ့ အဖော်တွေကလည်း ကျွန်မတို့ရဲ့ ဧည့်သည်တွေပဲ”

“ဧည့်သည်”

လင်းရှန် အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်၊၊

“မင်းတို့ ဧည့်သည်တွေကို ဒီလိုဆက်ဆံတာလား”

မစ္စဟွာက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

“အင်း၊ နည်းပညာအရကြည့်ရင် ရှင်က ကျွန်မတို့ရဲ့ ချင်းရွှေမြို့ စမ်းသပ်ဧရိယာထဲကို တရားမဝင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့၊ ရှင့်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ ရှင့်ကို စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာကိုတော့ ကျွန်မဝန်ခံပါတယ်။ အဲဒီအတွက် ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်”

ထို့နောက် သူမသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့... ကျွန်မတို့ရဲ့ ပုံမှန် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက ဒီလို ထူးခြားတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ဝင်ရောက်လာလေ့ မရှိဘူး”

သူမသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

“အထူးသဖြင့် ကျွန်မ ယာဉ်ပေါ်မှာ ခြေရာခံကိရိယာတွေကိုလည်း သူတို့ ထားခဲ့လေ့ မရှိဘူး”

လင်းရှန်၏ မျက်နှာအရေပြားများ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် သူ သက်ပြင်းချကာ သူ၏ လျှပ်စစ်ဓားကို ချလိုက်သည်။

“...မင်း ပြောတာ မှန်တယ်”

“ဒါပေမဲ့ မင်းကလည်း ငါ့ကို ဘယ်မှာ တွေ့ဆုံချင်တယ်ဆိုတာ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းတွေကို ငါအသုံးပြုခဲ့တယ်”

မစ္စဟွာသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်၊၊ သူမသည် စိတ်ကွက်သည့်ဟန် မပြပေ။ ထိုအစား သူမက မေးလိုက်သည်၊

“လင်းရှန်၊ ရှင့်ကို ကျွန်မမေးလို့ရမလား - ရှင် အဲဒီ နောက်ဆုံး လျှို့ဝှက်လောခ့်စနစ်တံခါးကို ဘယ်လို ဖွင့်ခဲ့တာလဲ”

လင်းရှန် အတွင်းစိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်နံပါတ် တံခါးလား…ဖွင့်တာလား

ဘာ လျှို့ဝှက်နံပါတ်လဲ…

တံခါးတစ်ချပ်လုံးကို သူ ဝါးမျိုနိုင်တဲ့အခါ ဖွင့်ဖို့အတွက် ဘာကြောင့် သူ အချိန်ဖြုန်းနေရမှာလဲ…..