သေမင်းကစားပွဲ ၂
Vol. 16 Ch. 234
လင်းရှန်သည် အခန်း ၇ မှ လူငယ်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ထက်မြက်သော အကြည့်ဖြင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ သူသည် အခြားသူများထက် ပို၍ တည်ငြိမ်နေဟန် ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရှန်သည် အခန်းရှစ်ခန်းရှိ လူများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။
အခန်း ၁ တွင် မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိသည်။ သူသည် အခန်း ၃ မှ အမျိုးသမီးနှင့် စကားပြောရန် ကြိုးစားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်သုံးဆယ်ခန့်ရှိပြီး ပညာတတ်တစ်ယောက်၏ ဟန်ပန်မျိုးရှိသည်။
အခန်း ၂ တွင် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား ပါရှိသည်။ သူ၏ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်အခြေနေတွင် ထူးဆန်းစွာ နေရာလွဲနေပုံရသည်။ သူသည် စိတ်အားငယ်နေခြင်းနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း ရှိဟန်မရပေ၊၊
အခန်း ၃ တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိသည်။ မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသား၏ ဇနီးဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်နေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိုးရိမ်ပူပန်စွာ လိုက်ကြည့်နေသည်၊၊
အခန်း ၄ သည် ယခင်က သတိပေးခဲ့သည့် အားနည်းသော လူငယ်၏ နေရာဖြစ်သည်။ သူ၏ စုတ်ပြတ်သတ်သော အသွင်အပြင်သည် သူသည် အသက်ရှင်သန်ရန် ရုန်းကန်နေရကြောင်း အကြံပြုသည်။
အခန်း ၅ တွင် တည်ငြိမ်သော အသွင်အပြင်နှင့် ထူးခြားသောအော်ရာရှိသည့် ဆံပင်ရွှေရောင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိသည်။
အခန်း ၆ တွင် ထိပ်ပြောင်၍ အဝလွန်သော စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ပါရှိသည်။ သူသည် လွတ်မြောက်ရန် အစောပိုင်းက ကြိုးစားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်လေးဆယ်ခန့် ရှိပြီး ယခုအခါ နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။
အခန်း ၇ တွင် လင်းရှန် သတိပြုမိခဲ့သည့် တည်ငြိမ်သော လူငယ် ဖြစ်သည်။
သူ၏ ညာဘက်ရှိ အခန်း ၈ တွင် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်နှင့် မြေကြီးများပေကျံနေသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆူညံသံကို ကြားမှသာ သူမ၏ ခေါင်းကို မော့ကြည့်ကာ ကျန်ချိန်များတွင် ခေါင်းငုံ့ထားခဲ့သည်။
လင်းရှန်သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ညစ်ပေမှုအောက်တွင် သူမ၏ ရုပ်သွင်သည် အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးအုပ်နေသော်လည်း သူမ၏ အလှသည် ထင်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းရှန်သည် မစ္စဟွာဘက်သို့ လှည့်လိုက်ရာ ဤသုတေသနစက်ရုံသည် ထူးဆန်းသော စမ်းသပ်ဂိမ်းတစ်ခုအတွက် လူအုပ်စုတစ်စုကို စုဝေးခဲ့ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။
“မင်း ငါတို့ကို အတိအကျ ဘာကိုပြနေတာလဲ”
လင်းရှန်က တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။
“စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး”
မစ္စဟွာက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်သည်။
“ဒါက ကျွန်မတို့ သုတေသနစီမံကိန်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ ရှင်က ဒီမှာ စောင့်ကြည့်သူတွေ အနေနဲ့သာ ရှိနေတာပါ”
လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ ဤအခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြောင်း အချင်းချင်း ခံစားမိသည်၊၊
အောက်ရှိ စမ်းသပ်ခန်းမအတွင်း
“ခင်ဗျားတို့ အားလုံးမှာ တူညီတဲ့မေးခွန်း ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်နော် သိနိုင်ပါတယ်”
အနီရောင်ခေါင်း၏ ရုပ်ပုံသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တွင်းနက်ခန်းမ၏ အစွန်အဖျားတွင် မီးတစ်ခု လင်းလာကာ ကြီးမားသော မှန်သားအခန်းတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်၊၊
အတွင်းတွင် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို တောင်ပုံယာပုံ စုပုံထားသည်။ အစားအစာ၊ ရေ၊ လက်နက်နှင့် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများပင် ပါဝင်သည်။
လူတိုင်း၏ သူငယ်အိမ်များသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုဖြင့် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ သူတို့၏ စိတ်များသည် ခဏတာ လစ်ဟာသွားသည်။
“ဒီက အရင်းအမြစ်တွေဟာ လူတစ်ယောက်ကို ဆယ်နှစ်ကြာအောင် ထောက်ပံ့ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ ဒါက ဂိမ်းရဲ့ အနိုင်ရသူအတွက် ဆု ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်”
အနီရောင်ခေါင်းသည် ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဒါဆို...မ..မနိုင်တဲ့သူတွေက ဘာဖြစ်မလဲ”
တစ်ဦးက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုဖြင့် မေးလိုက်သည်။
အခြားသူများသည် သူတို့၏ အတွေးများနေသောအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်လာပြီး ဝဲပျံနေသော ဦးခေါင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
အနီရောင်ရုပ်ပုံသည် အသက်ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“စည်းမျဉ်းတွေအရ ဖယ်ရှားခံရသူတွေကို သေဒဏ်ပေးပါလိမ့်မယ်”
အခန်းတစ်လျှောက်လုံး သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်ထဲ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
ဒီဟာ ဘယ်လို ရူးသွပ်တဲ့ ဟာသမျိုးလဲ…..
“မရဘူး…ငါ ဒီ ဂိမ်းကို မကစားချင်ဘူး…ငါ့ကို သွားခွင့်ပေး…ငါ့ကို သွားခွင့်ပေး”
အခန်း ၄ မှ လူငယ်သည် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဘဇ်ဇ်
အရိုးကို ထိုးဖောက်သွားစေသော လျှပ်စစ်ရှော့တစ်ခုသည် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများသည် နာကျင်စွာ ကွေးညွှတ်သွားသည်။
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးလောင်နေသော အနံ့သည် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
“အွတ်... အွတ်...”
လျှပ်စစ်စီးကြောင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်လေးကမှ လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြစ်နေသော လူငယ်သည် ယခုအခါ သူ့ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အမြှုပ်များ ထွက်ကျနေသည်။ သူ၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်လုံးများသည် အနီရောင်ခေါင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောရဲတော့ပေ။
လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။
ခုခံမှု၏ မည်သည့် အပြုမူကိုမဆို အပြစ်ပေးခြင်း ခံရမည်။
“အင်း…ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက ဉာဏ်ကောင်းသူတွေ ဖြစ်ပုံရတယ်။ ဒါက ဒီဂိမ်းကို ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ဖြစ်စေတာပေါ့”
အနီရောင်ခေါင်းသည် ထူးဆန်းသော ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
“အခု၊ ဂိမ်းရဲ့ ပထမအချီကတော့... ခုန်ချခြင်းဖြစ်ပါတယ်”
သူ၏ စကားလုံးများသည် အခန်းတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို သံတူတစ်လက်ကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် အနီရောင်ခေါင်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ရွမ်း..
ကြီးမားသောခန်းမ၏ ကြမ်းပြင်သည် စတင်မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
၎င်းသည် စက်ပိုင်းဆိုင်ရာလှုပ်ရှားမှုဖြင့် အပေါ်အောက် ရွှေ့လျားနေသော အနက်ရောင် စတုရန်းပုံသတ္တုပြားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။
လူတိုင်းသည် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် ၎င်းတို့ နားလည်သွားကြသည်။
ဒီဟာက ခေတ်ဟောင်း ဗီဒီယိုဂိမ်းတစ်ခုလိုပဲ ဖြစ်သည်။
ခြေတစ်လှမ်း လွဲချော်ပါက သေဆုံးရပေမည်၊၊
“အဲဒါက သိပ်တော့ မခက်ဘူး ထင်တာပဲ”
အခန်း ၃ မှ အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ ယောကျ်ား စကားပြောလာခြင်းကြောင့် ရဲရင့်လာပြီး သူမက ပြောလိုက်သည်၊၊
“ငါတို့ရဲ့ အသက်ထက် ဘာက ပိုအရေးကြီးဦးမှာလဲ…ငါတို့ အားလုံး အတူတကွ လက်တွဲရင် မကြာခင် လွတ်မြောက်နိုင်မှာပါ”
“နေပါဦး၊ ငါတို့ ရှစ်ယောက်ပူးပေါင်းလို့ရလား”
အခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော အခန်း ၅ မှ အမျိုးသမီးသည် ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။ သူမ၏ လေသံသည် အေးစက်ပြီး ခိုင်မာကာ အခြားသူများထက် တည်ငြိမ်မှု ရှိသည်။
“ဆိုလိုတာက ဂိမ်း မစခင်မှာပေါ့”
“ရပါတယ်”
အနီရောင်ခေါင်းက တုံ့ပြန်သည်။
“အချီတိုင်းမှာ ခင်ဗျားတို့ ဆွေးနွေးဖို့ မိနစ် ၃၀ ရပါလိမ့်မယ်။ ဂိမ်း စတင်တာနဲ့ အခန်းတွေကို ပိတ်ပြီး အသံလုံသွားပါလိမ့်မယ်။ မိနစ် ၃၀ အတွင်း ဂိမ်းထဲကို ဘယ်သူမှ မဝင်ဘူးဆိုရင် ကစားသမားအားလုံးကို ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ကြေညာပါလိမ့်မယ်”
အနီရောင်ခေါင်း၏ အသံသည် ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထသွားခဲ့သည်။
မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေတွက်ချိန်နာရီတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ရေတွက်နေသည်- ၂၇:၃၆၊ ၂၇:၃၅...
“အိုးဘုရားရေ~”
အခန်း ၃ မှ အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ လက်များကို သူမ၏ ပါးစပ်ပေါ် ဖိအုပ်ပြီး တုန်ယင်ရင်း နာရီကို စိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အချိန် ဖြုန်းမနေသင့်ဘူးလို့ ထင်တယ်”
အခန်း ၂ မှ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက မှုန်မှိုင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ညာဘက်ရှိ အခန်းများတစ်လျှောက် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူ ရှေ့ထွက်ဖို့ ဆန္ဒရှိလဲ”
“ခဏ”
အခန်း ၁ မှ မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားက သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“ဒီ ဂိမ်းက ငါတို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို လိုအပ်နေတယ်ဆိုတာ ရှင်းနေတယ်။ ဒါကြောင့်... ဒီမှာ စွမ်းအားရှင် တစ်ဦးဦး ရှိလား…ဒါမှမဟုတ် အထူးကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုခု ရှိလား…တခြား ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်မလား”
သူ၏ စကားလုံးများကို ဂရုတစိုက် ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း လူတိုင်းက သူပြောချင်သည့်အရာကို နားလည်ပေသည်။
သူသည် စွမ်းအားရှင်များကို သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထုတ်ဖော်စေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူပြောပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်မှု လိုက်ပါလာသည်။ တုံ့ပြန်မှု မတွေ့ရသောအခါ သူသည် ဦးဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ငါ... ငါ ဟန်တုံပါ။ အရင်က ဝင်ရိုးစွန်းညမတိုင်ခင်က ငါ သင်္ချာဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ငါ... ငါ့မှာ စွမ်းရည် မရှိပါဘူး”
သူမခင်ပွန်း၏ ဦးဆောင်မှုအတိုင်း အခန်း ၃ မှ အမျိုးသမီးက ချက်ချင်း ထပ်ပြောသည်၊၊
“ကျွန်မ ချောင်မင်ပါ။ အရောင်းဝန်ထမ်းတစ်ဦးပါ။ ကျွန်မမှာလည်း စွမ်းရည် မရှိပါဘူး။ ဟန်တုံနဲ့ ကျွန်မက လင်မယားပါ...”
“မိတ်ဆက်ဖို့ လိုအပ်မယ် မထင်ဘူး”