သေမင်းကစားပွဲ ၃
Vol. 16 Ch. 235
အခန်း ၅ မှ အမျိုးသမီးက ဝင်ပြောလိုက်ရာ လူတိုင်း၏ အကြည့်ကို သူမထံ ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာသည် အေးစက်ပြီး ပြင်းထန်နေကာ သူမက တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်၊၊
“ဒီ ဂိမ်းက အပြင်ပန်းကြည့်ရင် ရိုးရှင်းပုံရပေမဲ့ အမှန်တကယ်တော့ ပြဿနာနှစ်ခု ရှိတယ်- အနစ်နာခံရသူနဲ့ သစ္စာဖောက်”
“အနစ်နာခံရသူက သစ္စာဖောက်ခံရခြင်းကို စွန့်စားရမယ်။ အခြားသူတွေအတွက်တော့ အန္တရာယ်မရှိဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သစ္စာဖောက်က အသာစီးအခြေနေရှိတယ်။ သူတို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်ရင် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရှင်သန်မှုကို အာမခံနိုင်ပြီး ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတောင်ပုံရာပုံကိုပါ ရရှိနိုင်တယ်”
သူမ စကားပြောပြီးသည့် ချက်ချင်းပင် လေထုသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
စည်းလုံးမှုသည် ရှင်သန်ခြင်းအတွက် သော့ချက်ဖြစ်ပုံရသော်လည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် ယုံကြည်မှုသည် လွယ်ကူသော အရာမဟုတ်ပေ။ ဤနေရာရှိ လူတိုင်းသည် လူ့သဘောသဘာဝ၏ အမှောင်ဘက်ခြမ်းကို နားလည်ကြသည်။
စက္ကန့်များသည် မိနစ်များအဖြစ်သို့ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ အခန်း ၄ မှ လူငယ်သည် သိသိသာသာ စိုးရိမ်လာပြီး ငြိမ်ငြိမ် မထိုင်နိုင်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ပြောလိုက်သည်၊၊
“ဒါဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်လိုက်ရအောင်။ ငါ ဖန်းရှောက်နန်ပါ။ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပါ။ ငါ့မှာ စွမ်းရည် မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ပြောင်းလဲမှု အချို့ ဖြစ်ခဲ့တယ် - ငါက အတော်လေးမြန်တယ်”
“မင်းတို့ အားလုံးက စွမ်းအားရှင်တွေပဲ မဟုတ်လား…အပြစ်ကင်းယောင်ဆောင်နေကြတာလား”
အခန်း ၆ မှ ထိပ်ပြောင်ပြီး အဝလွန်သော အမျိုးသားက အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“နာမည်က ဝမ်အန်းကျန့်ပါ။ ငါ့မှာ စွမ်းရည် ရှိတယ်”
“ကျန်းပို အားဖြည့် အမျိုးအစား စွမ်းရည်”
အခန်း ၂ မှ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားက ဂရုမစိုက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အခန်း ၇ မှ လူငယ်သည် ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်က ချန်ကျားပါ။ ယာဉ်တန်းမှာ စက်သေနတ်ကိုင်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ စွမ်းရည် မရှိဘူး”
အခန်း ၈ မှ မိန်းကလေးသည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူမ၏ ခေါင်းကို ကြောက်ရွံ့စွာ မြှင့်တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ... ကျွန်မက ဝမ်ဒေါင်ပါ။ အရင်က ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပါ။ အခုတော့... ယာဉ်တန်းကြီးတစ်ခုမှာ ပြည့်တန်ဆာ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ”
အခန်းသည် တိတ်ဆိတ်မှုထဲ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။
ဝမ်အန်းကျန့်၏ မျက်လုံးများတွင် မထီမဲ့မြင်အမူယာတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ပြုံးလိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်၊၊
“မဆိုးပါဘူး၊ မင်းမှာ ရုပ်ရည်တော့ ရှိတယ်။ မင်းသာ ငါ့ ယာဉ်တန်းမှာဆိုရင် ငါ မင်းကို ပျော်စရာအဖြစ်ထားလို့ရတယ်”
ဝမ်ဒေါင်သည် အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်သွားပြီး အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ထားခဲ့ပြီး ဒေါသမထွက်ပဲ တိတ်ဆိတ်သော ကြောက်ရွံ့မှုသာ ပြသခဲ့သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ပြီးနောက် သူမ၏ ဘဝသည် ရက်စက်မှုမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
မိတ်ဆက်မှုများ ပြီးသွားသောအခါ လူတိုင်းသည် နောက်ဆုံးလူ- အခန်း ၅ မှ ဆံပင်ရွှေရောင် အမျိုးသမီးထံသို့ အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် တိုးလျသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊
“တန်မင်... အတောင်ပံအမျိုးအစား စွမ်းအားရှင်”
လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမအပေါ် သူတို့၏ အကြည့်များသည် ရှုပ်ထွေးလာခဲ့သည်။
သူမ အစောပိုင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ရန် ငြင်းဆိုရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ သူမ ပျံသန်းနိုင်သည်ကိုး။
ဆိုလိုသည်မှာ ဤခုန်ချဂိမ်းသည် သူမအတွက် လွယ်ကူလိမ့်မည်။
လူတိုင်း၏ စိုက်ကြည့်မှုကို ခံစားရသောအခါ တန်မင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို အောက်စိုက်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်၊၊
“ငါ့ကို မကြည့်ကြပါနဲ့။ ငါ မကူညီနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ကတိပေးတယ် - ငါ သစ္စာဖောက်မှာမဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ရှင်က ပျံသန်းနိုင်တယ်…ရှင် ပြုတ်ကျရင်တောင်...”
ချောင်မင်က စိုးရိမ်တကြီး ကန့်ကွက်လိုက်သည်။
“ဟဟ”
အခန်း ၂ မှ ကျန်းပိုက အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်၊၊
“ဒီစက်ရုံက စွမ်းအားရှင်တွေကို ထည့်မစဥ်းစားထားဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား”
သူ၏ စကားလုံးများသည် အခန်းကို တိတ်ဆိတ်သွားစေပြန်သည်။
ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်မှုများသည် ဆယ်မိနစ်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း စစ်မှန်သော တိုးတက်မှု မရှိခဲ့ပေ။
“ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ အားလုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ပြီးသွားပြီ။ ဘယ်သူ ပါဝင်မှာလဲ”
ကျန်းပို၏ အသံသည် အခွင့်အာဏာတစ်မျိုးကို ဆောင်ယူလာပြီး တိုက်ရိုက်အချက်အလက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
တိတ်ဆိတ်မှုက တစ်ဖန် ပြန်လည်ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
ရေတွက်ချိန်နာရီသည် ဆက်လက်ပြီး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည် - ၁၆ မိနစ် ကျန်ရှိတော့သည်။
ထိုအခါတွင် အခန်း ၄ မှ ဖန်းရှောက်နန်က တုံ့ဆိုင်းစွာ စကားပြောလာသည်။
“ကျွန်တော့်မှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်”
လူတိုင်းက သူ့ဆီသို့ အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။
“ငါတို့ အားလုံး တစ်ချိန်တည်းမှာ လက်ချောင်းတွေနဲ့ နံပါတ်တစ်ခုကို ဖော်ပြနိုင်တယ်၊၊ ဘယ်သူ့ နံပါတ်ကိုမှ ထပ်မနေတဲ့သူဆို ဂိမ်းထဲကို ဝင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အားလုံး သဘောတူရမယ် - သစ္စာဖောက်တာ မရှိရဘူး။ အဲဒီနည်းနဲ့ ငါတို့ အားလုံး အတူတကွ ရှင်သန်နိုင်မယ်”
သူ၏ အကြံပြုချက်သည် ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိသည်။ ၎င်းသည် အမျှတဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ကူကယ်ရာမဲ့သော ဖြေရှင်းချက်လည်း ဖြစ်သည်။ ကစားသမားရှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရရှိခဲ့ပုံရသည်။
“ကောင်းပြီ၊ ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်တာ မရှိရင် လုပ်ကြစို့”
ဖန်းရှောက်နန်သည် သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်ပြီး ဘေးနှစ်ဖက်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သုံးအထိ ရေတွက်တဲ့အခါ လူတိုင်း ကိုယ့် နံပါတ်တွေကို ပြပါ”
လေထုသည် လေးလံလာခဲ့သည်။
“၃...”
“၂...”
“၁...”
လူတိုင်းသည် သူတို့၏ နံပါတ်များကို တစ်ပြိုင်တည်း ထုတ်ဖော်ခဲ့ပြီး ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
‘၁’ ကို ပြသခဲ့သူမှာ တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်- တန်မင်၊၊
မျက်လုံးအားလုံးက သူမဆီသို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။
တန်မင်၏ မျက်နှာသည် ဖျော့တော့သွားပြီး သူမ၏ မြှင့်တင်ထားသော လက်သည် အလိုအလျောက် တုန်ယင်နေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားပြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်၊၊
“မရဘူး၊ ငါ မလုပ်ချင်ဘူး…ဘယ်သူမှ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းလို့ မရဘူး”
အခန်း ၆ မှ ဝမ်အန်းကျန့်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“ဟမ့်။ အသုံးမကျတဲ့ဟာ။ ငါတို့ အားလုံး ဒီမှာ ထိုင်ပြီး သေဖို့ စောင့်နေရတော့မယ် ထင်တယ်”
အဖွဲ့သည် တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ပြန်လည် ကျဆင်းသွားပြီး ဆက်လက် ရေတွက်နေသော နာရီကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
၃ မိနစ် ကျန်ရှိတော့သည်။
စိတ်ပျက်အားငယ်မှု စတင်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် သေးငယ်သောအသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“...ကျွန်မ လုပ်မယ်”
စောင့်ကြည့်ခန်းများတွင် လင်းရှန်၏ နဖူးကြောများ တွန့်သွားပြီး သူသည် အခန်း ၈ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အသံသည် ဝမ်ဒေါင်ဆီမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ကီကီ၏ လက်သည် လင်းရှန်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အောက်ဘက်တွင် ဝမ်အန်းကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ထူးဆန်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ငါ ထောက်ခံတယ်။ မင်း လမ်းညွှန်မှုတွေကို သေချာရဖို့ ငါ လုပ်ပေးမယ်”
သူ၏ လေသံသည် မနှစ်မြို့ဖွယ် ချိုမြိန်နေသည် - ဘယ်သူမှ သူ့ကို ရိုးသားသည်ဟု မယုံကြည်ခဲ့ပေ။
သူ့အတွက် ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် ထိုကဲ့သို့ ကံကြမ္မာသို့ ကျရောက်ခဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဂရုစိုက်စရာ မလိုပေ။ သူမသည် အန္တရာယ်ထဲသို့ စေတနာ့ဝန်ထမ်း ဝင်ရောက်နေခြင်းကိုပင် သူသည် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။
“တကယ်လား…မင်း သေချာရဲ့လား”
ချောင်မင်က ထိုအချိန်ကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ... ကျွန်မ ထောက်ခံပါတယ်”
“ငါရောပဲ”
ဟန်တုံက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်းပဲ...”
ဖန်းရှောက်နန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ထောက်ခံတယ်”
တန်မင်က သိသိသာသာ စိတ်သက်သာရာရကာ ပြောသည်။
ကျန်းပိုသည် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူမဆို သူ့ကို သစ္စာဖောက်ရင် နောက်အချီမှာ ငါ သူတို့ကို သတ်ပစ်မယ်”
သူ၏ စကားလုံးများသည် ပြင်းထန်နေပုံရသော်လည်း မည်သူမှ အလေးအနက်မထားခဲ့ပေ။
အခန်း ၇ မှ ချန်ကျားသည် သူ၏ ဘေးရှိ အားနည်းသော မိန်းကလေးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ခြောက်သွေ့နေပြီး သူက ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါလိုက်သည်။
“ငါ... ငါ ထောက်ခံတယ်”
အခြားသူများသည် သိသိသာသာ စိတ်အားထက်သန်လာကြသည်။
ဝမ်ဒေါင်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ အနစ်နာခံမှုက သူတို့ကို ရှင်သန်ရန် အခွင့်အရေးရှိသည်ကို ဆိုလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ဒေါင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မှန်းမရပေ။ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိဘဲ ထူးဆန်းသော သက်သာရာရမှု သာ ရှိသည်။
၀:၀၀
ရေတွက်ချိန် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
ကြီးမားသော အနီရောင်ခေါင်းသည် ပြန်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ထူးဆန်းသော အပြုံးသည် တောက်ပသွားခဲ့သည်။
“ကောင်းပြီ။ ဒီညအတွက် ငါတို့ရဲ့ ပထမဆုံး စိန်ခေါ်သူကို ရရှိသွားပုံရပါတယ်”
အခြားသူများသည် တစ်ဝက်မျှ စိတ်သက်သာရာရစွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်ကြသည်။
အနီရောင်ခေါင်းသည် တိုးလျသော ရယ်မောသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
“အခု၊ ဂိမ်း စတင်ပါပြီ”
ကလစ်
ဤအချိန်တွင် အခန်းများအားလုံး မှောင်မိုက်သွားပြန်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသံများသည် လုံးဝ အသံလုံသွားခဲ့သည်။
ခလုတ်သုံးခုပါရှိသော မျက်နှာပြင်ငယ်တစ်ခုသည် ကစားသမား ရှစ်ယောက်၏ ရှေ့ရှိ သတ္တုစားပွဲပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသည်။
၎င်းတို့မှာ ↑ [ရှေ့]၊ ← [ဘယ်]၊ → [ညာ] တို့ ဖြစ်သည်။
အချက်ပြမီးတစ်ခုသည် မီးခိုးရောင် ဖြစ်သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ အချက်ပြမီး လင်းနေပါက သက်ဆိုင်ရာအခန်းများသည် ဝမ်ဒေါင်ကို လမ်းညွှန်ချက်များ ပေးရန် လိုအပ်သည်။
ကြမ်းပြင်၏ ရွေ့လျားမှု လမ်းကြောင်းကို လိုက်နာပါ။
၅ စက္ကန့်သာ အချိန်ရှိသည်။
မှန်ကန်သော လမ်းညွှန်ချက်များ ပေးပါက ဝမ်ဒေါင် ရှင်သန်ပေမည်။
မှားယွင်းသော လမ်းညွှန်ချက်များ ပေးပါက ဝမ်ဒေါင် သေဆုံးရမည်၊၊