ဂိမ်း-ခုန်ချခြင်း

လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပျက်သွားကာ အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အောက်တွင် ဝမ်ဒေါင်ရှိနေသည့် အခန်းကို မမြင်ရတော့ပဲ မဲမှောင်သည့် လေဟာနယ်တစ်ခုသာ ရှိနေသည်။ အခန်းကိုရော၊ အသံကိုပါ သီးခြားခွဲထုတ်လိုက်ခြင်းသည် လူ့သဘာဝကို အစွန်းရောက်အောင် ဖော်ထုတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဝမ်ဒေါင် သေဆုံးသွားရင်တောင် မည်သူသည် လူသတ်သမားဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ သိရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်ရှိသော အခန်းခုနစ်ခန်းတွင် လူတိုင်းသည် ကိုယ်ပိုင် အတွေးများဖြင့် ရှိနေကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ အမှောင်ဘက်ခြမ်းကို အဆုံးမရှိ ဖိတ်ခေါ်နေသည်။ လင်းရှန်၏ မျက်နှာမည်းမှောင်သွားသည်၊၊ လူ့စိတ်သည် ခန့်မှန်းရခက်ပြီး ဤသည်မှာ အဆိုးရွားဆုံးသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု အခိုက်အတန့်ပင် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ လူတိုင်းသည် ဝမ်ဒေါင်ကို ကြီးမားသော ခန်းမ၏ အစွန်ဆုံး ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် အားနည်းနေပြီး သူမတွင် ရှိသင့်သော လူငယ်တစ်ယောက်၏ဟန်အမူယာအစား ပျက်စီးလွယ်သော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုဖြင့်သာ ရှိနေသည်၊၊ ထိုနေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်နေရုံဖြင့် သူမသည် အသက်မဲ့နေပုံရသည်။

“စိန်ခေါ်သူ အမှတ် ၈၊ မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် ပြောပါ”

အနီရောင်ခေါင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ဒေါင်၏ မျက်လုံးများကို အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ အဝေးမှနေ၍ပင် လူတိုင်းသည် သူမ၏ သွယ်လျသောခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သေခြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ မည်သည့်အချိန်ကာလ၌ပင် ဖြစ်စေ၊ လူသားများသည် မွေးရာပါ ကြောက်ရွံ့မှုကို အမြဲတမ်း ကြုံတွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်သီးဆုပ်အဖြစ် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ အကြာကြီး ရပ်နားပြီးနောက် သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဂိမ်းစတင်ပါပြီ”

အနီရောင်ခေါင်း၏ ကျယ်လောင်သောအသံသည် ထိုနေရာရှိ အပူချိန်ကို ကျဆင်းသွားစေသည်။

ဒရစ်…။

ပထမဆုံးမီးသည် အခန်းကို တောက်ပစေလိုက်သည်။ ၎င်းသည် လင်းရှန်၏ ရှေ့တွင်ရှိသော အခန်း ၇ ဖြစ်သည်။ ချန်ကျားအမည်ရှိ လူငယ်သည် သူ့ရှေ့မှ အချက်ပြမီးကို မြင်လိုက်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ဝမ်ဒေါင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြေအနေကို ပြတ်ပြတ်သားသား ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ လမ်းညွှန်ခလုတ်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ နှိပ်လိုက်သည်။

ဝမ်ဒေါင်၏ အခန်းအတွင်း၌ သူမသည် လမ်းညွှန်ချက်များကို ကြားလိုက်ရပြီး ခုန်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်၊၊

ထို့နောက်... သူမသည် အားကုန်ထုတ်၍ ခုန်လိုက်သည်။

ဖျတ်..

သူမသည် ခိုင်မာသော မျက်နှာပြင်တစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ ပထမဆုံးခုန်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမသည် အနည်းငယ် မရင်းနှီးသေးပေ။ ဝမ်ဒေါင်သည် သူမ၏ လက်များကို အနည်းငယ် ယမ်းခါလိုက်ပြီးမှ ဟန်ချက်ညီသွားခဲ့သည်။

သူမသည် နံပါတ်များကို စိတ်ထဲမှ ရေတွက်နေပြီး သူမ၏ နားကြပ်မှ ထွက်လာသော လမ်းညွှန်ချက်များကို အလေးနက်ထား နားထောင်နေခဲ့သည်။

“ဘယ်”

ညွှန်ကြားချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ဘယ်ခြေသည် ၉၀ ဒီဂရီ လှည့်သွားပြီး သူမ၏ ညာခြေက လိုက်ပါလာကာ သူမ၏ အနေအထားကို ပြင်

“ရှေ့”

ဝမ်ဒေါင် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။

“ညာ”

သူမသည် ညာဘက်သို့ နောက်တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

သီးခြားအခန်းခုနစ်ခန်းရှိ လူခုနစ်ဦးသည် ယခုအခါ ဝမ်ဒေါင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူမ ခုန်လိုက်တိုင်း ကြည့်ရှုသူများ၏ နှလုံးသားကို တင်းကျပ်သွားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကလန်~ ကလန်~ ကလန်~

ကြီးမားသော ခန်းမ၏ ယန္တရားကြမ်းပြင်သည် ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပြောင်းလဲရင်း ဆက်တိုက် ပွင့်လိုက် ပိတ်လိုက်၊ မြင့်တက်လိုက် ကျဆင်းလိုက် ဖြစ်နေသည်။

သီးခြားအခန်းခုနစ်ခန်းရှိ လူခုနစ်ဦးသည် ရုပ်သေးကြိုးဆွဲသူများကဲ့သို့ ဝမ်ဒေါင်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ထိန်းချုပ်နေကြသည်။

အပေါ်ထပ်တွင် ကီကီသည် လင်းရှန်၏ လက်ကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက အောက်ဘက်သို့ ခုန်ဆင်းနေသော မိန်းကလေးငယ်ကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

လင်းရှန်သည် ကီကီကို အဓိပ္ပာယ်အပြည့်ဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်၊၊

လင်းရှန်၏ အကြည့်ကို နားလည်သွားသော ကီကီသည် ခေါင်းညိတ် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

အောက်ဘက်တွင် ခုန်ချဂိမ်းသည် ချောမွေ့စွာ တိုးတက်နေပြီး ဝမ်ဒေါင်သည် အစွန်ဆုံး ညာဘက်ခြမ်းသို့ အံ့အားသင့်ဖွယ် ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်းသည် နောက်ဆုံးခြေလှမ်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ထိုနေရာတွင် သူမသည် စိန်ခေါ်မှုကို ပြီးမြောက်ရန် ရှေ့သို့ တစ်ချက်ခုန်ရန်သာ လိုအပ်သည်။

ဤနေရာတွင် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများသည် သူတို့၏ လည်ပင်းသို့ ရောက်လုနီးပါး ခုန်ပေါက်နေကြသည်။

ရုတ်တရက် လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ မူလက ဝမ်ဒေါင်သည် ရှေ့သို့ ခုန်သင့်သော်လည်း သူမ၏ ညာခြေ လှည့်သွားပြီး သူမသည် ညာဘက်သို့ လှည့်သွားခဲ့သည်...

လင်းရှန်၏ နှလုံးသည် မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ဒေါင်သည် စိန်ခေါ်မှုကို ပြီးမြောက်လုနီးပါး ရှိနေစဥ် သူမသည် အခြားသူတစ်ယောက်၏ ညွှန်ကြားရာ လမ်းကြောင်းဘက်သို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။

မှန်ကန်သော လမ်းညွှန်ချက်များကို လိုက်နာခဲ့ပြီးနောက် ဝမ်ဒေါင်၏ တစ်ချိန်က ဖြူဖျော့သော မျက်နှာသည် ယခုအခါ အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်။ သေခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းအပြင် မရေမတွက်နိုင်သော ခုန်ခြင်းများက သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့သည်။ သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းကျပ်စွာ ဖိထားခဲ့ကာ ယခင်ကအတိုင်း သူမ၏ ဒူးများကို ကွေးလိုက်ပြီး အားကုန်ထုတ်၍ ရှေ့သို့ ခုန်လိုက်သည်။

ဝှစ်…

ချက်ချင်းပင် ကီကီသည် ရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီး မမြင်ရသော စိတ်စွမ်းအင်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်သည် ဝမ်ဒေါင်ကို မဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ပေ။ လူအုပ်ကြီးသည် သူမ၏ ပျက်စီးလွယ်သော ပုံသဏ္ဌာန် တွင်းနက်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မယုံနိုင်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်...

လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

“အား”

ကီကီ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင် လွဲချော်သွားသည်ကို မယုံနိုင်ခဲ့ပေ။

“ရှင်တို့ကို ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်၊ ဒါက ရုပ်ပုံတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန် မြင်ကွင်း မဟုတ်ပါဘူး”

မစ္စဟွာက တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေရင်း လျစ်လျူရှုသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အေးစက်လာခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဖြစ်နေသော်လည်း သူသည် လူသားများကို စမ်းသပ်မှုအဖြစ် အသုံးပြုသည့် ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများကို လက်မခံနိုင်သေးပေ။

မစ္စဟွာကို ကြည့်ရင်း လင်းရှန်က အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊၊

“ဒါက မင်း ပြောတဲ့ စမ်းသပ်စီမံကိန်းလား”

မစ္စဟွာ၏ အကြည့်သည် သိမ်မွေ့စွာ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူမက တုံ့ပြန်သည်၊၊

“ရှင် အလျင်စလို မလုပ်ပါနဲ့။ ဒီရုပ်သံက မပြီးသေးပါဘူး။ ရှင် မြင်တာက အမှန်တရား မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”

“ရှင်က လူကို သတ်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မပြီးသေးဘူးလား…ရှင် တကယ်ကို ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ”

ကီကီ၏ အသံသည် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားသည်။

မစ္စဟွာသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး မှန်ပြတင်းဘက်သို့ လက်ဟန်ပြလိုက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ကလစ်။

ဂိမ်းခန်းတွင် နံရံအားလုံးသည် တစ်ဖန် ပွင့်လင်းမြင်သာလာခဲ့သည်။

“ဖာ့ခ်…ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ”

အခန်း ၆ မှ ဝမ်အန်းကျန့်က ချက်ချင်း ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။

“ဘုရားရေ၊ သူမ တကယ် ပြုတ်ကျသွားတာ…သူမ တကယ်ကို ပြုတ်ကျသွားတာ”

အခန်း ၃ မှ ချောင်းမင်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်၊၊

“ဒီ ဂိမ်းက တကယ် လူသတ်တာလား”

“ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ” အခန်း ၅ မှ တန်မင်က ပို၍ ပြင်းထန်နေသည်၊၊ သူမ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းသွားပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားနေစဥ် ရုတ်တရက် အခန်း ၂ သည် မှောင်နေသေးကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။