ဘာလို့ အမှန်တရားကို ဘယ်သူမှ မယုံကြတာလဲ

" အစွမ်းထက်တယ်... ဘယ်လောက်အစွမ်းထက်တာလဲ ပြောစမ်းပါဦး "

မင်ယွိက လှောင်ပြုံးဖြင့် မေးလာသည်။

သူ့ဖြေရှင်းချက်ကို နားထောင်လိုသူ ပေါ်လာသဖြင့် ကွေ့ဖန် စိတ်သက်သာရာရသွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

" ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာမှာ နဂါးမည်းသခင်ကြီးကို လွယ်လွယ်လေး သတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံနဂါး တစ်ကောင် ရှိတယ်ဗျ ။ ပြီးတော့ တခြားထျန်းမင်သခင်မကြီး တစ်ယောက်ကို လွယ်လွယ်လေး သတ်ခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လဲရှိတယ် ။ ကျုပ် ခန့်မှန်းတဲ့အတိုင်း ဆိုရင် အဲ့နှစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းက အနည်းဆုံး ကောင်းကင်ဘုံမသေမျိုး အဆင့်လောက် ရှိတယ်ဗျ "

ကွေ့ဖန်မှာ ပြောနေရင်း ကမ္ဘာနှစ်ခုကြား တံခါးပေါက်ရှေ့မှ တိုက်ပွဲကို ပြန်တွေးမိပြီး ကြောက်ရွံ့သွားဆဲ

ပင် ...

" အဲ့တော့... ဆက်ပြောပါဦး "

မင်ယွိက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဆက်မေးလာသည်။

" ပြီးတော့... သူဆို့ဆီမှာ စိတ်ဝိဥာဥ်နဲ့ မသေမျိုးအဆင့်ကို ရောက်ထားကြတဲ့ စိတ်ဝိဥာဥ်ပညာရှင်တွေလဲ ရာနဲ့ချီပြီး ရှိသေးတယ်ဗျ ။ သူတို့က သေမင်းသခင်ကြီးကို လွယ်လွယ်လေး သတ်ခဲ့ကြတာ "

ကွေ့ဖန် အမှန်တိုင်းပင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

" အင်း... ဆက်ပြော "

မင်ယွိက လက်ပိုက်ရင်း စကားထောက်၏။

" ပြီးတော့ သူတို့ဆီမှာ ကြောက်စရာအစွမ်းမျိုးနဲ့ အရှုပ်အထွေးခန္ဓာကိုယ်လဲ ရှိတယ် ။ အိုး.. ပြီးတော့ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုး ခန္ဓာကိုယ်တွေရယ် ၊ မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ် နည်းနည်းရယ် ပါတဲ့ လူစုလဲ ရှိသေးတယ် "

ကွေ့ဖန် ပြောနေရင်း လောရုံအား ပြန်တွေးမိသွား

သည်။

" တခြား ဘာရှိသေးလဲ "

မင်ယွိ ထပ်မေးလာ၏။

ကွေ့ဖန် သူ့နဖူးသူ ရိုက်၍ ပြန်ပြောသည်။

" ဟုတ်သားပဲ... အဲ့ထက် အရေးကြီးတာတစ်ခု ရှိသေးတယ် ။ သူတို့ဆီမှာ သန့်စင်ပြီးသား မူလမသေမျိုးလက်နက်တွေလဲ ရာနဲ့ချီပြီး ရှိသေးတယ်ဗျ ။ လူတစ်ယောက်ကို လက်နက်တစ်ခုစီလောက်တောင် ရှိကြတာ ။ အဲ့လက်နက်တွေရဲ့ အစွမ်းကလဲ တကယ်ကို ကြောက်စရာပဲ .... "

ကွေ့ဖန် ဆက်ပြောလိုက်၏။

သို့သော် ထိုစဥ်မှာပင် ..

" ရပြီ... တော်ပြီ "

ကျန့်ယွီက သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလာသည်။

" သခင်ကြီး ကျန့်ယွီ ... "

ကွေ့ဖန် အံ့သြမှင်သက်သွား၏။

ကျန့်ယွီ နှာခေါင်းရှုံ့၍ ပြောသည်။

" ကွေ့ဖန် ... ငါတို့ကို ငတုံးတွေလို့ ထင်နေတာလားကွ ။ တခြားဟာတွေကတော့ ထားပါတော့.. မူလမသေမျိုးလက်နက် ရာကျော်ရှိတယ်.. ဟုတ်လား ။ အဲ့လက်နက်တွေကလဲ သန့်စင်ပြီးသားတွေ .... မင်း ငါတို့ကို ကလေးများ ထင်နေလားကွာ "

" ရန်သူကို လျှော့တွက်လို့ အခုလို အခြေနေထိ ဖြစ်သွားရတာ မင်းတို့အမှားပဲ ။ ဒါပေမယ့် အပြစ်ပေးခံရတာ သက်သာအောင် ခုလို ဇာတ်လမ်းထွင်ပြီး ပြောနေတာကတော့ ခွင့်လွတ်ပေးစရာ လုံးဝမကောင်းဘူး "

ကွေ့ဖန်တစ်ယောက် မျက်နှာဖြူရော်သွားကာ မြန်မြန်ပြန်ပြောလိုက်သည်။

" သခင်ကြီး ကျန့်ယွီ ၊ ကျုပ် တကယ် မလိမ်ပါဘူးဗျာ ။ သခင်မကြီး မင်ယွိ.. ကျုပ် ပြောတာကို ယုံတယ်မဟုတ်လား "

သူ ပြောပြီး မင်ယွိဘက် အားကိုးတကြီး လှမ်းကြည့်

လိုက်သည်။

သို့သော်.. မင်ယွိမှာ အေးစက်စက် မျက်နှာထားသာ ရှိနေပါ၏။

" ကျုပ် တကယ်ကို လိမ်ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ "

ကွေ့ဖန် ငိုချတော့မလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။

သူ အမှန်တရားအား ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်ကို အဘယ့်ကြောင့် မယုံကြပါသနည်း ။

ယား ...

ထိုစဥ် ကျန့်ယွီက ညာသံပေးအော်လိုက်ပြီး ..

ဝုန်း...

မမြင်နိုင်သော အစွမ်းတစ်ခုက ဝိဥာဥ်သခင်ကြီး ၊ ကွေ့ဖန်ဆီ ရောက်လာ၏။

အွတ်...

ကွေ့ဖန်တစ်ယောက် နောက်သို့ ချက်ချင်းလွင့်ထွက်ကာ သွေးအန်သွားတော့သည်။

သူ့ကိုယ်မှ အရိုးများစွာလည်း ကျိုးကုန်ပါ၏။

ထိုအော်သံဖြင့်ပင် သူ ဒဏ်ရာဆိုးရွားစွာ ရသွားခဲ့လေပြီ ။

" ထားလိုက်ပါကွာ.. အားလုံးက မျိုးနွယ်စု တစ်ခုတည်းတွေပဲ ။ သူ့အသက်ကို လောလောဆယ် ချမ်းသာပေးလိုက်ကြတာပေါ့ ။ ဟို ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာက ကောင်တွေကို ရှင်းပြီးတော့မှပဲ အဲ့ကောင်နဲ့ စာရင်းရှင်းကြမယ် "

ဘေးမှ မသေမျိုးဘုရင် မဲ့ချန်က အေးစက်စက် ပြောလာသည်။

" ဟုတ်ကဲ့ "

ကျန့်ယွီ နှင့် မင်ယွိတို့ ဦးညွှတ်၍ ပြန်ပြောလိုက်ကြ၏။

ထိုစဥ်မှာပင် ...

" ထျန်းမင်ကမ္ဘာကကကောင်တွေ... ထွက်ခဲ့ကြ ။ ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာ၊ ပျောင်ပိုင်မြို့က လောထျန်းဆိုတဲ့ ငါက မင်းတို့ကို စိန်ခေါ်တယ် "

တောင်အပြင်ဘက်မှ လောထျန်း၏အသံ ရုတ်တရက် ထွက်လာသည်။

" ဟင်... ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာကတဲ့... ဒီကောင်က ငါတို့ကို တကယ်ကြီး တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ "

ကျန့်ယွီတစ်ယောက် ဒေါသထွက်လွန်း၍ နဖူးကြောကြီးများပင် ထောင်သွား၏။

မင်ယွိ၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု အရိပ်အယောင်တို့ ပေါ်လာသည်။

" ထျန်းမင်ကမ္ဘာဆိုတာ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ မွေးရပ်မြေပဲ ။ ဒါကို တိုက်ခိုက်ရဲတဲ့သူ ရှိနေတယ်ပေါ့ ။ ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ... ဒီတစ်ခေါက်တော့ အဲ့ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာက ကြွက်တွေကို တစ်ကောင်မှ အရှင်မထားဘဲ ရှင်းပစ်ရမယ် "

မင်ယွိ ဒေါသတကြီး ဆို၏။

မသေမျိုးဘုရင် မဲ့ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

" ကောင်းတယ်... သွားကြစို့ "

ထိုသို့ပြောပြီး သူကိုယ်တိုင် ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ ခန်းမအပြင် ထွက်လိုက်၏။

" သခင်ကြီးတို့ .... "

ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ကွေ့ဖန်မှာကား ထွက်ခွာသွားသော သခင်ကြီးသုံးယောက်၏ နောက်ကျောကိုကြည့်ရင်း ကူကယ်ရာမဲ့စွာသာ ခံစားနေရတော့သည်။

ထိုသခင်ကြီး သုံးယောက်၏ အစွမ်းများက အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည် မှန်သည့်တိုင်...

ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာသားများက ထူးဆန်းလွန်းလှပါ၏။

ရန်သူများအား ထိုသို့ လျှော့တွက်ထား၍ မရပါချေ ။

သို့သော်... တဖက် သခင်ကြီးသုံးယောက်မှာ သူ့စကားများကို အလိမ်အညာဟုသာ ထင်ပြီး ဂရုမစိုက်

ကြပါ ။

ထိုစဥ် မင်ရှန့်တောင် အပြင်ဘက်ရှိ လောထျန်းနှင့် ကျူးကဲ့ကျန့်တို့မှာ ရှေ့သို့ မျက်နှာတည်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည် ။

ထို့နောက်.. ရုတ်တရက် ..

အမည်းရောင်အစွမ်းများ ဘေးသို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရကာ မဲ့ချန်တို့ မသေမျိုးဘုရင် သုံးယောက် ပေါ်လာကြ၏။

" ရောက်လာကြပြီ "

ကျူးကဲ့ကျန့် လက်ထဲမှ ဓားကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်လိုက်သည်။

တဖက်မှ မသေမျိုးဘုရင်အဆင့်နီးပါး ကျန့်ယွီက တောင်ပြင်သို့ ရောက်ရောက်လာချင်း လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြော၏။

" အကိုကြီး .... ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာက ကောင်တွေသာ ကျုပ်တို့အစွမ်းကို သိရင် ချက်ချင်းကြောက်သွားကြမယ်လို့ မထင်ဘူးလား "

မင်ယွိကလည်း ပြောသည်။

" သူတို့ကို အကြောက်တရားဆိုတာ ဘာလဲ ခံစားခိုင်းလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား "

" အင်း... စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသားပဲ "

မသေမျိုးဘုရင် မဲ့ချန် ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူတို့သုံးယောက်လုံးဆီမှ အရောင်အဝါများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာကြ၏။

ဝုန်း ...

ထိုသုံးယောက်ဆီမှ မသေမျိုးအလင်းတန်းများလည်း ရုတ်ချည်းထွက်လာကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားကြသည်။

ဝုန်း...

သူတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မသေမျိုးအစွမ်းများ

ကြောင့် မင်ရှန့်တောင် တစ်တောင်လုံးပင် တုန်ခါလာ၏။

" ဟား ဟား... ဘယ်လိုလဲ... ကြောက်သွားကြပြီလား "

သူတို့သုံးယောက်လုံး လောထျန်းတို့နှစ်ယောက်အား ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ...

" ဒီကောင်တွေက... "

ထိုသုံးယောက်၏ အရောင်အဝါများကို အာရုံခံနေသော ကျူးကဲ့ကျန့်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကြ၏။

" တော်တော်အစွမ်းထက်တာပဲ... ငါကလဲ ဒါမျိုးကို ရှာနေတာ ။ ခုမှပဲ လက်ရည်တူတဲ့ ပြိုင်ဘက်နဲ့ တွေ့ရတော့တယ် "

သူ တွေးပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် မျက်နှာကြီး ဖြစ်သွားသည်။

လောထျန်းကမူ နားမလည်နိုင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်၍ မေးလာ၏။

" အဲ့ကောင်တွေက ဘာလုပ်နေကြတာလဲ "

တဖက်မှ မဲ့ချန်တို့ သုံးယောက်လုံး အံ့သြမှင်သက်သွားရတော့သည်။

ဘာတွေ ဖြစ်နေပါသလဲ..

အမှန်ဆိုလျှင် တဖက်လူများက သူတို့အစွမ်းကို မြင်ပြီး ကြောက်ရွံ့လဲကျသွားသင့်သည် မဟုတ်ဘူးလား ။

သို့သော်.. ရှေ့ရှိ လူငယ်နှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်ကမူ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်လှုပ်ရှားဟန် ပေါက်နေပါ၏။

ကျန်တစ်ယောက်မှာကား နားမလည်သည့် ရုပ်ဖြင့် တိရိစ္ဆာန်များကို ကြည့်သလိုသာ ကြည့်နေသည်။

ထူးဆန်းလိုက်တဲ့လူတွေ ..

ထိုစဥ် မင်ယွိက လောထျန်းကိုကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုံ့သွား၏။

" ထူးဆန်းလိုက်တာ ... ဒီလူငယ်လေးကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးနေသလိုပဲ "

" ဟင်.. ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာက အမှိုက်ကောင်ကို ဘယ်မှာမြင်ဖူးတာလဲ ။ မင်း အမှတ်မှားတာပဲ ဖြစ်မှာပါ "

ကျန့်ယွီက ခေါင်းယမ်း၍ ပြန်ပြောသည်။

မင်ယွိ မျက်မှောင်ကြုံ့ရက်သားဖြင့် ဆက်ပြော၏။

" မဟုတ်ဘူး.. .. သူ့ကို တစ်နေရာမှာ တကယ်ကြီး မြင်ဖူးတာ "

ထိုစဥ် သူမ ရုတ်တရက် တစ်ခုကို တွေးမိသွားပြီး တအံ့တသြ ရေရွတ်လိုက်သည်။

" မှတ်မိပြီ ... သူပဲ... "

" ဘယ်သူလဲ .. "

ကျန်နှစ်ယောက် မေးလိုက်ကြသည်။

" သူက ဘိုးဘေး လူသတ်အမိန့် ထုတ်ထားတဲ့တစ်ယောက်လေ "

မင်ယွိ ပြန်ပြောလိုက်၏။

" ဟင်... "

ကျန်နှစ်ယောက် အံ့သြမှင်သက်သွားကုန်ကြပြီး .

လောထျန်းအား လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်မှသာလည်း သူတို့ မှတ်မိသွားကြ၏။

" တကယ် သူပဲ "

" ငါကြားတာတော့ အဲ့ကောင်က အောက်ကမ္ဘာမှာရှိတဲ့ ဘိုးဘေးရဲ့ မသေမျိုးလက်နက်တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာဆို "

" အမှန်ပဲ ။ သူ့ကို ရှာနိုင်ရင်... ဒါမှမဟုတ်.. သတ်နိုင်ရင် လျှို့ဝှက်ကျင့်စဥ်တစ်ခုကို ဘိုးဘေးကိုယ်တိုင် သင်ပေးဦးမှာတဲ့ "

" ဟား ဟား... ငါတို့ ကံကောင်းတာပဲကွာ ။ ဒီတစ်ခေါက် ခုလို အခွင့်ကောင်းကြီးနဲ့ ကြုံရမယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး "

ကျန့်ယွီ ပြောကာ လောထျန်းအား တိုက်ခိုက်ရန်ပြင်လိုက်သည်။

" ကျန့်ယွီ ၊ ခဏနေဦး ။ အဲ့ကောင်လေးရဲ့ အသက်ကို ငါပဲယူမှာ "

မင်ယွိ ဖြတ်ပြောလာ၏။

ကျန့်ယွီက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

" ငါက ဘာလို့ မင်းကို ပေးရမှာလဲ "

မင်ယွိကလည်း အေးစက်စက် ပြန်ပြော၏။

" ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက နင့်ထက် ပိုအစွမ်းထက်လို့လေ "

" လျှောက်ပြောမနေနဲ့ "

ကျန့်ယွီက အထင်သေးသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ရန်တွေ့သည်။

ထိုစဥ် မသေမျိုးဘုရင် မဲ့ချန်က ထိုနှစ်ယောက်အား လက်ကာ၍ ဝင်တားကာ ဆိုသည်။

" လျှောက်ပြောမနေကြနဲ့တော့ ။ ငါတို့ သုံးယောက်လုံး ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး တိုက်ခိုက်ကြ

မယ် "