ဆင်းရဲတဲ့ ဘဝလည်း ကောင်းပါတယ်
Vol. 3 Ch. 74
နန်းတော်၏ တုံးအသော နန်းတွင်းသူ အားချိုးသည် ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို အခုမှ သိလေသည်။ သူမ တုန်လှုပ်သွားပေမယ့် ခုထိနားမလည်သေးပေ။
“နတ်ရွာစံဧကရီက သားလေးမွေးပြီး ကွယ်လွန်သွားရင်တောင် အရှင်မင်းကြီးက ရှင့်ကို အပြစ်မတင်လောက်ပါဘူး။”
“ဧကရာဇ်နဲ့ ဧကရီက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်ခဲ့ကြတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား။ မယ်တော်က ငါ့ကြောင့် ရုတ်တရက် ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်၊ ခမည်းတော်က ငါ့ကို မမုန်းဘဲနေပါ့မလား။”
ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးကို ကြည့်ပြီး မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ကာ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များက တင်းကြပ်နေသည်။
“ဒါပေမယ့် ရှင့်ကိုသာ တကယ်အပြစ်တင်ရင် အရှေ့နန်းတော်ရဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအဖြစ် ထားပါ့မလား”
အားချိုး မယုံသေးပေ။
“ မင်းဒီနေ့ ငါ့ရဲ့အဆုံးသတ်ကို မမြင်ဘူးလား”
ကျုံးမင်းဝေက အေးစက်စွာပြောသည်။
ဒါကိုကြားတော့ အားချိုး ပိုထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး
“ဟုတ်ပါပြီ၊ အခုဖြစ်နေပြီပဲ၊ မတွေးပါနဲ့တော့။ အခုစပြီး ရှင့်လက်တွေ လှုပ်ရှားလို့ရပြီ၊ ရှင့်နောက်ကျောက အနာတွေလည်း အရင်ကထက် အများကြီးပိုသက်သာလာပြီ။ ဆိုတော့ နောက်နှစ်လောက်ကျ ရှင်အိပ်ရာပေါ်ကထပြီး လမ်းလျှောက်နိုင်တော့မှာ။ မြို့တော်က ဒီလောက်ရှုပ်ထွေးနေတာ ပြန်ချင်လို့လား”
ကျုံးမင်းဝေက အနည်းငယ်ပြုံးကာ အားချိုးဘက်သို့လှည့်လိုက်သည်။
“ကိုယ့်ခြေထောက်တွေ လက်တွေ ပြန်ကောင်းသွားရင် တောင်ခြေမှာ လယ်စိုက်ကြရအောင်။ အနည်းဆုံး နှစ်ယောက်သားစားဖို့တော့ လုံလုံလောက်လောက်ရမှာပါ။ အနေ ဆင်းရဲပေမယ့် စိတ်ချမ်းသာရတယ်။”
“မယ်တော်ကြီး သက်တော်တစ်ရာထိ အသက်ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်။ ခမည်းတော်က မယ်တော်ကြီးကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံတော့ ငါစိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး”
“သက်တော်တစ်ရာကျော်မှာပါ”
အားချိုးက စိုစွတ်နေသော မျက်လုံးများကို တိတ်တဆိတ် သုတ်လိုက်ပြီး ကျုံးမင်းဝေကို ပိုမိုအားထည့်နှိပ်ပေးကာ အမြန်ပြောလိုက်သည်။
“ရှင် ပဲနီယာယာဂုကို ကြိုက်တယ်ဆိုတော့ လယ်ကွင်းထဲမှာ ပဲနီတွေ အများကြီးစိုက်ကြရအောင်။”
“အင်း၊ မင်း နောက်ကျ မုန့်လုံးကြီးကို ခဏခဏလုပ်ကျွေးရမယ်”
ကျုံးမင်းဝေ၊ အသက်သုံးဆယ်ကျော် အမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် တိုးတိုးလေးပြောသည်။
“ဖက်ထုပ်တွေရော”
“လုပ်လို့မရဘူး”
အားချိုးက အရွှန်းဖောက်ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီထဲက ဟင်းရွက်တွေက တောရိုင်းပင်တွေချည်းပဲ။ ဒီနေရာက တောင်တွေချည်းပဲကို ဘယ်မှာ စိုက်လို့ ရပါ့မလဲ”
ကျုံးမင်းဝေသည် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ မေးခွန်းတွေ ဆက်မေးလိုက်သည်။ အချို့နေရာများတွင် သူ ဗဟုသုတများသည်ကို သိသော်လည်း အခြားနေရာများတွင်မူ ကလေးကဲ့သို့ တုံးအပြီး ဘာမှမသိပေ။
“စိုက်ပျိုးမြေ ရှိဖို့ မလိုပါဘူး၊ မိုးရွာရင် အပြင်ထွက်ပြီး သစ်ဆွေးတွေ ရှာကြည့်ပေါ့”
“သစ်ဆွေးတွေ အများစုရဲ့ ထိပ်မှာ မြေဩဇာရှိတယ်။ နောက်မှ လိုက်ပြမယ်။”
ဘုရားကျောင်းမှ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျောက်ကွေ့ဖေးသည် မျက်နှာ တင်းမာနေခဲ့သည်။ တတိယမင်းသား ကျုံးမင်းကျန်းသည်လည်း သူမနှင့်အတူ ယန်ရှီး နန်းဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ကျောက်ကွေ့ဖေး ခန်းမထဲသို့ဝင်ပြီးနောက် ကျုံးမင်းကျန်းက မျက်နှာတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
နန်းတွင်းသူတိုင်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
“အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”
ကျုံးမင်းကျန်းသည် ကျောက်ကွေ့ဖေးအား ဒေါသတကြီးပြောသည်။
“ခမည်းတော်က ကျွန်တော်နဲ့ ဒုတိယမင်းသားကို ဘာလို့ ရာထူးအဆင့်တူတူထားနေတာလဲ။ ရှူဖေးရဲ့ မူလဇစ်မြစ်ရော နောက်ခံရောက အဆင့်အတန်းနိမ့်နေတာ၊ ပြီးတော့ မယ်တော်ကမှ အနောက်ဆောင်ရဲ့အုပ်ချုပ်သူလေ။ ဘာလို့ရာထူးတူတိုး ပေးရမှာလဲ။”