အခန်း ၉၈
Vol. 3 Ch. 98
ကျုံးမင်းဝေသည် ခေါင်းငုံ့ထားသော အားချိုးကို ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို မကွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“ဒီမိန်းကလေးက ဘာလို့ ဒီလောက် ရှက်တတ်ရတာလဲ”
ခုနလေးတင် သူ့ပေါင်ပေါ်ကနေ မထချင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသော်လည်း လှည့်လိုက်တော့ ပြန်ပြီး မျက်နှာရဲသွားပြန်သည်။
အားချိုးသည် တကယ်ပင် ရှက်တတ်လေသည်။ ခုနက မသိလိုက်ဘဲ ပြောထွက်သွားသည့် ရင်စည်းကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ တခြား အကြောင်းတွေလည်း ရှိသေးသည်။
အားချိုးသည် ရင်စည်းကို ဝတ်ဆင်လေ့မရှိသလို ယခင်ကလည်း ဝတ်ဆင်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိခဲ့။ ယင်းသို့ မဝတ်ဆင်ရခြင်းမှာ ငွေကြေးအခက်အခဲကြောင့် မဟုတ်ပါပေ။ အဆိုပါ အဝတ်အစားအတွက် အထည်စ တစ်ပေ သို့မဟုတ် နှစ်ပေသာ လိုအပ်သည်။ ပိုးထည်ကို မတတ်နိုင်သော်လည်း ဝါဂွမ်းထည်ကိုမူ တတ်နိုင်သေးသည်။
အမှန်စင်စစ်တွင် အားချိုးသည် ယင်းအဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ရန် မလိုအပ်သောကြောင့် မဝတ်ဆင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ကလေးသူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် အရှေ့အနောက် ခွဲခြား၍ မရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ရင်စည်းကို မည်သို့ ဝတ်ဆင်နိုင်မည်နည်း။ သို့သော် မကြာသေးမီက အားချိုးသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလာသည်ကို ခံစားမိသည်။
အားချိုးသည် အရပ်ပိုရှည်လာဟန်ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်၌ အသားပိုမိုပြည့်ဖြိုးလာကာ ရှေ့ဘက်နှင့် နောက်ဘက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်လာသည်။ သိသာထင်ရှားလှသည် မဟုတ်သော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင် ဖွံ့ထွားလာသည့် ခံစားချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိလာသည်။ ယခင်က အဝတ်အစားဌာနမှ သက်ကြီးနန်းတွင်းအမျိုးသမီး ပြောကြားခဲ့သည့်အတိုင်းလည်းကောင်း၊ ဒေါ်လေးချန် သင်ကြားပေးခဲ့သည့်အတိုင်းလည်းကောင်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ အားချိုးသည် မိန်းကလေးကြီးတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ဦးတည်၍ ဖွံ့ထွားလာနေကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။
အားချိုးမှာ အထူးသဖြင့် ကျုံးမင်ဝေ့ရှေ့တွင် အလွန်ရှက်ရွံ့တတ်သူဖြစ်သည်။
သူမ အဝတ်အစားအသစ်များ လိုအပ်သည်မဟုတ်သော်လည်း အားချိုးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဈေးသို့သွားပါက မိမိ၏ ရင်စည်းအတွက် အထည်စ နှစ်ပေခန့် ဝယ်ယူရမည်ဟု တွေးတောနေသည်။ သို့သော်လည်း မိမိ၏ ရင်စည်းတွင် မည်သို့သော ပန်းများကို ထိုးရမည်နည်း။
“ဒီပုံစံလေး ကောင်းတယ်လို့ ထင်လား”
အားချိုးသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့၍ တစ်ဝက်ထိုးပြီးသော ဘဲရိုင်းများ ရေထဲတွင် ကစားနေသည့် ထိုးထည်ကို ကျုံးမင်ဝေ့အား အလျင်အမြန် ပေးအပ်လိုက်သည်။
“ဒါကို မင်းမှ မပြီးသေးတာ။ ကောင်း မကောင်း ငါ ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ”
ကျုံးမင်ဝေ့သည် ထိုးထည်ပေါ်ရှိ ဗလာကျင်းသော ကြာပန်းအိတ်ကို ကြည့်ရှုကာ အံ့အားသင့်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
အားချိုးသည် အပ်ချုပ်ဘောင်မှ ပြီးစီးပြီးသော ထိုးထည် သုံးခုကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်ကာ ကျုံးမင်ဝေ့အား ပေးလိုက်သည်။
“ဒါရော ကောင်းတယ်လို့ ထင်လား။ ဒါက ကြာရွက်တွေကြားမှာ ကစားနေတဲ့ ငါးကလေးတွေ။ ဒါက ပူးတွဲပျံသန်းနေတဲ့ အတောင်ပံတွေ။ ဒါက ဘင်တီလီယံ။ ဘယ်ဟာ ပိုကောင်းလဲ ကြည့်ရအောင်”
ကျုံးမင်ဝေ့သည် အံ့အားသင့်သော အကြည့်ဖြင့် ထိုးထည်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ အားချိုး အဘယ်ကြောင့် ထိုးထည်ထိုးပြီး မိမိအား မေးမြန်းနေသည်ကို သူ အမှန်တကယ် နားမလည်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရဲနေရသည်အား သူ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်တော့။
“ဘယ်သူက ရှင့်ကို ကျွန်မကို ကြည့်ခိုင်းနေလို့လဲ။ ဒီကိုပဲ ကြည့်ပါ”
အားချိုးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျုံးမင်ဝေ့၏ ခြေထောက်ကို အားပါးတရ ပုတ်လိုက်သည်။
“မြန်မြန်ပြောပါ။ ဘယ်ဟာက အကောင်းဆုံးလဲ”
“ဒီတစ်ခု”
ကျုံးမင်ဝေ့သည် ဘင်တီလီယံ၏ ထိုးထည်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ညှိုးထိုးကာ အားချိုးအား ပြောကြားလိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် မိမိ၏ မျက်လုံးများတွင် အနီ၊ အစိမ်းနှင့် အစိမ်းရောင်ပုံစံများမှာ အမှန်တကယ် တူညီနေပေသည်။
“အိုး”
အားချိုးသည် နောက်ထပ် မေးခွန်းများ မေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ဘဲ အလျင်စလိုလည်း မဖြစ်ပေ။ သူမသည် ထိုးထည်များကို သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်လိုက်ပြီး ဘင်တီလီယံ၏ ထိုးထည်ကို သတိလက်လွတ်ဖြင့် နောက်ထပ် အနည်းငယ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
ကျုံးမင်ဝေ့က မေးမြန်းလိုက်သည်။
အားချိုးသည် မျက်နှာရဲသွားပြီး ယောက်ျားပီသစွာ ပြောကြားလိုက်ကာ လက်ထဲတွင် အပ်ချုပ်ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ဆောင်၍ အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ကျုံးမင်ဝေ့သည် အလျင်စလိုဖြစ်သွားပြီး အားချိုးအား အဓိကခန်းမထဲသို့ လိုက်ပို့ရန် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
“ကောင်မလေး။ ဘယ်သွားနေတာလဲ။ ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ဘာလုပ်မလို့လဲ”
အားချိုးက ခေါင်းကို လှည့်မကြည့်ပေ။
ကျုံးမင်ဝေ့သည် သနားစရာကောင်းစွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လက်ဖက်ရည်တစ်ဝက်သာ ကျန်နေသော ပန်းကန်ကို ကောက်ယူ၍ သောက်မည်လုပ်လိုက်သောအခါတွင် ခွက်မှာ ဆွဲယူခံလိုက်ရလေသည်။
“ဒီလောက်အေးနေတာကို သောက်မလို့လား။ ဗိုက်အောင့်မှာ မကြောက်ဘူးလား။ ရှင် ကျွန်မကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေတာလား”
အားချိုးသည် သူ့အား စိုက်ကြည့်ကာ လက်တစ်ဖက်တွင် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်နှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် စောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
ကျုံးမင်ဝေ့သည် မိမိ မှားယွင်းကြောင်း သိရှိသောကြောင့် ပြုံးရယ်၍ တောင်းပန်ကာ အသနားခံလိုက်သည်။
အားချိုးသည် သူ့အား မျက်စောင်းထိုးကာ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ပြန်ချ၍ စောင်ဖြင့် သူ့ကိုယ်ပေါ် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ ကျုံးမင်ဝေ့သည် ချွေးစို့နေဆဲဖြစ်ပြီး စကားပြောတော့မည့်အချိန်တွင် အားချိုးက အလေးအနက်ထား ပြောကြားလိုက်သည်။
“နွေးထွေးမှုရအောင်လို့ နေရောင်ခံရမှာ မှန်ပေမဲ့ တကယ်တမ်း အေးနေတုန်းပဲလေ။ လေအေးတွေကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးထွေးအောင် ဂရုတစိုက် ထားဖို့လိုတယ်”
“ဟုတ်ပါပြီ။ ဟုတ်ပါပြီ”
ကျုံးမင်ဝေ့သည် ဆန်စေ့ကိုက်နေသော ကြက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဆရာမလေးက ငါ့ကို သင်ခန်းစာပေးတာပါလား...လျှာရှည်လိုက်တာ”
အားချိုးသည် သူ့အား နောက်တစ်ကြိမ် မျက်စောင်းထိုးလိုက်သော်လည်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ နေ့လယ်စာ ဘာစားချင်လဲ”။