အခန်း ၉၉
Vol. 3 Ch. 99
“ခေါက်ဆွဲပြုတ်အကြောင်း မပြောနဲ့တော့”
ကျုံးမင်းဝေ စကားပြောကြားတော့မည့်အချိန်တွင် အားချိုးက စကားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။
“သုံးရက်ဆက်တိုက် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပဲ စားနေတာ။ ရှင် ခေါက်ဆွဲပြုတ် ထပ်စားချင်တယ်လို့ ပြောရဲ ပြောကြည့်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ရိုက်မှာ”
ကျုံးမင်းဝေသည် ရှက်ရွံ့စွာ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်၍ အားချိုးနှင့် သနားစရာကောင်းစွာ ဆွေးနွေးလိုက်သည်။
“အဲ့လိုဆိုရင်လဲ ဖြည်းဖြည်းလေးပဲ ရိုက်နော်။ ငါ က နာမှာ ကြောက်တတ်တယ်”
အားချိုး၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။
“ကောင်းပါပြီ။ အဲ့လိုဆိုရင် ဂနိုချီဟင်းချိုပဲ စားကြတာပေါ့”
ကျားရှန်၏ သုံးဆယ့်နှစ်နှစ်မြောက် သြဂုတ်လ ပထမနေ့။
နင်းဂုတ။
ကျုံးမင်းဝေနှင့် နံနက်စာ စားသုံးပြီးနောက် အားချိုးသည် ထိုးထည်များကို တောင်အောက်သို့ ယူဆောင်သွားကာ အဘွားချန်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။
ကျီရှန်း ကျောင်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ အားချိုးသည် အထင်ကရ ကျောင်းဖြစ်သည့် အဆိုပါနေရာ၌ လူအများ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေသည်ကို တွေ့မြင်ရသဖြင့် အလွန်တရာ အံ့အားသင့်မိလေသည်။ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားများကို မြင်သောအခါ သူမကကျောင်းကို ပြင်ဆင်တော့မည်လောဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။
အားချိုးသည် သူမ၏ လက်ထဲမှ အထုပ်ငယ်လေးကို အလျင်အမြန် လှုပ်ခါ၍ ချန်ချင်းရွှမ်အား ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒီမှာ အဆောက်အဦးဆောက်ရတာ အဆင်မပြေဘူးလေ။ အဲ့ဒါကြောင့် အဘွားကို ရွာမှာ အရင် နေခိုင်းထားတာ”
ချန်ချင်းရွှမ်သည် ခေါင်းညိတ်၍ အားချိုး၏ လက်ထဲမှ အထုပ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ထိုးထည်ကို ဘာလို့ ငါ့ကို မပေးထားခဲ့တာလဲ။ ငါ အဘွားကို ပေးလိုက်ပါ့မယ်”။
အားချိုးသည် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေသော လူများကို ကြည့်ရှုရင်း ခေတ္တရပ်နား၍ ချန်ချင်းရွှမ်အား မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဆရာချန်။ ကျွန်မကြည့်တာတော့ ဆရာ့အိမ်က အကောင်းကြီးပဲ ရှိသေးတာပါ။ ဘာလို့ ပြင်ချင်ရတာလဲ”
“ထွေထွေထူးထူး ပြဿနာတော့ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အပူပေးခုတင်မှာ အက်ကြောင်းတစ်ခု ရှိနေလို့။ မအေးလာခင် အဲ့ဒါကို အမြန်ပြင်နေတာပါ”
အားချိုး၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း အရောင်တောက်သွားလေသည်။
“ဆရာချန်။ ကျွန်မလဲ အပူပေးခုတင် ဆောက်ဖို့ လူရှာနေတာ။ ဆရာ့ အပူပေးခုတင် ပြင်ပြီးသွားရင် ကျွန်မအတွက်ရော အပူပေးခုတင်တစ်ခု ဆောက်ပေးဖို့ သူတို့ကို ပြောပေးပါလား”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး”။
ချန်ချင်းရွှမ်သည် ခေါင်းညိတ်၍ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးအား ခေါ်လိုက်လေသည်။
“ဦးလေးချန်။ ကျွန်တော့်အိမ်နီးချင်းက အပူပေးခုတင် ဆောက်ချင်လို့တဲ့။ အဘယ်အချိန်လောက် ဆောက်ပေးနိုင်မလဲ”
အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားသည် ပေါက်တူးကို ဘေးဖယ်ထား၍ သူ၏ လက်ပေါ်မှ ရွှံ့များကို ပွတ်တိုက်ကာ အားချိုးကို ကြည့်ပြီး ချန်ချင်းရွှမ်အား မေးမြန်းလေသည်။
“ဒီကလေးမ အိမ်လား။ ဘယ်လောက် ဝေးလဲ။ မြန်မြန် ဆောက်ချင်တာလား”။
“မဝေးပါဘူး။ တောင်စောင်းမှာတင် ရှိတာပါ။ ဒီနေရာကနေဆိုရင် နှစ်မိုင်လောက်ပဲ ဝေးမှာ”
အားချိုးသည် တောင်စောင်းကို လက်ညှိုးထိုး၍ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားကို ပြောကြားလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ဆရာချန်ရဲ့ အိမ်ကို အရင် ပြီးစီးအောင် လုပ်ပြီးမှ ကျွန်မတို့ အိမ်ကို လာလို့ရပါတယ်။ အပူပေးခုတင်တစ်ခု ဆောက်ပေးရုံပါပဲ”
အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ။ အဲ့လိုဆို သန်ဘက်ခါကျရင် လူခေါ်ပြီး လာခဲ့ပါ့မယ်”
“အဲ့လိုဆိုရင် ဦးလေးချန်။ ကျွန်မတို့ သဘောတူပြီးသွားပြီနော်။ သန်ဘက်ခါကျရင် ကျွန်မ အိမ်ကနေ စောင့်နေပါ့မယ်”
အားချိုးသည် အလျင်အမြန် သဘောတူညီချက်ပေး၍ ချန်ချင်းရွှမ်အား ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ဆရာချန်။ အဲ့ဆိုရင် ကျွန်မ သွားတော့မယ်နော်”
“ဆရာချန်။ ဟို...”
အားချိုးသည် လှည့်၍ ရပ်တန့်သွားလေသည်။ သူမသည် ချန်ချင်းရွှမ်၏ စာကြည့်ခန်းကို တွေဝေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။
ချန်ချင်းရွှမ်သည် သူမ၏ နက်မှောင်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရှု၍ နှုတ်ခမ်းကို မကွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ဤမိန်းကလေးသည် ပို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာသည်ဟု ခံစားနေမိသည်။ အရင်က သူမမှာ ရှုပ်ပွနေသော်လည်း ယနေ့၌ သူမ၏ ဆံပင်ကို သေချာ ဖြီး၍ သပ်ရပ်သော မြင်းမြီးပုံစံဖြင့် စည်းနှောင်ထားလေသည်။
ဆံပင်စည်းထားသောကြောင့် သူမ၏ လည်ပင်းမှ နီညိုရောင် အမာရွတ်ကြီးမှာ ထင်ရှားနေသော်လည်း အမာရွတ်က သူမကို ရုပ်မဆိုးသွားစေပေ။ အထူးသဖြင့် မိန်းကလေးက သူ့အား ကြည်လင်သော သမင်မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုနေချိန်၌ ဖြစ်သည်။
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ဆရာချန်။ ကျွန်မ သွားတော့မယ်နော်”
အားချိုးသည် ခေါင်းကို ခါ၍ လှည့်ထွက်ကာ အလျင်အမြန် လှေကားမှ ဆင်းသွားတော့သည်။
ချန်ချင်းရွှမ်သည် အပြုံးတစ်ချက်နှင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ကာ တစ်ချိန်တည်း၌ ဦးလေးချန်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
“ဦးလေးချန်။ အပူပေးခုတင် ဆောက်ဖို့ ဘယ်လောက် ကုန်ကျနိုင်လဲ”
ဦးလေးချန်သည် အားချိုး၏ မှိန်ပျော့သွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရှု၍ ချန်ချင်းရွှမ်အား ပြုံးပြလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အိမ်နီးချင်းသာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်စနဲ့ ငါးယွမ်တော့ ပေးရမှာ။ မင်းမျက်နှာထောက်လို့သာ ဒီလောက် နည်းနည်းလေး ယူပေးတာနော်”