သူမကို တောင်အောက်ကို ခေါ်လာခဲ့
Vol. 4 Ch. 107
“မင်း အလောတကြီးဖြစ်နေတာကို ငါသိတယ်။ အိုင်းမိသားစုလည်း အလျင်လိုနေတာပဲ။ ဒါပေမယ့် အခုက အချိန်မကျသေးဘူး။”
မယ်တော်ကြီးက သက်ပြင်းချပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ရှိ တောက်ပနေသော ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးမှေးလိုက်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဘာကြောင့် မင်းကြီးက မင်းဝေကို အိမ်ရှေ့မင်းသားအဖြစ် ခန့်ထားခဲ့တာလဲ။ ဘာကြောင့် အခု ဒီလောက် ရက်စက်ပြီးတော့ မင်းဝေကို ဖယ်ရှားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာလဲ။ သူများတော့မသိပေမယ့် မင်းကတော့ သိမှာပဲ။ ဒါကြောင့် အခုအချိန်မှာ ဘာမှ မရှုပ်ထွေးစေရဘူး။”
“ဒါပေမယ့် မယ်တော်ကြီး၊ ဘယ်အချိန်ထိ စောင့်ရမှာလဲ။”
ပန်ယီက မျက်မှောင်ကျုံ့ပြီး ပြောသည်။
“ဒီလို အချိန်ဆွဲထားရုံနဲ့ ဘုရင်ကြီးရဲ့ သံသယတွေ ပျောက်သွားပြီး စိတ်အေးသွားမှာလား။ ရှူမိသားစုက ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သည်းခံလာခဲ့တာကို။ ဘုရင်ကြီးကရော စိတ်သက်သာသွားခဲ့လား။ စိတ်သက်သာသွားခဲ့ရင် မင်းသားကြီး ဒီနေ့လိုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်မှာလဲ။”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အိုင်းမိသားစု မသေသေးဘူး။ အိုင်းမိသားစုတောင် အလျင်မလိုသေးတာကို မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်ပူနေတာလဲ။”
မယ်တော်ကြီးက မျက်မှောင်ကျုံ့ပြီး ပန်ယီကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းက အသက် ၃၀ ပြည့်ပြီးပြီ။ ဒါပေမယ့် စိတ်မရှည်တုန်းပဲ။ စစ်တပ်ထဲမှာ ၁၀ နှစ်ကျော် သင်ယူခဲ့တာတောင် ဘာမှတိုးတက်မလာဘူး။”
“မယ်တော်ကြီး ခွင့်လွှတ်ပါ။”
ပန်ယီက အလျင်အမြန် ထပ်ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး စိတ်လောသွားတာပါ။ မင်းသားကြီးရဲ့ အခြေအနေကို တွေးမိတော့ ကျွန်တော်မျိုး အိပ်လို့မရသလို စားလို့လည်း မဝင်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး နားလည်ခွင့်လွတ်ပေးပါ မယ်တော်ကြီး။”
“အိုင်းမိသားစုလည်း သိပါတယ်။ အိုင်းမိသားစုက မင်းထက် ပိုစိတ်ပူသေးတယ်။ မင်းဝေက အိုင်းမိသားစုရဲ့ နှလုံးသားပဲ။”
မယ်တော်ကြီးက မျက်လုံးမှေးပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။
“ဒါပေမယ့် အခုတော့လည်း ဒီနှလုံးသားကို ထုတ်ဖယ်ခံလိုက်ရပါပြီ။”
ပန်ယီက မယ်တော်ကြီး၏ မျက်နှာပေါ်က အေးစက်မှုကို ကြည့်ပြီး ခဏရပ်ကာ တိုးတိုးပြောသည်။
“ကျွန်တော်မျိုး ကြားဖူးတာက ဒီတစ်ခါ အိမ်ရှေ့မင်းသားကို ဖယ်ရှားလိုက်တာဟာ ကျောက်ကိုယ်တော်မြတ်ရဲ့ အားထုတ်မှုလည်း အများကြီး ပါတယ်တဲ့။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ ကျောက်မိသားစုက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မပါရမှာလဲ။”
မယ်တော်ကြီးက နှုတ်ခမ်းတွန့်ပြီး ကဲ့ရဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် သူတို့ မစဉ်းစားမိကြဘူး။ ရှူမိသားစု မရှိရင် သူတို့ ကျောက်မိသားစုက ဘုရင်ကြီးရဲ့ နှလုံးထဲမှာ ဆူးတစ်ချောင်းဖြစ်မသွားဘူးလား။ ဟီး၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် သင်္ချိုင်းတူးဖို့ ဒီလောက် အားထုတ်တာ ခက်တာပဲ။”
“ဒါပေမယ့် အခု ရှေ့တရားရုံးမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်နန်းဆောင်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျောက်မိသားစုက ဦးဆောင်နေတာပဲ။ ကျောက်မိသားစု ပိုခိုင်မာလာလေလေ၊ မင်းသားကြီးရဲ့ အခြေအနေ ပိုအန္တရာယ်များလာလေလေပဲ…”
“ဒါကြောင့် အိုင်းမိသားစုက မင်းကို နန်းတွင်းထဲ ခေါ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
မယ်တော်ကြီးက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။
“ရှေ့တရားရုံးကိစ္စတွေကိုတော့ အိုင်းမိသားစု မစွက်ဖက်နိုင်ဘူး။ စွက်လည်း မစွက်ဖက်ချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် နောက်နန်းဆောင်ကိစ္စတွေကိုတော့ အိုင်းမိသားစု ထိန်းနိုင်သေးတယ်။”
“ကျွန်တော်မျိုး ဉာဏ်မမီပါဘူး။ မယ်တော်ကြီးသာ လမ်းညွှန်ပေးပါ။”
ပန်ယီက ပြောသည်။
“မင်း ဝူတိုင်းတောင်ကို သွားပြီး သူမကို ဆင်းခေါ်ခဲ့။”
ပန်ယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းမော့ကာ မယ်တော်ကြီး၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသည်။
“ဒါပေမယ့် မယ်တော်ကြီး။ မင်းသားကြီးက သူ့အမိန့်မရှိဘဲ ဘယ်တော့မှ သူမကို တောင်ပေါ်ကနေ မဆင်းခိုင်းဘူးလို့ အကြိမ်ကြိမ် မှာထားခဲ့တာပါ။ မယ်တော်ကြီးကလည်း မင်းသားကြီးကို ကတိပေးထားခဲ့တာလေ။”
“အခုက မတူတော့ဘူး။ မင်းဝေက ဒီလိုအခြေအနေထိ ကျသွားပြီဆိုတော့ တခြားကိစ္စတွေကို ဘယ်လိုဂရုစိုက်နိုင်မှာလဲ။”
မယ်တော်ကြီးက သက်ပြင်းချပြီး စားပွဲပေါ်က ဗုဒ္ဓဘာသာ ပုတီးလက်ကောက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထက်အောင် စိပ်ရင်း ပြောသည်။
“သူမကို နန်းတော်ထဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ခေါ်လာခဲ့။ ရှူမိသားစုက သူမကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ။ အခု သူမ ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်အတိုင်း လိုက်နာပါ့မယ်။”
ခဏကြာပြီးမှ ပန်ယီက သွားကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
နင်းဂုတ။
အားချိုးနှင့် ကျုံးမင်းဝေတို့သည် မနက်စာစားပြီးခါစတွင် အပြင်မှ တံခါးခေါက်သံကြားလိုက်ရသည်။ အားချိုးက အလျင်အမြန် ထွက်ပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ လာသူက ဦးလေးချန်ဖြစ်ပြီး လူငယ်နှစ်ယောက်နှင့် အတူပါလာသည်။ သူတို့လက်ထဲတွင် ဂေါ်ပြား၊ သံလက်၊ တူနှင့် တခြားကိရိယာများ ကိုင်ထားသောကြောင့် ဦးလေးချန်ဆီမှ လက်မှုပညာသင်နေသော သင်တန်းသားလေးတွေ ဖြစ်ပုံရသည်။
“ဦးလေးချန်၊ မြန်မြန်ဝင်ပါ။”
အားချိုးက ပြုံးပြီး ဦးလေးချန်နှင့် သုံးယောက်ကို အိမ်ထဲ ဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့အိမ်ကို ရှာရတာ လွယ်ရဲ့လား။”
“လွယ်တယ်၊ လွယ်တယ်။ တောင်လမ်းတစ်လမ်းတည်းလျှောက်လာရင် မင်းတို့လို အိမ်တစ်အိမ်တည်းပဲ ရှိတာကိုး။”
“အားချိုး။ မင်းတို့အိမ်မှာ ဘယ်အခန်းကို အပူပေးကုတင်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ။”
အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေနေသော အနောက်ဘက်က အိမ်ကြီးကို အလျင်အမြန် ညွှန်ပြပြီး ဦးလေးချန်ကို တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။
“မင်းက ချင်းရွှမ်ကို သိတာဆိုတော့ ဈေးကြီးမှာမဟုတ်ဘူး။”
ဦးလေးချန်က ပြောရင်း လက်ချောင်း ၅ ချောင်းပြလိုက်သည်။
“ငွေ ၅ ယွမ်ပဲ။ ဘယ်လိုလဲ။”