အပူပေးကုတင်ဆောက်ပေးဖို့ ဦးလေးချန်လာခြင်း
Vol. 4 Ch. 108
“ဟယ်။ ငွေ ၅ ယွမ်။ ရတယ်၊ ရတယ်။ ဈေးမညှိတော့ဘူး။ လုံးဝမညှိတော့ဘူး။”
အားချိုးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ ငွေ ၅ ယွမ်ဆိုတာ သူမမှန်းထားသည်ထက် အများကြီး ဈေးသက်သာနေသည်။ ချက်ချင်းပင် ဦးလေးချန်ကို အခန်းထဲ ခေါ်သွင်းရင်း တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
“ဦးလေးချန်၊ ကျွန်မအိမ်က လူကြီးက ခြေထောက်သိပ်အဆင်မပြေဘူး။ မြင်ရင် အံ့သြမသွားပါနဲ့။”
“ရတယ်၊ ငါနားလည်ပါတယ်။”
ဦးလေးချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ တွေးနေသည်မှာ ဒီအိမ်ထဲတွင် ဘာလို့ အားချိုးဆိုသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် တည်းကပဲ အဝင်အထွက်ရှိနေရတာလဲဆိုသော အချက်ကိုပင်။ အခုမှ အိမ်ထဲတွင် လူရှိမှန်း သိလိုက်ရသည်။
“ဒါက ကျွန်မပြောဖူးတဲ့ ဦးလေးချန်ပါ။ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ အပူပေးကုတင်လာပြင်ပေးတာ။”
အားချိုးက ဦးလေးချန်နှင့် သုံးယောက်ကို အခန်းထဲ ခေါ်သွင်းပြီး ကျုံးမင်းဝေကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။
ကျုံးမင်းဝေက ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ဦးလေးချန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဦးလေးချန်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူက လောကဓံအကြောင်း နားလည်သူဖြစ်ပြီး လူမျိုးစုံကို တွေ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူကြီးကို ရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထိုလူကြီးသည် တစ်ဝက်လောက်သာ ထိုင်ချထားပြီး နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများကို မြင်ရသည့်အခါ ဦးလေးချန်၏ ခြေသလုံးများပင် တုန်သွားလေသည်။ ခရိုင်တရားသူကြီးကို မြင်ရသည်ထက်တောင် ပိုကြောက်စရာကောင်းနေပြီး ဦးလေးချန်က အလျင်အမြန် တောင်းပန်သလို ပြောလိုက်သည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကူညီပေးသင့်တာပါ။”
ကျုံးမင်းဝေက ခေါင်းညိတ်ပြီး အားချိုးကို ပြောလိုက်သည်။
“ကလေးမလေး။ ဦးလေးချန်အတွက် လက်ဖက်ရည်ဖျော်ပေးလိုက်ဦး။”
အားချိုးက အလျင်အမြန် မီးဖိုချောင်ထဲ ပြေးသွားလိုက်သည်။
ကျုံးမင်းဝေက ဦးလေးချန်၏ စကားကို ဖြတ်ပြီး လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဦးလေးချန်ရှေ့သို့ မှီသွားလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့လိုလား။”
ဦးလေးချန်က လန့်သွားပြီး ကုတင်ရှေ့က ထိုင်ခုံကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ကျုံးမင်းဝေက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဦးလေးချန်ကို ပြောသည်။
“ဒုက္ခပေးမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ဒုက္ခမပေးပါဘူး။ ဒီလောက်လေးက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားခြေထောက်ကိုပဲ ဂရုစိုက်ပါ။”
အားချိုးက လက်ဖက်ရည်အိုးကြီးတစ်လုံးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်လာပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်တွင် ပန်းကန်လုံးတစ်ထပ်ကို သယ်လာသည်။ ကျုံးမင်းဝေနှင့် ဦးလေးချန်တို့ စကားစမြည် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါသူမက လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ရင်း ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ။ ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းနေတာလား။”
တကယ်တော့ အားချိုး၏ စိတ်ထဲမှာ ကျုံးမင်းဝေ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို စိုးရိမ်စိတ်တွေ ရှိနေခဲ့သည်။ သူက အရှေ့နန်းဆောင်ရဲ့ မင်းသားတစ်ပါးအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အခု သူတို့လို သာမန်လူတွေအဖြစ် တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲနိုင်ပါ့မလား။ သူနဲ့အတူ မြေကြီးပေါ်မှာ ခြေချပြီး သာမန်ဘဝလေးကို တကယ်ပဲ ဖြတ်သန်းနိုင်ပါ့မလား။ အားချိုးက အလွန် စိုးရိမ်နေခဲ့မိသည်။ ဘာမှ မပြောဘဲ စိတ်ထဲတွင်သာ မျိုသိပ်ထားသော်လည်း ဒီနေ့ကဲ့သို့ ကျုံးမင်းဝေက ဦးလေးချန်နှင့် အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ အားချိုး၏ နှလုံးသားထဲတွင် တကယ့်ကို ဝမ်းသာသွားသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အပူပေးကုတင် ဆောက်ဖို့ ပြောနေကြတာ။”
ဦးလေးချန်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ အားချိုးက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှမ်းပေးသည်ကို လက်ခံရင်း သူက အားချိုးကို မေးလိုက်သည်။
“အားချိုး။ မင်း ဘယ်လို အပူပေးကုတင်မျိုး ဆောက်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။”
“တတ်နိုင်သလောက် ကြီးကြီး ကြိုးစားဆောက်ချင်တယ်။ ပိုကြီးတဲ့ အပူပေးကုတင်ပေါ့။”
“ကျုံးမင်းဝေက အရပ်ရှည်တယ်။ အပူပေးကုတင်က သေးလွန်းလို့ မဖြစ်ဘူး။”
ထိုကဲ့သို့ ပြောပြီး သူမက ဦးလေးချန်ကို သတိတကြီးနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
“မပေးရဘူး မပေးရပါဘူး။ အုတ်ချပ် အနည်းငယ် ပိုသုံးရတာပဲ။”
ဦးလေးချန်က လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းပြီး ငြင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အားချိုးကို ထပ်မေးလိုက်သည်။
“အားချိုး။ မီးဖိုကို အိမ်ထဲမှာ ဆောက်မှာလား၊ အပြင်မှာလား။”
အားချိုးက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။
သူမက ကျီရှန်းကျောင်းမှာ မြင်ခဲ့ဖူးသည်။ အဖွားချန်၏ အခန်းထဲရှိ အပူပေးကုတင်က မီးဖိုနှင့် ဆက်ထားပြီး၊ ကုတင်ဘေးမှာ အိုးကြီးတစ်လုံး ရှိသည်။ ဆောင်းရာသီဆိုလျှင် အိမ်ပြင်ထွက်ဖို့ ပျင်းရိသောကြောင့် ထမင်းဟင်းကို အိမ်ထဲမှာပဲ ချက်ပြီး စားလေ့ရှိတယ်လို့ ပြောကြလေသည်။ အားချိုးကလည်း တကယ်တော့ ထိုကဲ့သို့ စီစဉ်သည်မှာ တော်တော်ကောင်းသည်ဟု ထင်မိသည်။ မနက်စောစောစီးစီး အေးတိအေးစက်ဖြင့် မီးဖိုချောင်ကို ပြေးလွှားနေစရာ မလိုတော့ပေ။ ထမင်းဟင်းချက်ပြီးသည်နှင့် ကျုံးမင်းဝေကို ချက်ချင်း ပို့ပေးလို့ ရပေမည်။ သို့သော်လည်း အိမ်ထဲတွင် ဆီမီးခိုးနံ့တွေတော့ ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။
သူမက ဒါကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဘာလို့ဆို မီးဖိုချောင်ထဲ နေသားကျနေတဲ့ သူမို့လို့လေ။ ဒါပေမယ့် ကျုံးမင်းဝေကတော့ ဒါကို သည်းခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
“အိမ်ထဲမှာပဲ ဆောက်လိုက်ပါ။”
သို့သော်လည်း ကျုံးမင်းဝေက အားချိုး၏ စကားကို ဖြတ်ပြီး ဦးလေးချန်ကို ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ဦးလေးချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ သင်တန်းသားလေး နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ပြင်ဆင်ဖို့ အပြင်ထွက်သွားလေတော့သည်။