ဘယ်သူက ရှင့်ကို ကျွန်မနဲ့အတူ နေခိုင်းနေလို့လဲ

Vol. 4 Ch. 119

ကျုံးမင်းဝေ၏ အသက်ရှူသံများ ရုတ်တရက် လေးလံလာသည်။ မူလက ယားမနေသော သူ၏မျက်နှာမှာ ယခုအခါ အားချိုးကြောင့် ယားယံလာပြီး ပိုမိုယားယံလာလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာသာယားနေသည် မဟုတ်ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး ယားယံနေသည်ကို သူပင် မသိလိုက်ပေ။ သူမ၏ လက်လေးက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ရှေ့တိုးနောက်ငင် ကုတ်ပေးနေပြီး ကျုံးမင်းဝေ၏ မျက်လုံးများက ထိုလက်ချောင်းကို လိုက်ကြည့်နေမိသည်။

“ဘယ်နားလဲ။ ရှင် ဘာမှ မပြောဘူးလား”

အားချိုးက အနည်းငယ် စိတ်မရှည်သည့်နှယ် မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ မယားတော့ဘူး။ ရပြီ၊ ရပြီ။”

ကျုံးမင်းဝေက အလျင်အမြန် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်ကာ အားချိုးကို ပြောလိုက်သည်။

“အိုးပူပြီလား ကြည့်လိုက်ဦး။”

“အိုး”

အားချိုးက လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး ဝက်ဆီတစ်ဇွန်းကြီးကို အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤသို့သော ဝက်ဆီကို သူမ စားရန် တွန့်ဆုတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့မှာ ဆောင်းဦးပွဲတော်ဖြစ်ပြီး ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို ချက်ချင်သောကြောင့် သူမ စိတ်လိုလက်ရဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက် ငရုတ်သီးနှင့် ဂျင်းများကို အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ အိုးထဲမှ တဖျောဖျော အသံများကြားတွင် အားချိုးက ဇွန်းဖြင့် တစ်ချက်ချင်း ကြော်ရင်း ငါးများကို အိုးထဲသို့ အလျင်အမြန် ထည့်လိုက်သည်။

“အဟွတ်.... အဟွတ်။”

ကျုံးမင်းဝေက မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်မှာ ဟန်ဆောင် ချောင်းဆိုးသံမဟုတ်ဘဲ အချိန်ကြာကြာ ချောင်းဆိုးပြီးမှ ရပ်သွားသော အစစ်အမှန် ချောင်းဆိုးသံဖြစ်ပြီး မျက်ရည်များပင် ထွက်ကျလေသည်။

“မီးဖိုကို အခန်းထဲထည့်ရင် အငွေ့တွေနဲ့ မွှန်မှာပဲလို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့သားပဲ။ ရှင်ပဲ ထည့်ချင်တာလေ။ အခုကြည့်။ မွှန်နေပြီမဟုတ်လား။”

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”

ကျုံးမင်းဝေက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။

အားချိုးက ပါးစပ်ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အသံက နူးညံ့သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို သူ၏လက်ထဲသို့ ထိုးပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျုံးမင်းဝေက လက်ဖက်ရည်ကို နှစ်ငုံသောက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မီးဖိုပေါ်တွင် ချထားလိုက်ကာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အားချိုးအား အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်က မင်းနဲ့အတူ ချက်ချင်တာပါ။ ဆီအငွေ့အနံ့ ဘယ်လောက်ပြင်းပြင်း ကိုယ်ကြိုက်တယ်။”

မှန်ပါသည်။ ကျုံးမင်းဝေက တကယ့်ကို သဘောကျသည်။ အားချိုးက သူ့ပတ်လည်တွင် အလုပ်များနေသည်ကို သူကြိုက်သည်။ ဆီအငွေ့များထဲတွင် အားချိုးက သူ့အတွက် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ချက်ပေးနေပုံကို ကြည့်ရသည်ကိုလည်း သူ နှစ်သက်သည်။ ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးနှင့်ပတ်သက်သော အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်မခံချင်ခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ကျုံးမင်းဝေက သူကိုယ်တိုင် ချွဲနွဲ့လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ အသက် သုံးဆယ်ကျော် အရပ်ရှည်ရှည် ယောကျာ်းတစ်ယောက်သည် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မိခင်ကို ကပ်နေသည့်အလား အားချိုးထံမှ တစ်လှမ်းမှ မခွာချင်တော့ပေ။ သို့သော်လည်း ကျုံးမင်းဝေက ရှက်စရာဟု မခံစားရဘဲ စိတ်ထဲတွင် ချိုမြိန်မှုကိုသာ ခံစားနေရသည်။

အားချိုးက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ချင်ပုံဖြင့် ကျုံးမင်းဝေကို တစ်ချက်မှ မကြည့်ဘဲ ပြောသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်မူ အပြုံးများ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။

ကျုံးမင်းဝေက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ မီးရောင်အောက်တွင် သူ၏ မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများက မျဉ်းနှစ်ကြောင်းအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ကျုံးမင်းဝေ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အိုးကြီးဖြင့် ငါးစွပ်ပြုတ် စားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် မီးဖိုရှေ့တွင် ထိုင်ကာ မီးဖိုပေါ်မှ အိုးကြီးကို မျက်နှာမူပြီး စားရင်း ပါးစပ်တွင် ဆီများ ပေကျံနေသည်။ ငါးမှာ လတ်ဆတ်နူးညံ့ပြီး ငါးစွပ်ပြုတ်မှာ ဆားငန်ရနံ့နှင့် အရသာရှိလှသည်။ ပြောင်းမုန့်ဖုတ်များမှာ တစ်ဖက်က ကြွပ်ရွပြီး တစ်ဖက်က စေးကပ်ကာ ထူထဲသော ငါးစွပ်ပြုတ်ထဲ နှစ်စားရင်း ကျုံးမင်းဝေက သူ၏လျှာကို ကိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“ဘာလို့ အဲ့လို စားနေတာလဲ။”

အားချိုးက ကုတင်ပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်ကာ စားရင်း ကျုံးမင်းဝေက တူကို ပစ်ထားပြီး လက်ဖြင့် မုန့်ဖုတ်ကို စွပ်ပြုတ်ထဲ နှစ်စားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

အားချိုး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျုံးမင်းဝေသည် အမြဲတမ်း မြင့်မြတ်၍ ယဉ်ကျေးပြီး သတိထားတတ်သူဖြစ်သည်။ သူသည် ကျန်းမာရေး မကောင်းမွန်တာကြောင့် လှုပ်ရှားမှု မပြုနိုင်သော်လည်း ထိုအရာများက သူ၏ မြင့်မြတ်သော အမူအကျင့်ကို လုံးဝမထိခိုက်ခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေကို ဤသို့ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမနိုင် ဟန်မကျသော ပုံစံဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ မရုပ်ဆိုးပေ။ ယောကျာ်းကြီးတစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ အသားစားပြီး စွပ်ပြုတ်သောက်ရမည် မဟုတ်လော။

သို့သော် ငါးစွပ်ပြုတ်က ကျုံးမင်းဝေကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်မှာ ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

အားချိုးက သူ့အတွက်တော့ သူ၏ ကိုယ်ပွားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ အားချိုးရှေ့တွင် သူ အဆင်မပြေသလို မခံစားရပေ။ ထို့အပြင် အားချိုးက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို မြင်ဖူးပြီးသားဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှက်နေစရာ လိုသေးလို့လား။ ယောကျ်ားလေးပဲဟာကို။