ကိုယ်တို့ ပြောင်းလာကြမယ်
Vol. 4 Ch. 120
စကားပြောရင်း ကျုံးမင်းဝေသည် ငါးစွပ်ပြုတ်ထဲသို့ ထပ်နှစ်ကာ လက်ထဲက မုန့်ဖုတ်ကို နောက်ဆုံးတစ်ကိုက် စားလိုက်ပြီး မုန့်ဖုတ်ကို မမျိုချခင် စိတ်ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“တကယ့်ကို အရသာရှိတယ်။”
“ဟွန့်၊ အခု ကျွန်မရဲ့ ကျေးဇူးကို သိပြီမဟုတ်လား။ ခုနကတော့ ကျွန်မကို မောင်းထုတ်ချင်နေသေးတယ်။”
ကျုံးမင်းဝေ၏ စားသောက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အားချိုးက ပို၍ မိန်းမသားဆန်စွာ ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားပြီး ငါးစွပ်ပြုတ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်နေသည်။
ခုနက ဖြစ်ခဲ့သည်များကို တွေးမိသောအခါ ကျုံးမင်းဝေက ရှက်သွေးဖြာကာ လက်များကို ရပ်လိုက်ပြီး အားချိုးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အခုကစပြီး ဒီအခန်းမှာပဲ နေတော့”
ထို့နောက် အားချိုးက ငါးစွပ်ပြုတ်ကို တစ်ငုံကြီး မျိုချလိုက်ပြီး ကျုံးမင်းဝေကို မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်လှုပ်နေပြီး အချိန်ကြာမှ စကားတစ်ခွန်းထွက်လာသည်။
“ကျွန်မ မ…”
“မနေဘူးလို့ မပြောနဲ့။ မင်း နောက်ဆို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်ရဲရင် အိပ်ကြည့်။ ကိုယ် မရိုက်ဘူးလို့တော့ မထင်နဲ့။ စနေတာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်ရိုက်မှာနော်။”
ကျုံးမင်းဝေက သူမ၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ မ…”
အားချိုးက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာပြီး လက်ဖြင့် လည်ချောင်းကို အုပ်လိုက်သည်။
“မနေဘူးလို့ ထပ်ပြောရဲရင် ပြောကြည့်။ အခုပဲ ရိုက်ပြမယ်။ တင်ပါးကို ရိုက်မယ်။ ကိုယ် စနောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျုံးမင်းဝေက သူမကြောင့် ဒေါသထွက်လာပြီး သူက စနောက်နေသည်မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြရန် အင်္ကျီလက်ကို လှန်တင်လိုက်သော်လည်း....
ကျုံးမင်းဝေက အားချိုး၏ ပြူးကျယ်လာသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း တစ်ခုခု မဟန်သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သတိထားမိသွားကာ အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။
အားချိုးက လည်ချောင်းကို တင်းတင်းအုပ်ထားပြီး ပါးစပ်ကို အချိန်ကြာကြာ ဟထားပြီးမှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ငါးစွပ်ပြုတ်သောက်၍ ငါးရိုး ဆူးသွားသော အားချိုးကြောင့် ကျုံးမင်းဝေ အံ့ဩမှင်တက်သွားသည်။ အားချိုးက ငါးရိုးကို နောက်ဆုံးတွင် ထွေးထုတ်ပြီးသောအခါ ကျုံးမင်းဝေက မုန့်စားနေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး ငါးရိုးများကို ဂရုတစိုက် ရွေးထုတ်ကာ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော ငါးအသားများကို တူဖြင့် ကောက်ယူပြီး အားချိုး၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
အားချိုးက ပန်းကန်ထဲတွင် ငါးသားများ တောင်ကုန်းလို ပုံနေသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာရဲရဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ တကယ်မလိုချင်တော့ဘူး။ တကယ် စားမကုန်နိုင်တော့ဘူး။”
ကျုံးမင်းဝေက အလေးအနက် မေးရင်း အားချိုးကို ကြည့်သည်။ အကယ်၍ အားချိုးက စွပ်ပြုတ်ကို သောက်မည်ဆိုပါက သူကိုယ်တိုင် ငါးစွပ်ပြုတ်ကို စစ်ဆေးရတော့မည် ဖြစ်သည်။
အားချိုးက တိုးညင်းစွာ ညည်းရင်း ခုနက ငါးရိုးဆူးခဲ့သည့် သူမပုံစံက အလွန်ရုပ်ဆိုးနေသည်ဟု ခံစားရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျုံးမင်းဝေက ငါးရိုးနွင်နေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ နွေးနေသော မုန့်များကို ဆက်စားနေသည်။
အားချိုးက ထမင်းစားနေသော ကျုံးမင်းဝေကို ကြည့်ရင်း စကားပြောချင်သော်လည်း မပြောထွက်ဘဲ စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ပန်းကန်ထဲက ငါးများကို စားရင်း စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေလေသည်။
တကယ်ပဲ ကျုံးမင်းဝေနဲ့ အတူတူ ပြောင်းလာနေရမှာလား။
ဒါပေမယ့် ငါ အိပ်တဲ့ပုံက မကောင်းဘူး။ ကျုံးမင်းဝေက သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
အားချိုးက ရုတ်တရက် ကြောက်လန့်တကြား တွေးမိသည်။
အားချိုးက ပန်းကန်ထဲရှိ ငါးများကို မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် စားပြီးသွားပြီး ခေါင်းမော့လိုက်ချိန်တွင် ကျုံးမင်းဝေနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသည်။ အားချိုးက အနည်းငယ် စိတ်မသန့်သလို ခံစားရပြီး မေးလိုက်သည်။
“အားချိုး။ ကိုယ့်မှာ အားနည်းချက်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ မင်းသိပါတယ်။ ကိုယ်က ဒေါသထွက်လွယ်တယ်။ အစာစားတဲ့ ပုံကလည်း မကောင်းဘူး။”
ကျုံးမင်းဝေက ပန်းကန်၊ တူနှင့် ဓားကြီးများကို ချလိုက်ပြီး ထိုင်နေရင်းနှင့်ပင် အားချိုးကို အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ကိုယ်က အအိပ်ကြမ်းတယ်။ ညဘက်ဆို အိပ်မက်ထဲမှာ စကားပြောနေတတ်တာမျိုး။ လူးလိမ့်နေတတ်တာမျိုး။ တစ်ခါတလေ ကြမ်းပြင်ပေါ် လှိမ့်ကျတာမျိုးလည်း ရှိတယ်။ မင်း ကိုယ့်ကို မရယ်ရဘူးနော်”
“ရှင် တကယ်ပဲ အအိပ်ကြမ်းတာလား။ အိပ်ပျော်နေရင်း စကားပြောတာတွေရော ရှိတာလား”
ကျုံးမင်းဝေက ခေါင်းညိတ်ပြီး အနည်းငယ် ရှက်သလို ပြောလိုက်သည်။
‘ဘယ်သူက ပြောလို့လဲ။ ဘယ်သူက ရှင်နဲ့ အတည်ပြုနေလို့လဲ’
အားချိုးက စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေသော်လည်း မိန်းမငယ်လေးတစ်ယောက်နှယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။