အခန်း ၁၂၂

Vol. 4 Ch. 122

“မင်း တကယ့်ကို မတရားဘူး။ ကိုယ်လုပ်တော်ရှုက မိုးမလင်းခင် ထမင်းချက်ပြင်ဆင်ဖို့ ထလာတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်ကလည်း မနက်စောစောကတည်းက မင်းသားသုံးယောက်ကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်ထားတယ်။ သူတို့အားလုံးက ဘုရင်မင်းမြတ်နဲ့ ဆောင်းဦးပွဲတော်ကို အတူကျင်းပချင်ကြတာ။ ဒါပေမယ့် မင်းက ငါ့ဆီမှာ လာနေတော့၊ နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးက ငါ့ကို မိခင်ဆိုးတစ်ယောက်လို့ အပြစ်တင်နေကြမှာပဲ။ လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး ပြန်သွားလိုက်”

မယ်တော်ကြီးနှင့် ဧကရာဇ်တို့က နွေးထွေးသော အဆောင်ထဲတွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားပြောနေကြသည်။ မယ်တော်ကြီးသည် နူးညံ့နွေးထွေးသော စိတ်သဘောထားရှိသူမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ဧကရာဇ်က သားကောင်းသမီးလိမ္မာဖြစ်သောကြောင့် မိခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဝမ်းမြောက်မိသည်။ ဤအချိန်တွင် ဧကရာဇ်နှင့် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း ဧကရာဇ်ကို နောက်ပြောင်ရန် ရှားရှားပါးပါး စကားဟလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဘယ်မှာ မိခင်က သားကို ထုတ်ပစ်တဲ့ ကမ္ဘာရှိလို့လဲ။ မိခင်ဆိုး မဖြစ်ချင်လို့ ရက်စက်တဲ့ မိခင်ဖြစ်ရမှာလား”

ကျုံးဇီဟန်ကလည်း ရယ်လိုက်သည်။

“ဒီမှာ ပိုအဆင်ပြေတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ခြေထောက်ကို ကွေးထားပြီး ပူပူနွေးနွေး မန်းတင်းရှီဟွာလက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်ရင် တစ်ကိုယ်လုံး သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသလို ခံစားရတာ”

သူက လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်သော်လည်း မဝသေးသလို ခံစားရသည်။ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ပိချောင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေးရဲ့ လက်ဖက်ရည်ဖျော်တဲ့ လက်စွမ်းက ပိုတိုးတက်လာပြီပဲ။ စီနင်းနန်းဆောင်က ရှီဟွာလက်ဖက်ရည်က ဧကရာဇ်စာကြည့်ဆောင်က ဟာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်။ ရူဟိုင်ကို ဒေါ်လေးဆီက လက်ဖက်ရည်ဖျော်နည်းကို သင်ခိုင်းရမယ့်ပုံပဲ”

ပိချောင်သည် ယန်းဇီမြစ် တောင်ပိုင်းဒေသမှ ဖြစ်ပြီး လက်ဖက်ရည်ဖျော်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း မယ်တော်ကြီးနှင့် ကျုံးဇီဟန်တို့၏ မျက်နှာသာကို ရရှိထားသူဖြစ်သည်။

ပိချောင်က မယ်တော်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကျုံးဇီဟန်ကို ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်ကြီးကို တင်ပြပါတယ်။ သူက နန်းတော်ထဲကို အသစ်ရောက်လာတဲ့ မိန်းမငယ်တစ်ယောက်ပါ”

ပိချောင်က စကားမပြောသော်လည်း မယ်တော်ကြီးက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကျုံးမင်းဝေကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက နန်းတော်ထဲကို အသစ်ရောက်လာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ။ ဧကရာဇ်က ဘာလို့ ဒီလောက် စူးစမ်းချင်နေတာလဲ။ ငါသာ အပြင်ထွက်သွားရင် ဘုရင်မင်းမြတ်ကို အပြစ်တင်တဲ့ နာမည်နဲ့ ကဲ့ရဲ့ခံရမှာကို ငါ စိုးတယ်”

“ဟုတ်ပါတယ်၊ သားမှားသွားပါတယ်။ သားအမှားကို သိပါတယ်။”

ကျုံးဇီဟန်က မယ်တော်ကြီးကို အလျင်အမြန် ခွင့်လွှတ်မှု တောင်းခံလိုက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။

“သားတော်က ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတာပါ။ သားကို မယ်တော်က တကယ့်ကို ဒေါသထွက်နေတာလား”

“မင်းက ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ပဲ။ ဒါကြောင့်မို့ ဘယ်ပန်းကို ခူးမလဲ၊ ဘယ်အကိုင်းကို ဖြတ်မလဲဆိုတာ မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမယ့် စီနင်းနန်းဆောင်မှာတော့ သတိထား။ ငါ့ဘေးက သူတွေကိုတော့ မတိုက်ခိုက်နဲ့”

မယ်တော်ကြီးက မျက်နှာဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ခဏရပ်ပြီးနောက် ကျုံးမင်းဝေကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က မင်းသွားဖို့ မျှော်လင့်နေတာ။ မင်းက ငါ့အိမ်က နန်းတော်မိန်းမငယ်လေးတစ်ယောက်ကို စိတ်ဝင်စားနေတယ်ဆိုတာ သူသိသွားရင်၊ သူ့အကျင့်အတိုင်း စီနင်းနန်းဆောင်ရဲ့ အမိုးကို ဖြိုချဖို့ စောင့်မနေနိုင်လောက်ဘူး။ ငါက အသက်ကြီးလာပြီ။ ပြဿနာတွေဖြစ်မှာကို အရမ်းကြောက်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့ကို အေးအေးချမ်းချမ်းနေခွင့်ပေးပါ”

“ကျောက်ရှီက နည်းနည်း စိတ်တိုတတ်တယ်ဆိုပေမယ့် မယ်တော်နဲ့ ပြဿနာရှာရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် သူက ခဏလောက် အမှားလုပ်ထားမိရင် သားတော်က သူ့ကို ရန်ရှာခွင့်ပေးမယ်ထင်လား။ မယ်တော်က သားကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မတရားစွပ်စွဲနိုင်ရတာလဲ”

“ဟုတ်တယ်၊ မင်းကြီး ရှိနေတာဆိုတော့ ငါက ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြောက်ဘူး။”

မယ်တော်ကြီးက ဖျော့တော့စွာ ပြောရင်း ကျုံးဇီဟန်၏ လက်ကို ဖွဖွပုတ်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျုံးဇီဟန်က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ မယ်တော်ကြီး၏ လက်ကို ချက်ချင်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ချန်းချင်းနန်းဆောင်။

စီနင်းနန်းဆောင်မှ ထွက်လာချိန်တွင် အပြင်မှာ မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျုံးဇီဟန်သည် ယနေ့ စိတ်ခံစားချက် ကောင်းမွန်နေပြီး ညစာစားချိန်တွင် သင်းပျံ့သော အော့စမန်သစ်ဝိုင်ကို တစ်အိုးပို သောက်လိုက်မိသဖြင့် အနည်းငယ် မူးဝေနေသလို ခံစားရသည်။

“ဧကရာဇ်ကြီး။ ယန်ရှီးနန်းတော်က လူတစ်ယောက် လာမေးတယ်။ ဧကရာဇ်ကြီး ရှိနေသေးလားတဲ့။ ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်နဲ့ မင်းသားနှစ်ယောက်က ဧကရာဇ်ကြီးနဲ့ အတူ ညစာစားဖို့ စောင့်နေကြတုန်းပါပဲ။”