အခန်း ၁၂၄
Vol. 4 Ch. 124
“ဘာက မကောင်းတာလဲ။ သူက ကျိုးမင်းဆက်ရဲ့ မယ်တော်ကြီးအဖြစ် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နေရုံပဲ။ ငါ့မယ်တော်ဖြစ်ရုံနဲ့ လုံလောက်တယ်။ ငါက သူ့ကို သားကောင်းသမီးလိမ္မာလုပ်ပြီး ရက်ရောစွာ ဆက်ဆံမယ်။ ဘယ်တော့မှ သူ့ကို ဒုက္ခမပေးဘူး”
ကျုံးဇီဟန်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ခဏရပ်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်ပြောသည်။
“ရွှီမိသားစုကတော့ အခုကစပြီး မယ်တော်ကြီးနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်တော့ဘူး”
“ဟုတ်ကဲ့ ဧကရာဇ်ကြီး။ ကရုဏာရှိပြီး သားကောင်းလိမ္မာဖြစ်တာက ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ စံနမူနာပါ။”
တန့်ချင်းဖန်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ပြီး ခဏရပ်ကာ ကျုံးဇီဟန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် မယ်တော်ကြီးက မင်းသား ရာထူးဖယ်ရှားခံရတာကို ဆက်ပြီး သတိရနေရင်ရော။”
“အဖွားတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့မြေးကို သတိရတာ ဘာမှားလို့လဲ။ ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင် လက်နဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ မြေးလေ။ သတိမရဘူးဆိုရင်တောင် ငါတော့ အံ့ဩမှာပဲ။”
ကျုံးဇီဟန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် ဧကရာဇ်ကြီးက မယ်တော်ကြီးက ရာထူးချခံထားရတဲ့ မင်းသားအတွက် တောင်းပန်တာကို အမုန်းဆုံး မဟုတ်ဘူးလား။”
တန့်ချင်းဖန်က အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။
“အရင်ကနဲ့ အခုက မတူတော့ဘူး။ အရာရာကို မြန်မြန်ဖြတ်တောက်ဖို့ လိုတဲ့အချိန်မှာ ငါ သဘောထား ပျော့ပြောင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အခု မယ်တော်ကြီးက ရွှီမိသားစုနဲ့ အဆက်ဖြတ်လိုက်ပြီဆိုတော့ ငါ ဘာကို စိတ်ပူရမှာလဲ။ သူ့ကို လွှတ်ထားလိုက်။ ဒါက မြေးကို လွမ်းတဲ့ အဖွားတစ်ယောက်သာသာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
ကျုံးမင်းဝေက အသံပြောင်းလိုက်ပြီး တန့်ချင်းဖန်ကို ပြန်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဧကရာဇ်ကြီးကို တင်ပြပါတယ်။ နင်းဂုတမှာ လူအများကြီး ရှင်သန်နေပါတယ်။ ဧကရာဇ်ကြီးက နန်းတော်ထဲက ယွီတန်ချွန်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီးနောက် နင်းဂုတက လူ ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်လောက် အကုန်ထွက်သွားကြပါတယ်။”
ကျုံးဇီဟန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။
တန့်ချင်းဖန် အံ့ဩသွားပြီး ခဏအကြာမှ ကျုံးဇီဟန်မေးတာကို နားလည်သွားကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
“ရာထူးချခံရတဲ့ မင်းသားက တကယ့်ကို ရာထူးချခံရတာပါပဲ။ မျိုးနွယ်စုအိမ်တော်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံခဲ့ရပြီး အအေးဆုံးအချိန်မှာ သုံးလကြာ ခရီးလမ်းကြမ်းတမ်းခဲ့တာကြောင့် နင်းဂုတကို မရောက်ခင် သူ့ခန္ဓာကိုယ် လေဖြတ်သွားပြီး တစ်သက်လုံး မထနိုင်တော့မယ့် ပုံစံပါ”
တန့်ချင်းဖန်က ကျုံးမင်းဝေ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ခဏရပ်ကာ ဆက်ပြောသည်။
“သူ ကံကောင်းပြီး ထနိုင်ခဲ့ရင်တောင် ကျန်တဲ့ဘဝမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သာမန်လူလို မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ပုံမှန်လမ်းလျှောက်နိုင်မလားဆိုတာကို မပြောနဲ့။ ပုံမှန်အိမ်ထောင်ရေးတောင် မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ မျိုးနွယ်စုအိမ်တော်မှာ ဖယ်ရှားခံရတဲ့ မင်းသားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပျက်စီးသွားပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆေးသောက်နေလာခဲ့တာပါ။ အပြင်ပန်းမှာ သာမန်လူလိုပဲ ထင်ရပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အခုဆိုရင် ပျက်စီးသွားလောက်ပါပြီ”
ကျုံးမင်းဝေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော ဖီးနစ်မျက်လုံးများတွင် သနားကရုဏာ အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ မတွေ့ရပေ။ ခဏရပ်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်ကို နံရံပေါ်မှ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ဆီသို့ လှည့်လိုက်ပြီး ပန်းချီကားထဲက အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အကြည့်စွဲကပ်သွားကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်လေးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် စစ်ယောင်ကတော့ အရမ်းစိတ်မကောင်းဖြစ်နေမှာပဲ။”
တန့်ချင်းဖန်၏ မျက်လုံးများလည်း ပန်းချီကားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ပန်းချီကားထဲက အမျိုးသမီးမှာ အမှန်တကယ်တော့ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသူတော့ မဟုတ်ပေ။ ဖျော့တော့သော နှုတ်ခမ်းပါးပါးလေးမှာ ကျိုးမင်းဆက်၏ လူကြိုက်များသော အလှတရားမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ထိုဖျော့တော့သော နှုတ်ခမ်းပါးလေးနှင့် မျက်နှာမျိုးသည် အလွန်လှပနေလေသည်။ သူမ မျက်လုံးများက ဝိုးတဝါးဖြစ်နေပြီး ဘာကိုကြည့်နေသည်ကို မသိသော်လည်း ထိုဖျော့တော့သော မျက်နှာလေးကြောင့် အသက် ငါးဆယ်ရှိသော တန့်ချင်းဖန်ကို ခေါင်းငုံ့မိစေသည်။ ဤပန်းချီကားကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း မဟုတ်သော်လည်း အကြိမ်မည်မျှ ကြည့်စေကာမူ စိတ်ထဲတွင် အမြဲ သက်ပြင်းချမိသည်။
‘ဒါက သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ဒါက ရှင်းလင်းဖြူစင်ပြီး အေးစက်တဲ့ ကွမ်ယင်နတ်သမီးတစ်ပါးပဲ မဟုတ်လား အရှင်မင်းမြတ်က သူ့ကို ဒီလောက် လွမ်းဆွတ်နေတာ အံ့ဩစရာမဟုတ်တော့ပါဘူး’
တန့်ချင်းဖန်က စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် ထိုအကြောင်းကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းသလို ခံစားရသော်လည်း အသံထွက် မရယ်ရဲပေ။ ကျုံးဇီဟန်၏ တိတ်ဆိတ်ပြီး ချစ်ခင်တွယ်တာနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးမလွှဲဘဲ ရပ်နေမိသည်။
“အရှင်မင်းမြတ်။ တခြား အမိန့်မရှိရင် ကျွန်တော်မျိုးကို ပြန်ခွင့်ပြုတော်မူပါ။”
ခဏကြာအောင် စောင့်ပြီး ကျုံးဇီဟန်ထံမှ ဘာစကားမှ မကြားရသောအခါ တန့်ချင်းဖန်က ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောလိုက်ရသည်။
“အို။ မင်း အိမ်မပြန်ရတာ လအနည်းငယ်ကြာနေပြီဆိုတော့ ပြန်သွားလိုက်။”
ကျုံးဇီဟန်က ထိုအခါမှ ပန်းချီကားထံမှ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး တန့်ချင်းဖန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
တန့်ချင်းဖန်က ဦးညွှတ်ပြီး ပြန်ထွက်သွားသည်။
ကျုံးဇီဟန်က ရုတ်တရက် တန့်ချင်းဖန်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။
တန့်ချင်းဖန်က အလျင်အမြန် ပြန်လှည့်လာသည်။
ကျုံးဇီဟန်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း တန့်ချင်းဖန်ကို ပြောလိုက်ပြီး ခဏရပ်ကာ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးစရာ မလိုဘူး။ လူတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်။”