ကျွန်မ တော်တော်ဉာဏ်ကောင်းတယ်မလား
Vol. 4 Ch. 125
“အရှင်မင်းကြီး။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မိန့်တော်မူပါ”
“စီနင်းနန်းဆောင်မှာ မိန်းကလေးအသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ လက်ဖက်ရည်ဖျော်တဲ့နေရာမှာ အရမ်းကျွမ်းကျင်တယ်။”
ကျုံးဇီဟန်က အနည်းငယ် ပြုံးကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် မယ်တော်ကြီးက အရမ်းဂရုစိုက်ထားတော့ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ။ အရှင်မင်းကြီး စိတ်ချပါ။”
တန့်ချင်းဖန်က အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ ပြန်လို့ရပြီ”
ကျုံးဇီဟန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော်မျိုး ပြန်ပါတော့မယ်”
တန့်ချင်းဖန်က ဦးညွှတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။
ကျောက်ရူဟိုင်က ကျုံးဇီဟန်ကို ရေချိုးရန် ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ ဝင်လာသောအခါ မသောက်ရသေးသော မန်းတင်းရှီဟွာလက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက်က သူ၏ဖိနပ်ပေါ်သို့ ဖိတ်ကျသွားသည်။
ကျောက်ရူဟိုင်က ဖိနပ်ဖျားများ စိုစွတ်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သော်လည်း ၎င်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်သေးဘဲ စိုစွတ်နေသော ကော်ဇောပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။
“အရှင်မင်းမြတ်။ ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။”
“ဘယ်လက်ဖက်ရည်ကို ဖျော်နေတာလဲ။ ဒီလို လက်ဖက်ရည်မျိုးကို ငါ့ရှေ့ ယူလာရဲတယ်ပေါ့လေ။”
ကျုံးမင်းဝေက လေသံပြင်းပြင်းဖြင့် ပြောကာ ဦးညွှတ်နေသော ကျောက်ရူဟိုင်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ စီနင်းနန်းဆောင်ထဲတွင် သူသောက်ခဲ့သော လက်ဖက်ရည်ကို စဉ်းစားမိရင်း ပို၍ပင် စိတ်ဆိုးလာသည်။
“ညဉ့်နက်နေပြီလို့ ထင်ပြီး ဒီလိုမျိုး ဖြေရှင်းချင်တာလား။”
“ကျွန်တော်မျိုး အမှားကို သိပါပြီ။ အရှင်မင်းမြတ် ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။”
ကျောက်ရူဟိုင်က အလွန်ကြောက်လန့်ပြီး အသက်တောင် မရှူရဲတော့ပေ။ စိုစွတ်နေသော ကော်ဇောကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ အလွန်အံ့ဩနေသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း ဤသို့ပင် လက်ဖက်ရည်ဖျော်ခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်ကြီးက တစ်ခါမှ ကြေး(ဂျီး)မများခဲ့ဖူးပါ။ ယနေ့တွင်မှ ရုတ်တရက် ဘာကြောင့် သူ၏လက်ရာကို မကြိုက်တော့လေသနည်း။
ကျုံးဇီဟန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် နှစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းရသေးခင် ကျုံးဇီဟန်က သူ့ကို ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။
“သွား…”
ကျုံးဇီဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏကြာအောင် တွေးပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“သူပဲ။ သူ့ကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့လိုက်”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်မျိုး လူလွှတ်ပြီး လျိုချန်ကို ခေါ်လာပါမယ်”
ကျားရှန် နှစ်သုံးဆယ်နှစ်၊ သြဂုတ်လ ၁၆ ရက်။
အားချိုးက အပူပေးကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ပန်းကန်လုံးထဲမှ ခေါက်ဆွဲကို မွှေနေရင်း မီးဖိုရှေ့တွင် ထိုင်ကာ မီးညှိနေသော ကျုံးမင်းဝေကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
မနေ့ညက အားချိုးသည် သူမအိပ်မက်ထဲတွင် ကျုံးမင်းဝေနှင့် ပတ်သက်သော ကောင်းမွန်သော အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည် မဟုတ်ပါလော။ မပြောသင့်သော စကားများ ပြောမိခဲ့လျှင် ရှက်စရာကောင်းမည်မဟုတ်လား။
“ပြောရအောင် မင်း တကယ်ပဲ ခေါက်ဆွဲပြုတ် စားချင်နေတာလား။”
ကျုံးမင်းဝေက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်က တည်ငြိမ်မှုမှာ ခဏမျှသာ တည်တံ့ပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။
“ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီနေ့ မင်းကို ခေါက်ဆွဲပြုတ် အထူးလုပ်ခိုင်းလိုက်တာ”
“တော်တော့”
အားချိုးက မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး မယုံကြည်သလို ပြောလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ ချက်ချင်း နှုတ်ခမ်းကို ဆူကာ ပြောလိုက်သည်။
“အိပ်မက်ထဲမှာ စကားပြောရင်တောင် ကျွန်မက ငါးအကောင်ကြီးကြီး စားချင်တယ်လို့ပဲ ပြောမှာ။ ခေါက်ဆွဲပြုတ် စားချင်တယ်လို့ ပြောပါ့မလား”
အားချိုးက ပြောရင်း ဇွန်းကိုယူကာ တစ်ဖက်လက်ဖြင့် ခေါက်ဆွဲစိမ်းကို အုပ်ထားလိုက်သည်။ ကျန်လက်နှင့် ညှစ်၍ အလုံးလေးတွေ လုပ်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဇွန်းကိုယူ၍ ဆူပွက်နေသော ဟင်းချိုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ကျုံးမင်းဝေ၏ အကြည့်များက ဖြူဖွေးနူးညံ့သော ခေါက်ဆွဲများကို လိုက်ကြည့်နေပြီး ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် အံ့ဩဖွယ်ရာဟု ခံစားရသည်။
“အားချိုး။ ဒါကိုလည်း အမေရှန်း သင်ပေးထားတာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကို အဘိုးရှဲ့ ဆီကနေ သင်ခဲ့တာ။ အရင်က တစ်ခါတလေ အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ စားဖိုဆောင်ကို အဝတ်ပို့ရတယ်။ အဲဒီမှာ ခဏနေရင်း သူတို့ ချက်ပြုတ်တာကို ကြည့်ခဲ့တယ်လေ”
အားချိုးက တိတ်တိတ်လေး ပြောကာ ခေါက်ဆွဲများ ဆက်ညှစ်နေရင်း ကျုံးမင်းဝေကို မျက်စိတစ်ချက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် သူတို့က အသားလုံးလုပ်တာလေ။ ကျွန်မက ကြောင်ရုပ်၊ ကျားရုပ်ပုံစံ မုန့်လုံးလေးတွေ လုပ်တာ။ တော်တော်ဉာဏ်ကောင်းတယ် မဟုတ်လား”