အခန်း ၁၂၆
Vol. 4 Ch. 126
ကျုံးမင်းဝေက စကားမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ မီးဖိုထဲသို့ ထင်းတစ်ဆုပ်ထပ်ထည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကဲ့ရဲ့စွာ ကွေးတင်လိုက်သည်။
သူက ဒီမိန်းကလေးကို ဉာဏ်ကောင်းသည်ဟု မထင်ပေ။ တကယ့်ဉာဏ်ကောင်းသည့် မိန်းကလေးသာဆိုလျှင် သူလို အသုံးမကျသောလူတစ်ယောက်အပေါ် ဘာကြောင့် အချိန်ဖြုန်းနေရမည်နည်း။
ဒီမိန်းကလေးက ဉာဏ်မကောင်းပေ။ ဉာဏ်မကောင်းရုံတင်မကဘဲ မိုက်မဲပြီး တုံးအနေတဲ့ မိန်းကလေးမျိုးပင်။
အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေ၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုကို သတိမထားမိပေ။ ခေါက်ဆွဲလုံးများ ညှစ်ပြီးသောအခါ လက်ဆေးရန် အပြင်ထွက်သွားပြီး ပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ခေါက်ဆွဲလုံးများ ပေါလောပေါ်လာနေပြီဖြစ်သည်။
သူမက ဇွန်းကိုယူကာ အိုးထဲကို မွှေရင်း ကျုံးမင်းဝေကို ပြောလိုက်သည်။
“မီးကို လျှော့လိုက်တော့။ ထပ် မမွှေးနဲ့တော့။”
“အင်း”
ကျုံးမင်းဝေက ပြန်ဖြေပြီး ခြေထောက်နားမှ ထင်းများကို နောက်သို့ ဆွဲလိုက်သည်။
ခေါက်ဆွဲအဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ နှစ်ယောက်သား အပူပေးကုတင်ပေါ်တွင် စားကြသည်။ ယခုအခါ စားပွဲငယ်လေးကို အပူပေးကုတင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်တင်ထားသည်။ အပူပေးကုတင်မှာ အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် စားပွဲငယ်က လမ်းပိတ်မနေခဲ့ပေ။ ထမင်းစားချိန်တွင် နှစ်ယောက်စလုံး အပူပေးကုတင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
“ဒီမှာ အရမ်း အေးတာပဲ”
အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေအား ခေါက်ဆွဲဟင်းရည်သောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒီရက်တွေကို ကြည့်ပါဦး။ နောက်တစ်လဆို ချည်ထည်အင်္ကျီထူထူတွေ ဝတ်ရတော့မှာပဲ”
“အခန်းထဲမှာတော့ မအေးဘူး။ ဒါပေမယ့် အပြင်ထွက်ရင်တော့ အင်္ကျီထူထူဝတ်ရမယ်”
အားချိုးက လက်ဆေးဖို့ အပြင်ထွက်သွားစဉ် အင်္ကျီထူထူဝတ်ဖို့ မေ့သွားခဲ့သည်။ အအေးဒဏ်ကြောင့် လည်ပင်းကျုံ့ပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ အမြန်ပြေးပြန်လာရသည်။
ကျုံးမင်းဝေက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို တူနှင့်နှိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကိုယ်က အေးတာကို မကြောက်ဘူး။ အချိန်တန်ရင် အပူပေးကုတင်ကို မီးထိုးလိုက်မယ်။”
အားချိုးက ဖြေလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် တွေးနေမိသည်။
‘အပူပေးကုတင်ကို မီးပေးရမှာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အပူပေးကုတင်အတွက် ထင်းတွေက အသုံးမဝင်ဘူး။ နင်းဂုတရဲ့ ရှည်လျားတဲ့ ဆောင်းရာသီကို ကြည့်ရင် ထင်းတွေ၊ အသားတွေ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ပိုသိုလှောင်ထားမှ ရမယ်။ မဟုတ်ရင် နှင်းတွေသာ တောင်တွေကို ဖုံးသွားရင် အိမ်ပြင်တောင် ထွက်လို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး’
ကျုံးမင်းဝေက မေးလိုက်သည်။ သူ့တွင် အားချိုးကဲ့သို့ ရှေ့ကို ကြိုတင်တွေးတောနိုင်သည့် ဉာဏ်ပညာနှင့် ဘဝအတွေ့အကြုံ မရှိသောကြောင့် အားချိုးက တူကိုကိုက်ထားပြီး ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အားချိုးက အလျင်စလို ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ကျုံးမင်းဝေကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ကျုံးမင်းဝေက အနည်းငယ်အံ့ဩသွားပြီး ဖြေလိုက်သည်။
“ဒါက သေချာတော့ မပြောနိုင်ဘူး။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်လောက်နဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်လို့ရတယ်။”
အားချိုးက ခေါင်းညိတ်ပြီး တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“အေးမသွားခင် ရှင့်အတွက် စာအုပ်တွေ စုထားပေးမယ်။ ဆောင်းရာသီရောက်ရင် စာအုပ်ဝယ်ဖို့ အပြင်ထွက်လို့ မရတော့ဘူး။ စာအုပ်လည်း မရှိ၊ ဖတ်စရာလည်း မရှိရင် အရမ်းပျင်းစရာကောင်းနေမှာပေါ့။”
“မလိုပါဘူး။ ဒီစာအုပ်လေးတွေနဲ့တင် တော်ပါပြီ။”
ကျုံးမင်းဝေက အလျင်စလို လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ သူ အလွန်စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။ ဘာလို့ ဒီစာအုပ်အကြောင်းတွေကိုပဲ နေ့တိုင်း ပြောနေရတာလဲ။သူ အံ့ဩနေမိသည်။
“ဆောင်းရာသီက ရှည်တယ်။ ခြောက်လ၊ ခုနစ်လလောက် ကြာတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဒီစာအုပ်နည်းနည်းလေးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အချိန်ဖြုန်းလို့ ရမှာလဲ။”
အားချိုးက အလေးပေးပြောရင်း ကျုံးမင်းဝေအတွက် အေးစက်နေသော မှိုဟင်းတစ်ဇွန်းကို ကော်ပေးလိုက်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကတော့ စာအုပ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်နဲ့ ပြောထားပြီးပြီ။။ ရှင့်အတွက် စာအုပ်တွေ ထပ်ဝယ်ပေးဖို့။”
ကျုံးမင်းဝေက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အားချိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ဘယ်သောအခါမှ ဈေးဝယ်ထွက်ဖူးခြင်း မရှိသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော စာအုပ်မျိုးရောင်းသည့် နေရာမျိုးမှာ ကောင်းမွန်သော နေရာမဟုတ်မှန်း သူ သိသည်။ ဆိုင်ရှင်ဆိုသူမှာလည်း စိတ်ထားကောင်းသူ မဟုတ်မှန်း သိသာသည်။ ထို့ကြောင့် အားချိုးက ထိုကဲ့သို့ လူပေါင်းစုံရောထွေးနေသော နေရာသို့ သွားနေသည်ကို ကျုံးမင်းဝေ မကြိုက်ပေ။
“ဘာသဘောတူထားတာလဲဆိုတော့။ ကောင်းတဲ့ စာအုပ်တွေရှိရင် ကျွန်မအတွက် သိမ်းထားပေးဖို့ပါပဲ။ နောက်တစ်ခေါက်သွားရင် သေချာပေါက် ဈေးလျှော့ပေးမှာပေါ့။”
ကျုံးမင်းဝေမှာ ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ဘဲ ခဏကြာမှ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်သည်။ ထမင်းပန်းကန်ကို ချလိုက်ရင်း အားချိုးကို ရုပ်တည်တည်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
အားချိုးက သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ဒီစာအုပ်က တရားဝင်ပုံနှိပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ အလုပ်ရုံသေးသေးလေးကနေ သီးသန့်ပုံနှိပ်ထားတာဖြစ်ရမယ်။ ဒါက ပြစ်မှုကြီးတစ်ခုပဲ။ ဖမ်းမိသွားရင် စာအုပ်ဝယ်တဲ့သူက ထောင်ထဲမှာ ထိုင်နေရမယ်။ သိလား။”