အခန်း ၁၂၇
Vol. 4 Ch. 127
“အဲ့လောက်တောင် ဆိုးလား”
အားချိုးက ရုတ်တရက် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ကျုံးမင်းဝေကို စိုက်ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဒီစာအုပ်ကို သူ့ဆီ ပြန်ပို့လိုက်ရမလား”
“မလိုဘူး။ စာအုပ်ဝယ်တဲ့သူတွေက အများကြီးရှိတော့ သူ မင်းကို မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျုံးမင်းဝေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အားချိုးကို မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် နောက်ဆိုရင် အဲဒီစာအုပ်ဆိုင်ကို ဘယ်တော့မှ မသွားရဘူး။ ဟုတ်ပြီလား။”
“အင်း။ အင်း။ အင်း။”
အားချိုးက ကြက်ကလေး အစာစားနေသလို အလျင်စလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။
“နောက် မသွားတော့ပါဘူး။”
“ကောင်းပြီလေ။ မြန်မြန်စား။ အေးတော့မယ်။”
ကျုံးမင်းဝေက စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး၊ ထမင်းပန်းကန်ကို ပြန်ကောက်ကိုင်ကာ အားချိုးကို စားရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“စာအုပ်မဝယ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတော့။ ဆရာချန်ဆီက ငှားပေးရမလား။”
အားချိုးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြံအစည်ကို ကျေနပ်နေပုံရပြီး ကျုံးမင်းဝေကို ပြုံးကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာချန်က ကောင်းတယ်။ စကားပြောလည်း ဖော်ရွေတယ်။ သူ့ဆီက ကောင်းတဲ့ စာအုပ်တွေ ရွေးပြီး ရှင့်အတွက် ငှားပေးမယ်”
“မငှားနဲ့”
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျုံးမင်းဝေက လက်ထဲရှိ ထမင်းပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ် ပြန်ချလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လက်အားအနည်းငယ် သုံးထားမိသဖြင့် စားပွဲငယ်က သုံးကြိမ်တိုင် တုန်သွားသည်။
အားချိုးက နားမလည်သလို မေးလိုက်သည်။ ကျုံးမင်းဝေက လူတွေကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်ဟု ထင်မိပြီး အလျင်စလိုပင် ပြောလိုက်သည်။
“ရပါတယ်။ ဆရာချန်က တကယ်ကို စိတ်ထားကောင်းတာ။ ကျွန်မကိုလည်း ကောင်းကောင်းဆက်ဆံတယ်။ ကျွန်မသာ ငှားမယ်ဆိုရင် သူ သေချာပေါက် ငှားပေးမှာ။ လုံးဝ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘူး၊ တကယ်....”
ကျုံးမင်းဝေ၏ နှလုံးသားသည် ရှာလကာရည်ထဲတွင် သုံးရက်သုံးည စိမ်ထားလိုက်သည့်နှယ် အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးပြီး ခံရခက်နေတော့သည်။ သို့သော် ဤမိန်းကလေးသည် မီးလောင်ရာလေပင့်ဆိုသည့်နှယ် သူ့ကို ဆက်တိုက် စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်နေလေသည်။ ကျုံးမင်းဝေသည် အားချိုး၏ နားမလည်မှုကြောင့် အမှန်တကယ် စိတ်ဆိုးလာသည်။
ဟုတ်တယ်။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။
ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ ပြောရမှာတောင် ရှက်တယ်။
“ကိုယ်က ဆရာချန်ရဲ့ စာအုပ်တွေ ဖတ်ရတာ မကြိုက်ဘူး။”
ကျုံးမင်းဝေက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံထဲတွင် အောင့်သက်သက်ဖြစ်နေသောကြောင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် နားထောင်ရခက်လောက်အောင် သိသာနေသည်။
“ဆရာချန်က သာမန်ဆရာမဟုတ်ဘူး။ နင်းဂုတက ပထမဆုံး ပညာရှင်ပဲ။ အရမ်းတော်တယ်”
အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေက ချန်ချင်းရွှမ်ကို အထင်သေးသည်ဟု ထင်လိုက်ပြီး ချန်ချင်းရွှမ်အတွက် အလျင်စလို ချေပပြောဆိုလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ခရိုင်မှူးက ဆောင်းလလယ်ကဗျာပွဲ ကျင်းပခဲ့ပြီး ဆရာချန်ကို ဖိတ်ဖို့ လူလွှတ်ခဲ့တာ။ သူ့ကို မအထင်သေးနဲ့”
ကျုံးမင်းဝေမှာ အလွန်ဒေါသထွက်နေသော်လည်း အားချိုးက လုံးဝမသိသလို ဖြစ်နေသောကြောင့် ပို၍ပင် စိတ်ဆိုးလာသည်။ ထို့ကြောင့် ထမင်းပန်းကန်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟင်။ ခေါက်ဆွဲပြုတ် မစားချင်တော့ဘူးလား။ တစ်ဝက်လောက်ပဲ စားပြီးတာကို ဘာလို့ မစားတော့တာလဲ”
ကျုံးမင်းဝေက ကျယ်လောင်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို ဘေးသို့ စောင်းလိုက်ကာ အားချိုးနှင့် စကားမပြောချင်တော့ပေ။
ကျုံးမင်းဝေက မျက်လုံးထောင့်ကနေ အားချိုး၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်လာသလို ခံစားလာရပြီး ဤနှေးကွေးသော မိန်းကလေးက သူ့ကို ချော့မည်ကို မျှော်လင့်စောင့်စားနေမိသည်။
‘သူမသာ ကောင်းကောင်း ချော့မယ်ဆိုရင် ငါ အလိုလိုက်ပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ် နောက်ထပ် တစ်ပန်းကန် စားလိုက်မယ်။ အင်း၊ နှစ်ပန်းကန်လည်း ရတယ်’
အားချိုးက အနားသို့ တိုးလာပြီး သတိဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နားလည်သဘောပေါက်သော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“မနေ့ညက ရှင် နေမကောင်းဖြစ်နေတာလေ။ အခုထိ အသက်ရှူ ကျပ်နေတုန်းလား။ မျက်နှာကို ကြည့်ပါဦး။ ဘယ်လောက် ညိုမဲနေလဲ။ ကြိတ်မှိတ်မခံနိုင်တော့ရင် ကျွန်မကို ပြောလိုက်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဆင်းပို့ပေးမယ်။ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ရှင် ကြိတ်မှိတ်ခံနေတာကို ကျွန်မကို ခန့်မှန်းခိုင်းနေတာပဲ။ ကျွန်မသာ မခန့်မှန်းနိုင်ရင်၊ ရှင် အဆင်မပြေဖြစ်နေတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။ ရှင် လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဘာလို့ ဒီလောက် ရှက်စရာကောင်းအောင် လုပ်နေတာလဲ။ ကျွန်မက…”
ကျုံးမင်းဝေ၏ မျက်နှာပို၍ ညိုမည်းလာပြီး ယခုအခါ မျက်နှာသာမက နှုတ်ခမ်းထောင့်များပါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်လှုပ်သွားသည်။
အားချိုးက သူ့အော်သံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး ကိုယ်ကို ကျုံ့ကာ လက်ထဲက ပန်းကန်ကို ပိုတင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားရင်း သတိဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ… ဒီလောက်တောင် ကြိတ်မှိတ်ခံထားတာလား”