အခန်း ၁၂၉
Vol. 4 Ch. 129
“ကောင်းပါပြီ အဘွားအစား ငါ့ကိုပဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်တော့”
ချန်ချင်းရွှမ်က ပြောရင်း နောက်ထပ်အိတ်တစ်လုံးကို အာချိုးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီမှာ ကြံသကာညို ဇီးသီးခြောက်နဲ့ ဂျင်းတွေ ပါတယ် မင်းက ပုံမှန်ဆို ဇီးသီးခြောက် များများစားသင့်တယ် ပြီးတော့… မင်း နေမကောင်းဖြစ်တဲ့ ရက်တွေမှာ ဂျင်းပြုတ်ရည်နဲ့ ကြံသကာ လက်ဖက်ရည် လုပ်သောက်လို့ ရတယ်”
အာချိုးသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်နှာလေးနီရဲကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ ချန်ချင်းရွှမ်ထံမှ အိတ်ကို လှမ်းယူရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာချန်”
“ရပါတယ်။ ဒါဆို ငါ တောင်အောက်ပြန်ဆင်းတော့မယ်”
ချန်ချင်းရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ သွားပါ”
အာချိုးက အလျင်စလိုပြန်ပြောလိုက်သည်။
ချန်ချင်းရွှမ်က လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။
အာချိုးသည် ချန်ချင်းရွှမ်၏ တဖြည်းဖြည်း ဝေးသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အားငယ်သွားသည်။ သူမထံသို့ ပန်းထိုးအလုပ်နှင့် အာဟာရဖြည့်ပစ္စည်းများ လာပို့ရန် တောင်ပေါ်တက်လာခဲ့သူကို အနည်းဆုံး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ဖြင့်တော့ ဧည့်ခံသင့်သည်ဟု တွေးမိသည်။ သို့သော် ကျုံးမင်းဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေက အဆင်မပြေဖြစ်နေသလို သူကိုယ်တိုင်လည်း မသက်မသာဖြစ်နေသေးသည်။
ကျုံးမင်းဝေက အခုထိ အောင့်ထားနေရတုန်းပဲ။
ထိုအတွေးနှင့်အတူ အားချိုးသည် တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်ပြီး အထုပ်နှစ်ထုပ်ကို ကိုင်ကာ အခန်းထဲသို့ အပြေးဝင်သွားလိုက်သည်။
ကျုံးမင်းဝေသည်လည်း ပြတင်းပေါက်ကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်လိုက်ပြီး မူလနေရာသို့ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူထိုင်ပြီးမကြာမီပင် အာချိုးက အသက်ရှူမဝသည့်ပုံဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကာ လက်ထဲက အထုပ်ကို ကုတင်ပေါ်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျုံးမင်းဝေထံ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မြန်မြန်။ ရှင့်ကို ဆင်းဖို့ ကူညီပေးမယ်။ အောင့်မထားနဲ့”
ကျုံးမင်းဝေက စိတ်မရှည်သလို ပြောလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးသည် အဘယ်ကြောင့် အချိန်တိုင်း တစ်ခုခုကို ဖမ်းဆုတ်လိုစိတ်ရှိနေရသနည်းဟု သူ တွေးမိသည်။
အာချိုးက သံသယဖြစ်စွာဖြင့် ကျုံးမင်းဝေကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် တကယ်မလုပ်ချင်နေသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုင်ချလိုက်ကာ ခဏကြာမှ ကျုံးမင်းဝေကို လှည့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်သေးဘူး။ ရှင် ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာတဲ့အထိ အိမ်သာမသွားချင်တာလဲ ဝမ်းချုပ်နေတာလား။ ကျွန်မ တောင်အောက်ဆင်းပြီး ဆေးဖက်ဝင်အရွက်ဝယ်လာပေးရမလား”
အာချိုးက သူမ စကားမှားသွားသည်ကို သတိပြုမိပြီး အလျင်စလိုပင် ပြန်ပြင်ပြောလိုက်သည်။
“အို့ ကျွန်မ ဘာမှ မပြောလိုက်ဘူးလို့ပဲ မှတ်လိုက်ပါ တကယ်ဘာမှ မပြောလိုက်ဘူး ရှင်လည်း ဘာမှ မကြားလိုက်ဘူး ဟုတ်ပြီနော်”
ကျုံးမင်းဝေသည် တိတ်တဆိတ် အသက်ရှူသွင်းလိုက်၊ ရှူထုတ်လိုက်ဖြင့် စိတ်ကို ထိန်းရင်း ဒေါသမထွက်ရန် အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးလိုက်သည်။
အာချိုးက စကားထပ်ပြောမည့်အခွင့်မရလိုက်ခင်မှာပင် သူက စကားလမ်းကြောင်းကို အလျင်အမြန် လွဲလိုက်ပြီး အထုပ်ကို ညွှန်ပြလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒီထဲမှာ ဘာတွေပါလဲ ဆရာချန်က မင်းကို ဘာပေးလာတာလဲ”
“အာ အဘွားချန်က ကျွန်မအတွက် ပန်းထိုးအလုပ်ယူပေးထားတာ အဘွားက တောင်တက်ဖို့ အဆင်မပြေလို့ ဆရာချန်က လာပို့ပေးတာနေမှာ”
အာချိုးက ပြောပြီး မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုအရိပ်အယောင်ဖြင့် ကျုံးမင်းဝေကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခါ အဘွားချန်က ကျွန်မကို အလုပ်ကြီးတစ်ခု ယူပေးထားတာလေ ဒီတစ်ခေါက်ဆို အနည်းဆုံး ငွေဒင်္ဂါး ၄ ပြားရမယ် ဒီဆောင်းရာသီအတွက် ထင်းနဲ့ ဆန်ခေါက်ဆွဲဖိုးတွေတော့ ဖူလုံသွားပြီ”
ကျုံးမင်းဝေက တိုးတိုးလေးပြောရင်း သိပ်မသေးငယ်သည့် အထုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် မူလက ခါးသက်နေသည့် ခံစားချက်သည် ယခု သနားစရာနှင့် စိတ်ပျက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
အာချိုးက စားပွဲပေါ်က ကျန်နေသေးသည့် အစားအစာများကို ကြည့်ပြီး ကျုံးမင်းဝေကို မဝံ့မရဲမေးလိုက်သည်။
“မစားတော့ဘူး နောက်တစ်နပ်အတွက် သိမ်းထားလိုက်”
ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ကျုံးမင်းဝေမှာ ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘဲ ငြီးငွေ့နေသည်။ အနားတွင်ရှိသည့် အထုပ်နှစ်ထုပ်ကို ကြည့်ရင်း လက်လှမ်းကာ ဖြည်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ထုပ်ထဲတွင် အပ်ချည်မျှင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်တင် မူးဝေသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ကြံသကာညို၊ ဂျင်းနှင့် ဇီးသီးခြောက်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျုံးမင်းဝေသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကြံသကာညိုအိတ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အက်ကွဲကြားမှ ပန်းကန်ဆေးနေသည့် အာချိုးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အာချိုးက ယခင်က ပြောဖူးသည့် စကားတစ်ခွန်းသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
ကျုံးမင်းဝေ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ရီသွားပြီး အထုပ်ကို ပြန်စည်းလိုက်သည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ကြောင်အမ်းအမ်းထိုင်နေရင်း ခေါင်းအုံးနားက ပန်းရောင်ခေါင်းအုံးကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။