အခန်း ၁၃၀
Vol. 4 Ch. 130
ကျားရှန်မြို့တော် ၃၂ နှစ်၊ သြဂုတ်လ ၂၀ ရက်။
ယန်ရှီးနန်းဆောင်။
“ဒီမိန်းမဆိုးက ချန်ချင်းနန်းဆောင်ကနေ မထွက်သေးဘူးလား”
ကျောက်ကွေ့ဖေးသည် မိတ်ကပ်စားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး ကြေးမုံမှန်တွင် ထင်ဟပ်နေသည့် သူမ၏ပုံရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်သည် အသက်ငယ်ရွယ်သူတော့ မဟုတ်တော့ပေ။ တတိယမင်းသား ကျုံးမင်းကျန်းသည် ယခုအခါ အသက် ၂၂ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် အသက် ၃၉ နှစ်ပြည့်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ယခင်က နုပျိုချောမောသည့် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါ အချိန်၏ ဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ဘဝအနိမ့်အမြင့်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုမျက်လုံးများသည် မုန်းတီးမှုနှင့် ရန်လိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကြေးမုံထဲက သူမပုံရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဟွေ့...ဟွေ့ချန်က မနေ့ညက ချန်ချင်းနန်းဆောင်ကို ဝင်သွားကတည်းက အခုထိ မထွက်လာသေးပါဘူး”
သူမ၏ အရင်းနှီးဆုံးအပျိုမယ်က သတိကြီးစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမလက်ထဲတွင် အနီရောင်ကျောက်မျက်ပုလဲဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် ဖီးနစ်ပုံစံ ဆံထိုးကို ကိုင်ထားရင်း လက်များ အနည်းငယ် တုန်ရီလျက်ရှိသည်။ ခဏအကြာမှ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“မိဖုရားရှင့်။ ကျွန်မကို အလှပြင်ဆင်ပေးခွင့်ပြုပါ။”
ထိုအခါ ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က ရုတ်တရက် မိတ်ကပ်စားပွဲပေါ်ရှိ အလှပြင်ပစ္စည်းများနှင့် လိမ်းဆီများကို လက်ဖြင့် ဆောင့်ပစ်လိုက်သည်။ ကျယ်လောင်သည့် ကွဲအက်သံများကြားတွင် နန်းဆောင်ထဲရှိ နန်းတော်အစေခံများသည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လျက် မျက်နှာကို မြေပြင်သို့ ဖိကပ်ထားကြပြီး အသက်ရှူသံပင် မထွက်ရဲကြတော့ပေ။
“မိဖုရားကျောက် စိတ်အေးအေးထားပါ စိတ်လျှော့တော်မူပါ”
“ထွက်သွား အကုန်ထွက်သွား”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
နန်းတော်အစေခံများက အလန့်တကြား တောင်းပန်ရင်း ထွက်သွားကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် တတိယမင်းသား ကျုံးမင်းကျန်းရောက်လာပြီး နန်းဆောင်အပြင်ဘက်တွင် တုန်ရီစွာ ဒူးထောက်နေသည့် အစေခံများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းညိုမည်းသွားပြီး မေးလိုက်သည်။
ကျုံးမင်းကျန်းက မျက်ခုံးတွန့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ နန်းတွင်းကိစ္စများတွင် သူသည် အမြဲ မျက်စိဖွင့်နားစွင့် ထားသူဖြစ်သည်။ ဟွေ့ချန်ဆိုသည့် အမျိုးသမီးသည် သုံးရက်အတွင်း နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကြီးသွားပြီး သူမမှာ ချောမောလှပသူဟု သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူက အသံခပ်အေးအေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဟွေ့ချန်က မိဖုရားကို မစော်ကားပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အရှင်ဘုရင်ကြီးက ဟွေ့ချန်ကို ရက်ပိုင်းဆက်တိုက် အိပ်ရာဝင်ဖို့ ဆင့်ခေါ်ထားတာပါ။ အခုထိ သူ ချန်ချင်းနန်းဆောင်က မထွက်လာသေးပါဘူး။”
အပျိုမယ်က တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်။
“ကြားတာတော့ အရှင်ဘုရင်ကြီးက ဟွေ့ချန်ကို အရမ်းချစ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ အရှင်မင်းမြတ်က…”
“တော်ပြီ”
ကျုံးမင်းကျန်းက အသံအေးစက်စက်ဖြင့် စကားဖြတ်လိုက်သည်။ ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက မျက်ခုံးတွန့်ကာ အပျိုမယ်ကို ပြောလိုက်သည်။
“အားလုံးကို ခေါ်သွားလိုက်တော့။ ဒီကိစ္စက အပြင်မှာ ပျံ့သွားရင် မကောင်းဘူး”
အပျိုမယ်က ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ပြီး ပြန်ပြောသည်။
“ကောင်းပြီ အာ့ဆို သွားတော့”
ကျုံးမင်းကျန်းက အသံထဲတွင် အာဏာပါသလို ပြောလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကြီးကြီးဖြင့် နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ ရုတ်တရက် သူ့ ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး အစေခံကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။
“သွား။ မယ်တော်အတွက် စိတ်ငြိမ်စေတဲ့ ဟင်းချိုတစ်ခွက် လုပ်ပေးလိုက်”
ကျုံးမင်းကျန်း နန်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်သည် မိတ်ကပ်စားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ကျောပြင်သည် ယခင်ကလို မတ်မတ်မထားတော့ပေ။ ယခုအခါ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်နေပြီး ကြေးမုံမှန်ထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသည့် သူမ၏ပုံရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ မိတ်ကပ်မလိမ်းရသေး၊ မျက်နှာပင် မသစ်ရသေးသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့နေရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး အိုမင်းနေသည့် ပုံစံဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုပုံရိပ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်ရင်း မီးသွေးခဲတံတစ်ချောင်းကို ရှာယူကာ မျက်ခုံးဆွဲရန် အလျင်စလို ကြိုးစားသည်။ သို့သော် လက်ချောင်းများ တုန်ခါနေသဖြင့် မည်သို့မျှ ကောင်းကောင်းမဆွဲနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် စိတ်တိုလာပြီး လက်ဖြင့် မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကာ ထပ်ဆွဲသည်။ ခဏအကြာတွင် မျက်နှာတစ်ဝက်သည် မီးခိုးရောင်မည်းသွားပြီး ညစ်ပတ်သွားသော်လည်း သူမသည် ထပ်တလဲလဲ ဆွဲနေဆဲဖြစ်ပြီး စိတ်မူးဝေနေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
ကျုံးမင်းကျန်းက တံခါးဝတွင် ခဏကြာရပ်ကြည့်ပြီးနောက် ထိတ်လန့်သွားကာ အလျင်စလို ဝင်လာပြီး မိဖုရားကျောက်၏ လက်ထဲမှ မီးသွေးခဲတံကို ဆွဲယူလိုက်၍ အော်မေးလိုက်သည်။
“မယ်တော် ဘာလုပ်နေတာလဲ”