အခန်း ၁၃၁
Vol. 4 Ch. 131
“လွှတ်လိုက်”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်သည် ရုတ်တရက် ကျုံးမင်းကျန်း၏ လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး မှန်ရှေ့တွင် မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ အရူးတစ်ယောက်နှယ် စစ်မှန်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းမြတ်က ကျွန်မရဲ့ ယွမ်ရှန်မျက်ခုံးဆွဲတာကို အကြိုက်ဆုံးပဲ”
“မယ်တော်”
ကျုံးမင်းကျန်းက ထိတ်လန့်သွားပြီး ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်၏ လက်ထဲမှ မီးသွေးခဲတံကို လုယူဖို့ အပေါ် တက်ကာ သူမပခုံးကို အတင်းဆွဲလှုပ်လိုက်သည်။
“မယ်တော်။ သေချာကြည့်ပါအုံး။ ကျွန်တော်က မင်းကျန်းပါ။ မယ်တော်ရဲ့ သားတော်လေ။”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က ငိုတော့မလို ဖြစ်နေသော ကျုံးမင်းကျန်းကို အချိန်အတော်ကြာ ငေးကြည့်နေပြီးမှ အော်ဟစ်ငိုကြွေး လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမမျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကာ ရှိုက်သံပြုလိုက်သည်။
“မင်းကျန်း။ မင်းကျန်း။ မင်းရဲ့ ခမည်းတော်က မယ်တော့်ကို မလိုချင်တော့ဘူး။ သူ မယ်တော့်ကို မလိုချင်တော့ဘူး။”
“မယ်တော်။ ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့။”
ကျုံးမင်းကျန်းက အလုပ်များနေပြီး လက်ကိုင်ပုဝါကို ယူကာ ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးရင်း အားပေးစကားဆိုသည်။
“မယ်တော်။ မယ်တော်က ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ဒုတိယအဆင့် ကောင်းမယ်ဖြစ်ပြီး နန်းတော်ထဲမှာ အမြင့်ဆုံး ဂုဏ်ပြုခံရတဲ့ အမျိုးသမီးပါ။ ဘယ်သူက မယ်တော့်ကို မလိုချင်ရမှာလဲ။ မယ်တော်၊ ဝမ်းမနည်းပါနဲ့။ သူက အတုအယောင်တစ်ယောက်ပဲလေ။ ဘာလို့ မယ်တော်က သူနဲ့ မယှဥ်နိုင်ရမှာလဲ။ မယ်တော်က ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဒီလိုနာကျင်အောင် လုပ်နေတာလား။”
“ဒါပေမယ့် အရှင်မင်းမြတ်က ဘယ်မိန်းမကိုမှ ဒီလောက် ဂရုမစိုက်ဖူးဘူး။ ပြီးတော့ သူက အသက်သုံးဆယ့်နှစ်နှစ်ရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လေ”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်က အသက်လေးဆယ်နီးပါးရှိသူဖြစ်နေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သွားများကို ကြိတ်ကာ ဆက်ပြောသည်။
“သူက ဆင်းရဲတဲ့ နန်းတွင်းမိန်းမစင်တစ်ယောက်၊ အဘွားကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ အရှင်မင်းမြတ်က ဘာလို့ သူ့ကို ဒီလောက် ဂရုစိုက်နေရတာလဲ။ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်ဘူး။”
“ကျွန်တော်ကြားတာတော့ အဲ့ဒီမိန်းမက နန်းတွင်းက မိန်းမစင်မဟုတ်ဘဲ အရင်က ဝူတိုင်းတောင်မှာ ဘုရင့်မယ်တော်ကြီးကို အမှုထမ်းခဲ့တာတဲ့။ ဗုဒ္ဓဘုရားကိုလည်း ရိုသေလေ့မရှိခဲ့ဘူး။ သူမက မယ်တော်ကြီးကို ကောင်းကောင်းအမှုထမ်းပေးခဲ့လို့ မယ်တော်ကြီးက သဘောကျခဲ့တာ။ ဒီနှစ်မှာ မယ်တော်ကြီးက ဝူတိုင်းတောင်ကို မပြန်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် သူမကို နန်းတွင်းထဲကို လူလွှတ်ပြီး ခေါ်လာခဲ့တာ။ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ နန်းတွင်းထဲ ရောက်လာပြီး ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ အဖေက သူ့ကို သဘောကျသွားတယ်။ တကယ်ကို ရာစုနှစ်မှာ တစ်ခါပဲ ရှိတဲ့ ကံကောင်းခြင်းမျိုးပဲ။”
ကျုံးမင်းကျန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံထဲတွင် သရော်မှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှု အပြည့်ပါဝင်နေ၍ ဆက်ပြောသည်။
“ကျွန်တော်ကြားတာတော့ မယ်တော်ကြီးကလည်း အစက လုံးဝ ခွင့်မပြုချင်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီမိန်းမက ဗုဒ္ဓဘုရားကို ရည်စူးထားတာဆိုတော့ ပိုပြီး မထိုက်တန်ဘူးလို့ ဆိုတယ်။ နောက်မှ အရှင်မင်းမြတ်က သေအောင် အတင်းဖိအားပေးလိုက်တော့ အဲ့ဒီမိန်းမကြီးက လိုက်လျောလိုက်ရတာ။ အခုထိ မယ်တော်ကြီးက ခမည်းတော်ကို ဒေါသထွက်နေတုန်းပဲ။”
“မယ်တော်ကြီးက ဘယ်မှာ ဒေါသထွက်နေတာလဲ။ မျက်နှာပေါ်မှာ ဒေါသထွက်နေပေမယ့် သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ပျော်နေမှာပဲ”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က သွားများကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မယ်တော် ပြောချင်တာ မယ်တော်ကြီးက အဲ့ဒီမိန်းမကို နန်းတွင်းထဲ ခေါ်လာတာက… ချစ်ခင်ခံရအောင် လုပ်ဖို့လား။”
ကျုံးမင်းကျန်းက မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်ပြီး ဒါကို မယုံနိုင်စရာဟု ထင်ပုံရသည်။ ထို့နောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။ မင်းသားကြီးကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ဝက်သေနေတဲ့ မသန်စွမ်းသူဖြစ်သွားတာမို့ နောက်ဆက်တွဲ အနာဂတ်မှာ ဘာမှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် သူက ရွှီမိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို လက်ခံလိုက်ရတာ။ မယ်တော်ကြီးက ငါတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် မမုန်းနိုင်ရမှာလဲ။ အခု အရှင်မင်းမြတ်မှာ သားတော်သုံးပါး ရှင်သန်နေတာ။ အဲ့ဒီထဲက နှစ်ပါးက ဒီနန်းတော်မှာ မွေးဖွားခဲ့တာ။ မယ်တော်ကြီးက ကျန်းမိသားစုရဲ့ သွေးသားအရင်း မင်းသားနှစ်ပါးကို အရှေ့နန်းဆောင်ထဲ ဝင်သွားတာကို မမြင်ချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီနှစ်မှာမှ မယ်တော်ကြီးက ဝူတိုင်းတောင်ကို မသွားတာလည်း တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ။ အဲ့ဒီမိန်းမကို နန်းတွင်းထဲ မလွှတ်ချင်လွှတ်ချင်နဲ့ လက်ခံလိုက်တုန်းပဲလေ။”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က မျက်လုံးများ သွေးထွက်တော့မတတ် နီမြန်းနေပြီး မုန်းတီးသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သူက ရွှီမိသားစုအတွက် လက်စားချေဖို့ အားတင်းထားတာ။”
“မယ်တော် မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ထင်တာ မယ်တော်ကြီးက မယ်တော်ရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို မျှဝေဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာချင်ရင်တောင်၊ အသက်သုံးဆယ့်နှစ်နှစ်ကျော်တဲ့ အဘွားကြီးတစ်ယောက်ကို ရှာမှာ မဟုတ်ဘူး။ အသက်သုံးဆယ့်နှစ်နှစ်ရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ချစ်ခင်မှုမျှဝေဖို့ ထားရင် အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အလမ်းက နည်းလွန်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဘယ်သူသိမှာလဲ။ မယ်တော်ကြီးရဲ့ စိတ်ကို ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ဘူး။”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ခဏရပ်ကာ ဆက်ပြောသည်။
“မယ်တော်ကြီးက အရှင်မင်းမြတ်ကို အကောင်းဆုံး သိတာပဲ။ အရှင်မင်းမြတ်က ဒီလိုမျိုး ကောင်းတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“မယ်တော်! ဒေါသမထွက်ပါနဲ့”
ကျုံးမင်းကျန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ကျွန်တော်ထင်တာက ခမည်းတော်ရဲ့ ဟွေ့ချန်အပေါ်ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းက ခဏတာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုပဲ။ အချိန်ကြာကြာ ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့။ မယ်တော်က ဘယ်လိုအဆင့်အတန်းလဲ။ သူကရော ဘာအဆင့်မို့လို့လဲ။ သူနဲ့ ပြိုင်ပြီး ဒေါသထွက်နေတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိမ့်ချနေတာနဲ့ မတူဘူးလား။”
“ငါက သူ့ကို ဒေါသထွက်ဖို့တောင် မအားဘူး။ ဒါပေမယ့်…”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်၏၏ကာ အချိန်အကြာကြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီမိန်းမကြီးက တော်ဝင်မျိုးဆက်ကို ကိုယ်ဝန်ရှိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”