အခန်း ၁၃၂
Vol. 4 Ch. 132
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်နှင့် သားတော်ကျုံးမင်းကျန်းတို့၏ စကားသံများသည် နန်းတော်အတွင်း တိုးတိတ်စွာ ပျံ့လွင့်နေသည်။
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ မယ်တော်နဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်က စတုတ္ထမင်းသားကို မွေးပြီးကတည်းက နောက်ထပ် မင်းသားတစ်ပါးမှ မမွေးဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ခမည်းတော်က ဒီနှစ်ဆို အသက်ငါးဆယ့်နှစ်နှစ်ရှိပြီ။ ဒီအရွယ်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အားကောင်းနိုင်ပါအုံးမလဲ။”
ကျုံးမင်းကျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းဘာသိမှာလဲ။ ဒီလိုကိစ္စတွေက ဘယ်လိုလုပ် သေချာနိုင်မှာလဲ။ မဖြစ်လာဘူးလို့ မပြောနိုင်ဘူး။ တကယ်ဖြစ်လာမှာကိုပဲ ကြောက်ရမှာ။”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က အေးစက်စက် ပြန်ဖြေသည်။
“ဟုတ်တာပေါ့။”
ကျုံးမင်းကျန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်အား ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ဒါပေမယ့် မယ်တော်က သူ့ကို သေချာလေး စောင့်ကြည့်ထားရင် ပြီးတာပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ ကံကောင်းပြီး တော်ဝင်မျိုးနွယ် ကိုယ်ဝန်ကို လွယ်ထားသည်ဖြစ်စေ။ ဘယ်မှာ သွားမွေးမှာလဲ။”
“အမှန်ပဲ။”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ အေးတိအေးစက် ပြုံးလိုက်သည်။
“သူ့ကို နှစ်ရက်လောက် ပျော်ခွင့်ပေးထားလိုက်။ အရှင်မင်းကြီးသာ မရှိတော့ရင် သူ့ရဲ့ ကောင်းတဲ့နေ့တွေ ပြီးသွားပါလိမ့်မယ်။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဘာမဟုတ်တဲ့ မိန်းမပျက်တစ်ယောက်ပဲလေ။ မယ်တော်က ဒီလောက် စိတ်ဆိုးနေစရာ မလိုပါဘူး။”
ကျုံးမင်းကျန်းက အလျင်စလို ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခဏရပ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆက်ပြောသည်။
“ဘာကိစ္စလဲ”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က ကျုံးမင်းကျန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ခမည်းတော်က နန်းတက်တုန်းက အသက်နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ အဲဒီအချိန်က အားအင်အပြည့်နဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ။ ပြီးတော့ ခမည်းတော်က ဘယ်တုန်းကမှ အေးတိအေးစက် နေတတ်တဲ့သူမဟုတ်ဘူး။ နန်းတော်ထဲမှာ အလှပဂေးသုံးထောင်လောက် ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ မင်းသား လေးယောက်ပဲ မွေးဖြစ်ခဲ့ရတာလဲ။”
ကျုံးမင်းကျန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“ခမည်းတော်က အမြဲကျန်းမာနေတာပဲ။ မင်းသား တစ်ဒါဇင်လောက် မွေးရင်တောင် အံ့ဩစရာမရှိဘူးလေ။ ဒါကို ကျွန်တော် အမြဲထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။”
“မင်းကို အခုပဲ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ ဒီလိုကိစ္စတွေက ဘယ်လိုလုပ် ပုံသေသတ်မှတ်နိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ ဒါက နန်းတွင်းဆိုတော့ မိန်းမတွေ စုဝေးနေတဲ့နေရာပဲ။ ဘယ်သူက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မင်းသားတစ်ပါး ချောချောမွေ့မွေ့ မွေးပေးနိုင်မှာလဲ။”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က ကျုံးမင်းကျန်းကို မျက်စိတစ်ဖက် ကျဉ်းကျဉ်းကြည့်ကာ မကျေနပ်သလို ဟွန့်ခနဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“မင်းကရော ဘယ်နှစ်ယောက် မွေးထားလို့လဲ။ ဘာလို့ လက်ထပ်ပြီး ဒီလောက်ကြာသွားတာတောင် မိန်းကလေးတွေပဲ မွေးနေရတာလဲ။”
“မယ်တော်။ မယ်တော်။ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်၊ မှားသွားပါတယ်။”
ကျုံးမင်းကျန်းက အလျင်စလို လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။
“မယ်တော်။ ကျွန်တော့်ကို ဆူပူနေတာ ရပ်လိုက်ပါတော့။”
“ဒီနန်းဆောင်က မင်းကို ဆူချင်လို့ ဆူနေတာလို့ ထင်နေလို့လား။ မင်း အဆင်မပြေသေးလို့ပဲ ဆူနေရတာ။”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က သူ့ကို မျက်လုံးတစ်ဖက် ကျဉ်းကျဉ်းကြည့်ကာ လက်ကို ဖွဖွပုတ်ရင်း စိတ်ရင်းနှင့် ပြောလိုက်သည်။
“မြန်မြန် ဝဝကစ်ကစ်သားလေး တစ်ယောက် မွေးလိုက်။ ဒုတိယမင်းသား လင်းအာကို ကျော်ပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ပထမဆုံး မြေးတော်ဖြစ်အောင် လုပ်။ မင်းတို့ ခမည်းတော်က ဒါကို အရမ်းတန်ဖိုးထားတယ်။ ဒီလို အကျိုးကြီးကြီးက ဒုတိယမင်းသားဆီ ရောက်သွားရင် မင်း ငိုစရာနေရာတောင် ရှာတွေ့တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဟုတ်ကဲ့။ သားတော် လိုက်နာပါ့မယ်။”
ကျုံးမင်းကျန်းက အလျင်စလို ဦးညွှတ်ကာ ဖြေလိုက်သည်။
စီနင်းနန်းဆောင်။
“အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လိုနေလဲ။”
မယ်တော်ကြီးက စားပွဲသေးသေးလေးပေါ်ရှိ အဖြူရောင်ထင်းပင်ပန်းအိုးကို ညှပ်ဖြတ်ရင်း ပိချောင်အား ဖြည်းဖြည်းမေးလိုက်သည်။
“မယ်တော်ကြီးက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ အကြိုက်တွေကို အကောင်းဆုံး သိတာပဲ။ ဟွယ်ချန်ကို မယ်တော်ကြီးက နှစ်ပေါင်းများစွာ သင်ကြားပေးခဲ့တာဆိုတော့ အရှင်မင်းကြီးလည်း သိပ်ကြိုက်နေတာပေါ့။”
“ရက်ပိုင်းလောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက အမြဲရှိနေပြီး ချန်ချင်းနန်းတော်လို နေရာမျိုးမှာ သူ့စိတ်တိုင်းကျ အသုံးချခံရတယ်ဆိုတော့ ဘယ်လောက် ချစ်မှန်း သိသာတယ်။”
“ဘယ်ကလာ မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ဘူး။ အခု တရားဝင် သခင်မလေးတစ်ယောက်ပဲ။ နောက်ကို စကားပြောတဲ့အခါ သတိထားပြောပါ။”
မယ်တော်ကြီးက ဖြည်းဖြည်းပြောကာ ရှေ့ရှိ ထင်းပင်ကို ကြည့်ရင်း အားရပါးရ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်လိုက်သည်။
ပိချောင်က အလျင်စလို ပြောကာ ခဏရပ်ပြီး မယ်တော်ကြီးအား တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီးက ဟွေ့ချန်ကို ဒီလောက် ချစ်နေတာဆိုတော့ မယ်တော်ကြီးကို လုံးဝ စိတ်ချထားပြီလို့ ထင်ရတာပဲ။ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။”
“အရှင်မင်းကြီးလို သံသယများတဲ့ စိတ်ထားရှိတဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ် အခြားတစ်ယောက်ကို စိတ်ချနိုင်မှာလဲ။”
မယ်တော်ကြီးက ဖြည်းဖြည်းပြောကာ လက်ထဲက ညှပ်ကို ချထားလိုက်သည်။ ပိချောင်ထံမှ လက်ကိုင်ပုဝါကို ယူကာ လက်ကို သုတ်ရင်း ဆက်ပြောသည်။
“မယ်တော်ကြီး ပြောတာက ဂျင်ယီဝေ့ သေချာစစ်ဆေးပြီးမှ အရှင်မင်းကြီးက ဟွမ်ချန်ကို ချစ်မှာလား။”
ပိချောင်က သတိရှိစွာ မေးလိုက်သည်။
“ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် သေချာတာပေါ့။”
မယ်တော်ကြီးက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်ကာ ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ဒါပေမယ့် ဒါက ကောင်းတဲ့အရာပဲ။ ဂျင်ယီဝေ့ရဲ့ လက်ထဲက ဖြတ်သွားပြီးမှ အရှင်မင်းကြီးက ဟွမ်ချန်ကို စိတ်အေးချမ်းစွာ ချစ်နိုင်မှာ။ အခု ဟွမ်ချန် နန်းဆောင်ရှေ့မှာ အမြဲအမှုထမ်းနေရတာက ငါတို့အတွက် အကျိုးရှိတယ်။”
“အရှင်မင်းကြီးလည်း စိတ်ချသွားပြီဆိုတော့ ပန်ယီ နင်းဂုတကို သွားလို့ ရပြီလား”