မီတာတစ်သောင်းရှည်သော နဂါးကြီး

မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် အလင်းရောင်နှင့်အတူ ကောင်းကင်မှ လူသုံးဦး လျင်မြန်စွာ ဆင်းလာသည်။

စုန်ယွီယန်က မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့သည် မြို့၏ ဒဏ္ဍာရီအဆင့် ခေါင်းဆောင် သုံးယောက်ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ၎င်းတို့အတွင်းမှ အသက်စွမ်းအားများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်၍ သတိလစ်သွားကာ အလောင်းများကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ဤစစ်မြေပြင်တွင် ထာဝရကျန်ရှိနေသော သားရဲဘုရင်နှစ်ပါး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

"မြို့သခင် တိုက်ပွဲရှုံးပြီ..."

စုန်ယွီယန်သည် လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လာသော အလောင်း ၃ လောင်းကို ငေးကြည့်ရင်း ရင့်ကျက် လှပသော မျက်နှာ၌ ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စစ်မြေပြင်တွင် အင်အားအရှိဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမားများကို ဆုံးရှုံးရခြင်းသည် တိုက်ပွဲတစ်ခုလုံး ဆုံးရှုံးသွားသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

မြို့တော် အမှတ် ၃၆ ကို ကျူးကျော်ခံရမည်ဆိုသည််မှာ ရှန်ဟိုင်းမြို့သည် မူလမြေမှ သတ္တဝါများ ကျူးကျော်ခြင်းကို ခံရတော့မည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ စုန်ယွီယန် တစ်ဦးတည်း စိတ်ညစ်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။

ရောက်ရှိလာသူတိုင်းသည် သေလုနီးနီးဖြစ်သွားကာ

သူတို့၏မျက်လုံးများသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မြေပြင်တိုက်ပွဲသည် မည်မျှပင် အသာစီးရနေစေကာမူ ကောင်းကင်ယံ၌ ထိပ်တန်းတပ်များ ရှုံးနိမ့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားမည်ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆုံးမှာ လူသားတွေက ဂြိုလ်သားတွေကို မတားနိုင်တော့ဘူး။ ကမ္ဘာဟာ ဆုံးခန်းတိုင်ပြီ…"

လျို့ချွမ်ဝူသည် သွေးစွမ်းအားကို ယွမ်သုန်ကျီသို့ လွှဲပြောင်းပေးနေစဉ်တွင် တိုက်ခိုက်ရေးစိတ်ဓာတ်မရှိတော့လဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။ အဆင့်မြင့်အဆင့်သို့ မပြောင်းလဲမီတွင် သူသည် ဂြိုလ်သားမျိုးနွယ်များကို ရင်.ဆိုင်ရန် မူလမြေထဲသို့ တစ်ခါမျှ မ၀င်ရောက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ၎င်းနှင့်ပတ်သက်သည့် နားလည်မှုလည်း မရှိခဲ့ပေ။ သခင်အဆင့်တိုက်ခိုက်သူများစွာသည် ပြိုင်ဘက်အကင်းဆုံးဖြစ်ခဲ့သည်။

မူလမြေသို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက်တွင် သူသည် သခင်အဆင့်တိုက်ခိုက်ရေးသမားများက

ပုရွက်ဆိတ်များသာဖြစ်၍ အဆင့်မြင့်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများသည် မည်သည့်အခိုက်အတန့်တွင်မဆို ချေမှုန်းခံရနိုင်သည်ကို သူနားလည်ခဲ့သည်။

လူတစ်ဦး၏ သွေးမျိုးဆက်အဆင့်က မြင့်မြတ်သူအဆင့်သို့ပြောင်းလဲသွားသောအခါမှသာ ၎င်းအား သန်မာသည်ဟုခေါ်ဆိုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

စစ်မြေပြင်ကို စိုးမိုးရန်၊ အနည်းဆုံး လူတစ်ဦးသည် ဒဏ္ဍာရီအဆင့်ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ၊ ကမ္ဘာမြေဘက်ခြမ်းမှ စစ်မြေပြင်ကို စိုးမိုးထားနိုင်သော ဒဏ္ဍာရီအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ သုံးဦးစလုံးသည် အသက်မဲ့၊ အေးစက်သော အလောင်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြပြီဖြစ်၍ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

လျို့ချွမ်ဝူ၏စကားကိုကြားသောအခါ ယွမ်သုန်ကျီ၏မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်နျား တောက်ပသွားသည်။

“သူတို့ကို အနိုင်မယူနိုင်တော့ရော ဘာဖြစ်မလဲ၊ ကမ္ဘာပျက်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့မသေခင်မှာ အပြစ်ရှိတဲ့ ဂြိုလ်သားတချို့ကို ငါတို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားသင့်တယ်!"

ထိုစကားနှင့်အတူ သူမထံ သွေးစွမ်းအားကို လွှဲပြောင်းပေးနေသော လျို့ချွမ်ဝူကို တွန်းထုတ်လိုက်ကာ သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် မြေအောက်ရေပမာဏများစွာကို အသုံးချကာ မီတာတစ်ရာရှည်သော ဧရာမရေနဂါးကြီးတစ်ကောင်ကို ပုံဖော်ခဲ့သည်။

မီတာတစ်ရာ ရှည်လျားသော ဤရေနဂါးသည် ယခင်က သူမဖန်တီးခဲ့သမျှများထက် များစွာရှည်လျားကာ မီတာသုံးရာကျော် ရှည်လျားသည်။ ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် တည်ရှိနေသော သတ္တဝါအားလုံး၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ဂြိုလ်သားများဆီမှဖြစ်သည်။

"ဟမ်”

"ဟမ်”

"ဟမ်”

ယွမ်သုန်ကျီသည် ကောင်းကင်သို့ပျံတက်၍ မီတာသုံးရာရှည်သော ရေနဂါးတစ်ကောင်ကို ဖွဲ့စည်းလိုက်စဉ်တွင် စူးရှသော ကွဲအက်သံများ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံများ၏ ဦးတည်ရာမှ ထူထပ်သော မူလစွမ်းအားများသယ်ယူလာသည့် အရိုးစူးပေါင်းများစွာ အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်ပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ ယွမ်သုန်ကျီသည် ဝင်လာသောအရိုးအပေါက်များကြောင့် မထိမှန်တော့ပေ။

အရိုးများနားသို့ ကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်ရန် ရေနဂါးကို ထိန်းချုပ်ကာ ဝင်လာသော စူးများအားလုံး သူမထံသို့ မရောက်အောင် တားဆီးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် အရိုးစူးများထွက်လာရာသို့ကြည့်လိုက်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိုးစူးများရှိသည့် သားရဲကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

“တွေ့ပြီ”

ယင်းနှင့်အတူ ယွမ်သုန်ကျီ၏ မျက်လုံးများကျဥ်းသွားကာ သူမ၏ ဝိဉာဥ်စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်လျက် ခိုးချောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို နှစ်သက်သော ဆန်းကြယ်သားရဲကိုကိုင်တွယ်ရန် ရေနဂါးကို မြေပြင်သို့ ထိုးချရန် အမိန့်ပေးလိုက်သ်ည။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မီတာ ၃ဝဝ ရှည်လျားသော ရေနဂါးကြီးနှင့်တိုက်ရိုက်ထိမှန်သွားသော သခင်အဆင့်ဒုတိယအဆင့်ရှိသော ဆန်းကြယ်သားရဲသည် သွေးအိုင်အဖြစ်ပေါက်ကွဲထွက်ကာ လုံးလုံးလျားလျားကျရှုံးသွားသည်။

“ဟား အရိပ်တွေကနေ ဘယ်လိုပစ်ရမယ်ဆိုတာ သိတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ပဲ၊ ထိပ်တိုက်တော့ အသုံးမကျဘူး”

ယွမ်သုန်ကျီသည် အောက်မြေပြင်ရှိ သွေးအိုင်ကို အထင်သေးစွာ ငုံ့ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် အချိန်မဖြုန်းဘဲ ရေနဂါးအား အခြားဂြိုလ်သားများကို သတ်ပစ်ရန် ချက်ခြင်း ညွှန်ကြားကာ သူမ၏ သေလုမြောပါး စွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝ အသုံးချရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။

ဗွမ်း

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ယွမ်သုန်ကျီသည် မီတာသုံးရာရှည်သော နဂါးကြီးကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည့်အချိန်၌ နောက်စက္ကန့်တွင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ဧရာမဦးခေါင်းကြီး ပျက်စီးသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ သွေးမိုးများအဖြစ်ရွာကျလာသည်။

“ပုရွက်ဆိတ်ဟုတ်လား။ မင်းကမှ ပုရွက်ဆိတ်မဟုတ်ဘူးလား”

ယွမ်သုန်ကျီ၏နောက်ကွယ်မှ စူးရှသော အသံနက်ကြီးတစ်ခု မထင်မှတ်ပဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံကို သူမကြားလိုက်သည့်အခိုက်တွင်၊ ယွမ်သုန်ကျီသည် ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်ကာ နောက်သို့ ပြေးသွားကာ အသံ၏ ဦးတည်ရာမှ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးလာသည်။