ပြိုလဲခြင်း
Vol. 17 Ch. 241
ဟန်တုံသည် ခေါင်းငုံ့ထားသော ချောင်မင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်ရှည်တို့သည် တစ်ချိန်က နူးညံ့လှပခဲ့သော မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူသည် လွတ်မြောက်မှုကို ရှာတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဓားကိုင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များက အားအင်မရှိစွာ ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့သည်။
ဒေါသလည်းမရှိ၊ ဝမ်းနည်းမှုလည်းမရှိ၊ ဗလာဖြစ်နေသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသာ ရှိသည်။
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဓားကိုင်သည် ဓားနှစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တစ်လက်က သူ၏ ခါး၊ အမှတ်စဉ် ၄ နေရာသို့ ဦးတည်ကာ နောက်တစ်လက်က ရင်ဘတ်၊ အမှတ်စဉ် ၅ နေရာသို့ ဦးတည်ထားသည်။
ထို့နောက် ထိုးသွင်းလိုက်သည့် ဓားများက စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။
ဘေးမှ စောင့်ကြည့်သူ အနည်းငယ်တို့သည် အလွန်အမင်း တင်းမာနေကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားများသည် သေခြင်းတရားကိုဖော်ပြနေသော ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တဒုတ်ဒုတ်ခုန်နေကြ၏။ ၎င်းတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြချိန်တွင် ကျန်သူများသည် မည်သည့်အချိန်မဆို အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်သည်ကို သိရှိထားကြသဖြင့် အမြဲတစေ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အသက်ရှင်ရပ်တည်မှုသည် စိန်ခေါ်သူနှစ်ဦးစလုံး သေဆုံးခြင်းအပေါ်တွင် မူတည်နေသည် မဟုတ်ပါလော။
ဝမ်အန့်ကျန်း၏ မျက်နှာသည် မီးခိုးရောင်သမ်းလျက်ရှိပြီး၊ ပုံမှန်ဆိုလျှင် စကားများလေ့ရှိသောသူက တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ဒင် ဖျတ်
အမှတ်စဉ် ၅ နေရာသည် အတုအယောင်ဖြစ်သော်လည်း အမှတ်စဉ် ၄ နေရာ—လုံးဝဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရသည်။
ဟန်တုံသည် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေပြီး၊ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်စွာပွင့်လျက်ရှိကာ၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ စီးကျနေသည်။ သူ၏ ဝေဒနာက မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။
“အရမ်းကောင်းတယ်”
ဟန်တုံ ခံစားနေရသည်ကို မြင်သောအခါ ချောင်မင်၏ မျက်လုံးများက သွေးရောင်သန်းသွားပြီး ရူးသွပ်စွာအော်လိုက်သည်၊၊
“သူသေပြီ...သူသေပြီ...ငါနိုင်ပြီ...ငါပြန်လို့ရပြီ”
ဟန်တုံ သေဆုံးသွားသည်နှင့် သူမ လွတ်မြောက်လိမ့်မည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင်။ နောက်ဆုံးဓားချက်က သူမကို ထိမည် မဟုတ်ပေ။
“ငါနိုင်ပြီ...ငါထွက်သွားလို့ရပြီ”
ချောင်မင်သည် မျက်ရည်များကြားမှ အောင်ပွဲခံ၍၊ အနိုင်ရခြင်းနှင့် အသက်ရှင်ခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် သူမတစ်ကိုယ်လုံး ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ခဏတာမျှ၊ သူမသည် လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူမ၏ သံချပ်ကာက မပွင့်လာခဲ့ပေ။
အနီရောင်ခေါင်းက သူမဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာပြီး၊ ယစ်မူးနေသော အပြုံးဖြင့်
“အိုး၊ မလောပါနဲ့ မစ္စချောင်။ မင်းရဲ့ အောင်ပွဲခံမှုက စောလွန်းနေပြီလို့ ငါထင်တယ်။ အခုက မင်း အချိန်ကြာကြီးတန်ဖိုးထားခဲ့တဲ့ အချစ်ကို စမ်းသပ်ရမယ့်အချိန်ပဲ မဟုတ်လား”
အနီရောင်ခေါင်းက အဓိပ္ပာယ်ပါသော စကားကို ပြောလိုက်သည်၊၊
“ဘာ…”
ချောင်မင်၏ စိတ်ထဲတွင် စတင်ဆက်စပ်မိလာပြီး၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်လာခဲ့သည်။ သူမ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်—
ဟန်တုံ… အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“စိန်ခေါ်သူက မသေသေးဘူးဆိုတော့ ဒီဂိမ်းက ဆက်နေဦးမှာပဲ” ဟူသော အနီရောင်ခေါင်း၏ အသံသည် ချောင်မင်၏ နားထဲတွင် သေခြင်းခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
“မင်း ရွေးချယ်ရမယ့်အလှည့်ပဲ”
ဟန်တုံ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဓားကိုင်၏ အသံသည် အေးစက်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချောင်မင်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အေးစက်သော ခံစားမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ခံရလျှင်ပင် ချက်ချင်း မသေနိုင်သည်ကို သူမ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်၏။ ဟန်တုံက ခါးကိုသာ ထိုးဖောက်ခံထားရသည်...
သူ အသက်ရှူနေသရွေ့၊ သူသည် ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်နိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။
“သူတို့နှစ်ယောက်သာ အစကတည်းက ပူးပေါင်းခဲ့ကြရင် ဟန်တုံ သေဆုံးခဲ့ရင်တောင်....သူ ချောင်မင်ကို ကာကွယ်ဖို့ ကျန်နေတဲ့ ဓားအားလုံးကို အနစ်နာခံပြီး ယူသွားခဲ့လိမ့်မယ်”
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည့် ချန်ကျားက အေးစက်သောအမူယာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
တန်မင်နှင့် ဝမ်အန့်ကျန်းတို့သည် သူတို့၏ ခေါင်းများကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့ဝင်များကြားတွင် ခံစားချက်မှာ ထိုင်းမှိုင်းနေ၏။ ချန်ကျား၏ စကားများသည် အနည်းငယ် ရိုးစင်းသော်လည်း၊ အနီရောင်ခေါင်းက ဓားများကို အလောင်းထဲသို့ ထိုးသွင်းနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် လူအများစု၏ ပထမဆုံးအတွင်းစိတ်က အခြားတစ်ယောက်ကို သတ်ရန်ဖြစ်ပြီး၊ မိမိကိုယ်ကို အနစ်နာခံရန် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ယခုအခါ၊ လူတိုင်းသည် ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ပုံရ၏။ ၎င်းတို့နှစ်ဦး အတူတူ သေဆုံးနိုင်ပါ့မလားဟူသည်ကိုသာ ဂရုစိုက်ကြသည်။
လင်းရှန်သည် ဟန်တုံနှင့် ချောင်မင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်တစ်ခုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။
“ဟန်တုံက သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဓားယူတုန်းကတည်းက၊ သူမကို တကယ်ချစ်တဲ့ ဒီလူဟာ သူမအတွက် ဒီလိုမျိုး အစွန်းရောက်သွားနိုင်တယ်”
“ဒါပေမယ့် အခုတော့... နောက်ကျသွားပြီ”
အခန်းထဲတွင်၊ ချောင်မင်သည် ယင်းကို နားလည်လိုက်သည်နှင့် ရူးသွပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဟန်တုံကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ယောကျ်ား... ယောကျ်ား ကျွန်မမှားပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အရမ်းနာကျင်ရတယ်...”
“ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကျွန်မတို့ အနိုင်ရနိုင်ပါသေးတယ်! ကျွန်မရဲ့ ပခုံးကို ရွေးချယ်ပါ၊ ကျွန်မတို့ အသက်ရှင်လိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ အဆုံးမဲ့တဲ့ထောက်ပံ့ပစ္စည်းတွေ ရလိမ့်မယ်”
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မက အရမ်း မိုက်မဲခဲ့မိတယ်၊ ဒါကြောင့် နားမလည်နိုင်ခဲ့တာ... ကျေးဇူးပြုပြီး၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်တယ်၊ ရှင်က ကျွန်မဘဝမှာ အချစ်ဆုံးသူပါ၊၊ ကျေးဇူးပြုပြီး၊ ကျွန်မတို့ အချင်းချင်း သတ်တာကို ရပ်လိုက်ရအောင်”
ဟူး...
ဟန်တုံ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ ဆက်လက်စီးကျနေပြီး၊ သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ မျက်မှန်များမှာ အငွေ့ပြန်လျက်ရှိသည်။
သူ၏ ကိုယ်မှ စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းအော်ရာများ ထွက်ပေါ်နေသည်၊၊
“ငါ... ရွေးချယ်တယ်...သူမရဲ့ နံပတ် ၅ နေရာ”
သူ၏ သြရှနေသော အသံက ကျိုးပဲ့နေသော လေမှုတ်စက်တစ်ခုမှ လာသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သွေးနှင့် အမြှုပ်များသည် သူ၏ ပါးစပ်မှ တစက်စက်ကျနေပြီး၊ အေးစက်၍၊ လျစ်လျူရှုကာ၊ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေ၏။
ချောင်မင်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြူးကျယ်လာပြီး၊ ရေခဲတမျှ အေးစက်သော ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းက သူမ၏ ဦးခေါင်းသို့ အလျင်အမြန် စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများသည် သွေးကြောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ သူမသည် အပြင်းအထန် အော်ဟစ်လိုက်၏။
“မလုပ်ပါနဲ့”
ဝှစ်..
အေးစက်သော ဓားသွားက ချောင်မင်၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။
နံပတ် ၅ နေရာသည် အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်များတွင် ချောင်မင်၏ မျက်လုံးများက ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ မလိုလားမှု၊ မကျေနပ်မှု၊ နောင်တနှင့် နာကျင်မှုတို့သည် ရောယှက်နေခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ဖြည်းညှင်းစွာ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။
“ဂိမ်း ပြီးဆုံးပါပြီ”
အနီရောင်ခေါင်းက ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာပြီး၊ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မှ မရှိပေ။ သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်၌ အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းသည် သူ့နှုတ်ခမ်းတွင် ဆိုးယုတ်သော အပြုံးတစ်ခု လှစ်ခနဲဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်ဟု ကျိန်းသေပြောနိုင်ကြသည်။
အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဖျတ်….
သူတို့ရှေ့ရှိ မှန်နံရံသည် ရုတ်တရက် အနက်ရောင် ပြောင်းသွားပြီး၊ အခန်းအတွင်းရှိ မီးများက ပြန်လည် လင်းလက်လာခဲ့သည်။
ဟွာရှောင်လင်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ အကြည့်က လင်းရှန်နှင့် ကီကီဘက်သို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ရှင်တို့ ဘယ်လိုထင်လဲ။ ဒီစမ်းသပ်မှုက စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းဘူးလား”
သူမက အေးဆေးသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လင်းရှန်သည် တုန်လှုပ်နေသော ကီကီကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ထားလျက်၊ ဟွာရှောင်လင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ “အဓိပ္ပာယ်မရှိတာကို မင်းက ဘာပြောချင်တာလဲ”
ဟွာရှောင်လင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး၊ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊၊ “သိပ္ပံနည်းကျရှုထောင့်ကနေ ပြောရရင်၊ ကျွန်မတို့ ဒီစမ်းသပ်မှုကို ‘အမှောင်ညပဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု သီအိုရီကို စမ်းသပ်ဖို့ ဒီဇိုင်းထုတ်ခဲ့တာပါ။ လူတစ်ဦး သေလုနီးပါး အခြေအနေမှာ ရှိနေတဲ့အခါ၊ သူတို့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က ကျိုးပဲ့လုနီးပါး ဖြစ်လာတယ်။ ဒီအဆင့်မှာ၊ လူ့ခန္ဓာကိုယ်က အမှောင်စွမ်းအင်နဲ့ ပေါင်းစပ်လာပြီး၊ မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုတစ်မျိုးကို ခံယူတယ်။ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာကတော့ ဒီအခြေအနေက ကြာကြာမခံဘူး၊ ပုံမှန်အခြေအနေအောက်မှာ စောင့်ကြည့်ရခက်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ နည်းလမ်းများစွာကို စမ်းသပ်ခဲ့ရတာ”
“ဥပမာ၊ ကျွန်မတို့ စမ်းသပ်ခံတွေကို သေခြင်းရဲ့ ဖိအားနဲ့ တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်စေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အတင်းအကျပ် ဖန်တီးထားတဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေက အရမ်း တစ်ဖက်သတ်ဆန်ပြီး ထုံထိုင်းမှုဆီ ဦးတည်သွားနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ ဒီသေခြင်းဂိမ်းကို အစားထိုး အသုံးပြုခဲ့တာ။ ရလဒ်တွေက တော်တော် ထိရောက်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြခဲ့တယ်”
ဟွာရှောင်လင်းသည် လင်းရှန်ကို ကြည့်ကာ “ကျန်ရှိနေတဲ့ ပါဝင်သူ လေးဦးဟာ သိသာထင်ရှားတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှု ခံစားရနိုင်ခြေရှိတယ်။ သူတို့ ထွက်သွားတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်စွမ်းတွေက အများကြီး ပိုအားကောင်းလာလိမ့်မယ်”
“ဒီရှုထောင့်ကနေကြည့်ရင်၊ ဒါက သူတို့ကို ကူညီပေးနေတာပဲ မဟုတ်လား”
လင်းရှန်၏ မျက်ခုံးများ ရှုံ့သွားပြီး၊ သူသည် အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဟွာရှောင်လင်ကို ကြည့်ကာ
“ဒါဆိုရင်၊ ဒါက လူသားမျိုးနွယ်ကို ပြောင်းလဲတိုးတက်စေဖို့အတွက် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နည်းလမ်းပဲလား”
“တိတိကျကျ ပြောရရင်၊ ကျွန်မတို့က အကောင်းဆုံးကသာ အသက်ရှင်မယ်ဆိုတဲ့ နိယာမကို လိုက်နာပါတယ်”
ဟွာရှောင်လင်းက ပြန်ဖြေပြီး၊ မှန်နံရံဆီ လျှောက်သွားကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်၊၊
“ရေကြီးတာကနေ လွတ်မြောက်လာသူတွေဟာ ရေကာတာဆောက်တတ်လာတယ်၊ ရေစီးကြောင်းပုံစံတွေနဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ရဲ့ နိယာမတွေကို နားလည်လာတယ်။ ငလျင်ကနေ လွတ်မြောက်လာသူတွေဟာ အဆောက်အအုံတွေကို ခိုင်မာအောင် လုပ်တတ်လာပြီး၊ တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ မူမမှန်မှုတွေကို လေ့လာတတ်လာတယ်”
“လူသားတွေကလည်း ရေတွက်လို့ မရတဲ့ ကပ်ရောဂါတွေနဲ့ ဗိုင်းရပ်စ်တွေကနေ လွတ်မြောက်ပြီးတဲ့နောက် သူတို့ကို ခုခံဖို့ ခုခံအားတွေ ဖြစ်လာတယ်။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ပဲ လူသားမျိုးနွယ်က ရှင်သန်လာခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ အနိုင်ယူနိုင်ရင်၊ ယဉ်ကျေးမှုက ပြန်လည် ထွန်းကားလာလိမ့်မယ်။ မစွမ်းဆောင်နိုင်ရင်တော့၊ ဒါက နောက်ကျကျန်နေတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုရဲ့ မျိုးသုန်းခြင်းသက်သက်ပဲ”
ဟွာရှောင်လင်းသည် လင်းရှန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ “ဒီကမ္ဘာ့ အမှောင်ဒီရေတွေဟာ ကျွန်မတို့အတွက် နောက်ထပ် ကပ်ရောဂါပုံစံတစ်မျိုးပဲလို့ ရှင် မထင်ဘူးလား”