ကမ္ဘာသစ်
Vol. 17 Ch. 242
“ဒါဆိုရင်၊ မင်းရဲ့ ကြားနေဝါဒဆိုတာက သဘာဝအတိုင်းဖြစ်ခွင့် ပေးလိုက်တာပဲလား”
လင်းရှန်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး”
ဟွာရှောင်လင်းက တိုက်ရိုက် ပြန်ဖြေသည်၊၊
“ကယ်ဆယ်ရေးသမားတွေ၊ ခွဲထွက်ရေးသမားတွေ၊ စွန့်စားရှာဖွေသူတွေ... ပထမဆုံးဂိမ်းမှာ ရှင်မြင်ခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ လူတိုင်း သဘောတူခဲ့ကြတယ်၊ လူတိုင်း အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တချို့က ရှင်သန်မှုအပေါ် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တွေ ရှိခဲ့ကြတယ်၊ ဒီလို ရှင်သန်မှုဆိုင်ရာ ကွဲပြားတဲ့ အယူအဆတွေကြောင့်...”
“အတွေးအခေါ် သဘောတရားက ယုံကြည်ချက်ချင်း ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုကို ဦးတည်စေတယ်။ ခစ်ခစ်... ရှင် ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်လား။ ကျွန်မတို့ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အဆုံးသတ် နီးကပ်နေတဲ့ အခြေအနေမှာတောင်၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းက အဲ့လောက် ကွဲပြားနေတုန်းပဲ။ အဆင့်မြင့်ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုအတွက်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ လက်ရှိယဉ်ကျေးမှုက နောက်ကျကျန်နေပြီး၊ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ရှင် သိလား”
“လောဘ၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုလား”
လင်းရှန်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်၊၊
“ဒါက ဒီသံသရာလည်နေတာပဲ မဟုတ်လား”
ဟွာရှောင်လင်းက ခေါင်းယမ်းပြသည်။
“လူ့သဘာဝက မွေးရာပါဗီဇပဲ။ ဒါက ပြဿနာရဲ့ အနှစ်သာရ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြောချင်တာက ကျွန်မတို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းဟာ ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ မောင်းနှင်နေပေမယ့် စိတ်ခံစားမှုနဲ့ ချုပ်တည်းနေရတယ်။ ဒါက ယဉ်ကျေးမှု ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုရဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်တွေမှာ အားသာချက် ဖြစ်ပေမယ့်၊ ဒါက ကန့်သတ်ထားတဲ့ ချို့ယွင်းချက်လည်း ဖြစ်တယ်။ တကယ့် အဆင့်မြင့် ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုဟာ စိတ်ခံစားမှု မလိုအပ်ဘူး။ ဥပမာအနေနဲ့ ဒုတိယဂိမ်းကို ကြည့်ပါ။ ရာစုနှစ်များစွာ ချီးကျူးခံခဲ့ရတဲ့ အချစ်၊ ဒါမှမဟုတ် အစွန်းရောက် စိတ်ခံစားမှုတွေက ယဉ်ကျေးမှု ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးအတွက် အကျိုးရှိပါ့မလားလို့ ရှင် ထင်သလဲ”
“ဒါကြောင့်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပန်းတိုင်က အမှောင်ဒီရေရဲ့ တိုးတက်မှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့ပဲ။ ဒီသဘာဝရွေးချယ်မှုအောက်မှာ အရာအားလုံးက သူ့ရဲ့ နိဂုံးကို ရောက်ရှိလိမ့်မယ်။ ရှင်သန်မှုဆိုင်ရာ အတွေးအခေါ် သဘောတရားအားလုံးကို စမ်းသပ်လိမ့်မယ်။ ဒီယဉ်ကျေးမှုအတွင်းက ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့တဲ့ မူဘောင်တွေနဲ့ အနေအထားတွေကို သဘာဝအတိုင်း ဖယ်ရှားပစ်လိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူ ရှင်သန်ပြီး ဘယ်သူ ပျက်စီးရမယ်ဆိုတာကို ကျွန်မတို့ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်သွားမှာပဲ”
တီ…
ထိုအခိုက်အတန့်၌ မှန်နံရံက ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။ လင်းရှန်သည် လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ အပြင်ဘက်တွင် ကြီးမားသော သုတေသနဌာနကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာသည် အလွန် ကျယ်ပြန့်လှပြီး၊ သုတေသီ ထောင်ပေါင်းများစွာ၊ စွမ်းအားရှင်များအတွက် စစ်ပစ္စည်းမျိုးစုံ၊ သွေးအဆီအနှစ် သုတေသနကိရိယာများနှင့် ကြီးမားသော မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ သုတေသန ကိရိယာများ—ရှော့ခ်ရဖွယ်နှင့် ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“ရှင်သန်တဲ့သူတွေသာ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ အမွေခံတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အမှောင်စွမ်းအင်က လူသားတွေရဲ့ ပြောင်းလဲတိုးတက်မှုကို မောင်းနှင်နေပြီး၊ သန္ဓေပြောင်းလဲမှုနဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။ ဒီလို လူပုဂ္ဂိုလ်တွေက အကောင်းဆုံးတွေထဲမှာ ပါဝင်တယ်”
ဟွာရှောင်လင်သည် လင်းရှန်ကို ကြည့်ကာ “မစ္စတာလင်း၊ ဓာတ်လှေကား ပျက်စီးတော့မယ့် အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ၊ ရှင် ရှေ့ကို တက်လာပြီး ရှင်ရဲ့ ယန္တရားစွမ်းရည်တွေကို အသုံးပြုပြီး ထွက်ပေါက်အသစ်ကို ရှာခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ရဲ့ ဖောင်ဒေးရှင်းက ရှင့်ရဲ့ ယန္တရားစွမ်းရည်တွေကိုပဲ လိုချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင်လိုမျိုး အမြင့်ဆုံး စိတ်ဓာတ်ခွန်အားနဲ့ အဆင့်မြင့် စွမ်းရည်တွေ ရှိသူသာ ဒီကမ္ဘာသစ်ကို တည်ဆောက်သူ ဖြစ်သင့်တယ်လို့ ကျွန်မတို့ ယုံကြည်တယ်။ ရှင်ဟာ ဒီယဉ်ကျေးမှုအသစ်ကို ခမ်းနားတဲ့ ပြောင်းလဲတိုးတက်မှုဆီ ဦးဆောင်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါက ကျွန်မတို့ ဖောင်ဒေးရှင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်ပဲ”
“ဝမ်းနည်းပါတယ်”
လင်းရှန်က ပြန်တုံ့ပြန်သည်၊၊
“ငါက ကမ္ဘာသစ် တည်ဆောက်ရတာကို စိတ်မဝင်စားဘူး။ ငါက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ၊ ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ ခမ်းနားတဲ့ စံပြအယူအဆတွေကိုလည်း နားမလည်ဘူး”
“ဒီမှာ အပြည့်အစုံသော ပစ္စည်းကိရိယာတွေ ရှိတယ်။ ငါ အခု စိတ်ဝင်စားတာက...မင်းတို့မှာ ပေါင်မုန့်အသစ်တွေ ရှိလား။ ပေါင်မုန့်မစားရတာ ကြာပြီ။ ဘယ်လိုအရသာမျိုးလဲဆိုတာတောင် မေ့နေပြီ”
ကီကီသည် အံ့သြစွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူမသည် ယခင်ဂိမ်းမှ အခုမှ ပြန်နိုးထလာဟန်ရှိ၏။ သူမသည် လင်းရှန်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး တီးတိုးမေးလိုက်သည်၊၊
“ပေါင်မုန့်လား”
ဟွာရှောင်လင်း၏ မျက်နှာသည် ပေါင်မုန့်ဟူသော စကားကြောင့် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူမက ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး စကားမပြောဘဲ ဘေးသို့ ဖယ်ကာ လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
လင်းရှန်သည် ကီကီ၏ လက်ကို ဆွဲပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူ ရပ်လိုက်ပြီး၊ ဟွာရှောင်လင်း ပေးခဲ့သည့် လုပ်ငန်းကတ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် လျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။
‘ကလစ် ကလစ်’
တံခါးဝတွင် လက်နက်ကိုင် အစောင့်နှစ်ဦးက သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။
“သူတို့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ”
သူမက သူတို့ကို မတားဆီးခဲ့ဘဲ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။ လက်နက်ကိုင် အစောင့်များသည် ချက်ချင်း ဘေးသို့ ရွှေ့ပေးကြသည်။ ထို့အပြင် ဟွာရှောင်လင်းသည် သုတေသနဝန်ထမ်းများကို သူတို့ကို အပြင်ဘက်သို့ လိုက်ပို့ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။
ဟွာရှောင်လင်းသည် ထွက်ခွာသွားသော လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့၏ ပုံရိပ်များကို ကြည့်နေ၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများက သူမ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ လုပ်ငန်းကတ်ပြားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပျော်ရွှင်ခြင်း…ဝမ်းနည်းခြင်းများ မရှိပေ၊၊
ကျွန်မတို့ ပြန်တွေ့ကြဦးမှာပါ….
လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့သည် ဆိုင်ကယ်တစ်စီးဖြင့် သုတေသနဌာနမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြီးမားသော သုတေသနဌာနသည် ရောင်ပြန်ဟပ်သော အပြားများကြောင့် လျင်မြန်စွာ ဝါးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ နေရောင်ခြည်က စောင်းကျနေပြီး၊ သစ်ပင်များသည် ရှည်လျားကာ၊ မြက်များက စိမ်းနေ၏။ အပြင်ဘက်တွင် နေလုံးကြီးက မဝင်သေးပေ။ အနီးကပ် မကြည့်လျှင် သစ်ပင်များကြားတွင် ဤမျှ ကြီးမားသော သုတေသနဌာနကြီး တည်ရှိနေသည်ကို မည်သူမျှ ခန့်မှန်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လင်းရှန်သည် ဆိုင်ကယ်ကို မောင်းနေပြီး ကီကီက နောက်မှာ ပါလာသည်။ သူသည် ကီကီ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို သတိပြုမိပြီး ပြောလိုက်သည်၊၊
“စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။ သူတို့က ကြားနေတယ်လို့ ပြောပေမယ့် အနှစ်သာရအားဖြင့် သူတို့ရဲ့ ရပ်တည်ချက်က သားစဥ်မြေးဆက်ရပ်တည်ချက်နဲ့ အတူတူပဲ”
“လင်းရှန်”
ကီကီသည် သူ၏ ခါးကို ဖက်ထားပြီး၊ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို သူ၏ ကျောပြင်နှင့် ဖိကပ်ကာ နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေသည်။ သူမက တီးတိုးမေးလိုက်သည်၊၊
“နောင်တချိန်မှာ ကျွန်မက ရှင့်အတွက် ဓားတစ်လက်ကို ကာကွယ်ပေးရင် ရှင် ကျွန်မအတွက် ဝမ်းနည်းနေမှာလား”
“မဟုတ်ဘူး”
လင်းရှန်က ခိုင်မာစွာ ပြန်ဖြေသည်။
“ဟမ်”
ကီကီ မျက်လုံးများ ပြူးသွား၏။
လင်းရှန်သည် အင်ဂျင်ကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။
“ငါ မင်းအတွက် ဓား၊ လှံ မတိုးတဲ့ သံချပ်ကာတစ်ခု လုပ်ပေးမယ်။ ဘယ်ဓားမှ အဲ့ဒါကို ထိုးဖောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဟွန့်~”
ကီကီသည် မျက်စောင်းထိုးခြင်းကို မထိန်းနိုင်သော်လည်း၊ သူမ၏ မကောင်းသောစိတ်ခံစားချက်အများစုက မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။
သူမက ရယ်မောလိုက်ပြီး
“ကောင်းပြီ၊ ပြန်သွားပြီး ရှာရှားနဲ့ တခြားသူတွေ ဒီနေ့ ဘာတွေတွေ့ခဲ့လဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်”
လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ဆိုင်ကယ်ကို အရှိန်တင်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်၊၊ “သူတို့ ဘာတွေ တွေ့ခဲ့လဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဘယ်သူ ဘာတွေ့ခဲ့လဲဆိုတာတော့ ငါ အခု သေချာ သိလိုက်ပြီ”
“ဘယ်သူလဲ”
“ဘယ်သူ ရှိသေးလဲ။ ငါတို့ဆီက သေနတ်တွေ အများကြီး ဝယ်သွားတဲ့ ဖောက်သည်ကြီးပေါ့”
ဆိုင်ကယ်သည် လမ်းအတိုင်း ဟန်ရှန်းတောင်ကြား ဘူတာရုံဆီသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။
ဟန်ရှန်းတောင်ကြား ရထားဘူတာရုံ၊ အနန္တရထား…
ချန်ဆီရွှမ်သည် ခရီးစဉ်စာရင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် မြောင်လုနှင့်အတူ အခန်း ၇ တွင် ရှိနေပြီး၊ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးနေသည်။
ဘေးအန္တရာယ်ကင်းရှင်းရေးအတွက်၊ အစားအသောက် ဗူးတိုင်းကို ဖွင့်၍ ပျက်စီးမှု၊ ယိုစိမ့်မှု သို့မဟုတ် ပုပ်သိုးမှု မရှိစေရန် သေချာစွာ စစ်ဆေးနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အရာအားလုံးကို အမျိုးအစားအလိုက် စီစဉ်ထား၏။
“အသားဗူးတွေနဲ့ သစ်သီးဗူးတွေကို သပ်သပ်စီ ထားရမယ်။ ဘီစကစ်လို အခြောက်ခံထားတဲ့ အစားအစာတွေကိုလည်း စိုထိုင်းမှု မဖြစ်အောင် အရည်ပါတဲ့ အစားအစာတွေနဲ့ ဝေးဝေးမှာ ထားရမယ်”
“ရှောင်ယွမ်၊ ထောင်ထောင်၊ ဖန်ပုလင်းထဲက အစားအစာတွေကို အလယ်ဗီရိုတွေထဲ ထည့်ပြီး ကူရှင်တွေ ထည့်ပေးပါ။ မဟုတ်ရင် ရထားတိုက်ခိုက်ခံရရင် ဒီပုလင်းတွေ ကျကွဲသွားနိုင်တယ်”
ချန်ဆီရွှမ်သည် အသေးစိတ် ဂရုစိုက်သူဖြစ်ပြီး၊ မြောင်လုက သူမဘေးတွင် သတိအပြည့်နှင့် အလုပ်လုပ်နေသည်။
“မြောင်လု၊ လိုင်းတွေပေါ်က သတင်း ဘာထူးခြားလဲ” ချန်ဆီရွှမ်က မေးလိုက်သည်။
မြောင်လုသည် သူမ၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို စစ်ဆေးလိုက်သည်၊၊
“မရှိသေးပါဘူး။ အချိန်စောသေးတယ်။ သူတို့ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ စောင့်ပြီးမှ ပြန်လာကြမှာပါ”
ချန်ဆီရွှမ်သည် ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်နေသော နေလုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ သူတို့ ကောင်းမွန်တဲ့ ရလဒ်တွေ ရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
“သေချာပါတယ်~” မြောင်လုက ပြုံးလိုက်သည်။
“နေ့ခင်းဘက်ဆိုတော့ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ပဲ တွေ့ရင် သူတို့ရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို ခြိမ်းခြောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဟန်ရှန်းတောင်ကြားကို လူအများကြီး လာလည်ခဲ့ကြပြီလေ။ အသုံးဝင်တဲ့ အရာတွေ ရှာတွေ့ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ် ထင်တယ်”
ချန်ဆီရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အနန္တရထားမှ အဖွဲ့များခွဲ၍ ကြီးမားသော စူးစမ်းရှာဖွေမှု ပြုလုပ်ခဲ့သည့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် လင်းရှန်က ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယခုအခါ လူပိုများလာပြီး၊ အထူးသဖြင့် ပုံမှန် မြို့ပြ စူးစမ်းရှာဖွေရေး မစ်ရှင်တစ်ခုတွင် ဖိအားများများစားစား မရှိပေ။ ၎င်းသည် လူတိုင်းကို အသက်လု ထွက်ပြေးရပြီးနောက် အပန်းဖြေခွင့် ပေးရန်အတွက် အချိန်အခါသင့်တော်သော အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။