ထောင်ချောက်
Vol. 17 Ch. 244
“မောင်း၊ နောက်ပြန်ဆုတ်…သူ့ကို ရထားနဲ့ မထိစေနဲ့” လင်းရှန်က အမိန့်ပေးသည်။
ဤအချိန်တွင် လင်းရှန်သည် လုံးဝ ထိတ်လန့်နေသည်။ အမှောင်အမှတ်အသား၏ ဝိသေသလက္ခဏာများကို သူ ဒုတိယအကြိမ် သတိပြုမိသည်မှာ ဤကဲ့သို့သော ပုံစံဖြင့် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။
ဘာလို့ အမှောင်အမှတ်အသားပါသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဒီနေရာမှာ ရှိနေရတာလဲ…
လင်းရှန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချန်ဆီရွှမ်သည် အနန္တရထားကို ချက်ချင်း စတင်မောင်းနှင်ပြီး အမျိုးသမီးကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားရင်း ပလက်ဖောင်း၏ ရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရှန်သည် သူ၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို မောင်းပြီး ရထားလမ်းအောက်မှ ပတ်လမ်းကို ယူကာ အနန္တရထားဆီသို့ သွားသည်။
အေလီရန် အမည်ရှိ အမျိုးသမီးသည် ရထားစတင်မောင်းနှင်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူမသည် ပလက်ဖောင်းပေါ်ရှိ အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအဖွဲ့များကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်သည်။
သူမ၏ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် သူမသည် မြေပြင်မှ တုန်ယင်စွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ဒယိမ်းဒယိုင်ခြေလှမ်းများဖြင့် အစိမ်းရောင်ရထားရှေ့သို့ ယိုင်လဲသွားကာ ထပ်ခါတလဲလဲ တောင်းပန်နေသည်။
“ကယ်ကြပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကယ်ကြပါဦး...”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနန္တရထားသည် အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ ရွေ့လျားသွားပြီး အမျိုးသမီးနှင့် လုံလောက်သော အကွာအဝေးသို့ ရောက်သည်နှင့် ပြန်ရပ်လိုက်သည်။ လင်းရှန်သည် သူ၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို ရထားပေါ်သို့ မောင်းတင်ကာ မောင်းနှင်ခန်းသို့ သွားသည်။ သူသည် အသံချဲ့စက်ကို အသုံးပြုပြီး ပလက်ဖောင်းပေါ်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအား အော်လိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ၊ ဒီ အမျိုးသမီးနဲ့ ဝေးဝေးနေကြပါ။ သူ့ကို အမည်မသိ သတ္တဝါတစ်ကောင်က အမှတ်သား မှတ်ထားတယ်။ ညရောက်ရင် ပြဿနာကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ပလက်ဖောင်းပေါ်ရှိ အခြားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအဖွဲ့များ၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
“မှတ်သားခံရတယ်…အဲဒါ ဘာလဲ”
“ဒါ တကယ်လား...”
“မယုံနိုင်ရင်တောင် ယုံလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ငါတို့ ထွက်သွားသင့်တယ်”
“သူမ တစ်ယောက်တည်းပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် အမည်မသိ သတ္တဝါကို ဒီကို ခေါ်လာနိုင်မှာလဲ”
“လှည့်စားမှုများလား”
ညအရိပ်ရထားပေါ်တွင် လူများသည် ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း စတင် ငြင်းခုံကြသည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး…အဲဒါ အေလီရန်လေ…သူမက မကောင်းဆိုးဝါး မဟုတ်ပါဘူး”
“ခေါင်းဆောင်၊ အနန္တရထားမှာ ပရိယာယ် တစ်ခုခု ရှိတယ်လို့ ထင်လား”
“ဟုတ်တယ်။ သူတို့က မထွက်ခွာသေးဘူး”
ချောင်ဟုန်သည် ချဉ်းကပ်လာသော အမျိုးသမီးကို ပြတင်းပေါက်မှ သေချာကြည့်ပြီး သံသယဖြစ်ဟန်ဖြင့် မေးသည်။
“ခဏလေး၊ အဲဒီကွန်တိန်နာက ဖီးနစ်အဖွဲ့စည်းရဲ့ သင်္ကေတနဲ့ မဟုတ်လား…ဖီးနစ်က ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တာလဲ”
“ဒါ လှည့်စားမှုလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ သူတို့က အခြားသူတွေ ထွက်သွားအောင် လုပ်ပြီး သူတို့ ဒီဘူတာရုံမှာ နေချင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်” ဉာဏ်ကောင်းသော လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက ပြောသည်။
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချောင်ဟုန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
“ဒါ သဘာဝကျတယ်။ တိရစ္ဆာန်ကောင်တွေပဲ”
သူသည် အဝေးရှိ အနက်ရောင်ရထားကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်။
“သေစမ်း…သူတို့မှာ အကြံအစည် ရှိတယ်”
“ဒါဆို ဒီအမျိုးသမီး ဘာလဲ”
“ဘယ်သိမလဲဟ..သူက အရမ်းနူးညံ့တဲ့ပုံပေါ်ပြီး လက်နက်လည်း မရှိဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
“ကယ်ကြပါ~”
အေလီရန်သည် ယိုင်နဲ့သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ညအရိပ်ရထားရှေ့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားသည်။ သူမသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သောမျက်နှာဖြင့် ချောင်ဟုန်ကို ကြည့်သည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကယ်ပါဦး။ ကျွန်မ မိသားစုက ပစ္စည်းတွေ အများကြီးပေးပါလိမ့်မယ်”
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ညအရိပ်ရထားပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးအဖွဲ့ဝင်များ အများအပြားသည် ချက်ချင်း သနားသွားကြပြီး တီးတိုး စကားပြောလိုက်ကြသည်။
“ငါတို့ သူ့ကို အရင် ကူညီသင့်တယ်”
“ဟုတ်တယ်။ အရမ်းသနားစရာကောင်းတယ်”
“အနန္တရထားပေါ်က လူတွေ အကြင်နာစိတ် မရှိဘူး။ သူတို့က မကူညီချင်ရုံမကဘဲ တခြားသူတွေကိုပါ တားနေတယ်”
“သူတို့ ရထားပေါ်မှာ လူနည်းနေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ရထားကြီးကို လူနည်းနည်းလေးပဲ။ တကယ် သွေးအေးကြတဲ့ဟာတွေ”
အနန္တရထားပေါ်တွင် လင်းရှန်သည် အခြားအဖွဲ့များမှ လူများစွာ လှုပ်ရှားမှုမရှိသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူသည် မျက်ခုံးကြုတ်ကာ သူ၏ ကြေညာချက်၏ အသံအတိုးအကျယ်ကို မြှင့်လိုက်သည်။
“ဒီ အမျိုးသမီးနဲ့ မထိတွေ့ကြပါနဲ့…သူမက အမည်မသိ သတ္တဝါတွေကို ဆွဲဆောင်လိမ့်မယ်…ကြားကြလား”
ဘယ်သူမှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပါ။ ထိုအချိန်တွင် ထူးဆန်းသော အကြည့်များက အနန္တရထားဘက်သို့ ရောက်လာသည်၊၊ အထူးသဖြင့် ညအရိပ်ရထားပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးအဖွဲ့ဝင်များသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်စပြုလာသည်။
“ဟန်ဆောင်နေတာ…အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကိုတောင် မကယ်ဘူး…ရှင်က ဘယ်လိုယောက်ျားလဲ”
“လက်နက်တွေ အများကြီး ရှိရဲ့သားနဲ့ အမည်မသိသတ္တဝါတွေကို ကြောက်နေတာလား”
“အတိအကျပဲ…သူ ဘယ်လောက် သနားစရာကောင်းလဲ မမြင်ဘူးလား…ရှင့်မှာ ခံစားတတ်တဲ့ အသည်းနှလုံးမရှိဘူးလား”
“သူမက အေလီရန်လေ၊ သိရဲ့လား”
“ရှင် လှည့်စားပြီး ငါတို့ ထွက်သွားအောင် လုပ်ပြီးမှ ရှင်တို့အဖွဲ့က ဒီမှာ လုံခြုံအောင်နေဖို့ ကြံစည်နေတာလား”
“ဟဲ့ကောင်မတွေ နင်တို့ပါးစပ်တွေ ပိတ်ထားလိုက်စမ်း”
ကီကီသည် ရန်တွေ့သံများကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်လာသည်။ သူမ၏အင်္ကျီလက်ကို ခေါက်တင်ကာ သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ပျံသန်းရန် အသင့်ဖြစ်နေသော်လည်း လင်းရှန်သည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ပြန်ဆွဲချသည်။
“အာ”
“ပေါက်ကရတွေ မလုပ်နဲ့တော့”
လင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်လာသည်။
“လင်းရှန် ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ”
ချန်ဆီရွှမ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။
လင်းရှန်က တင်းကျန်းရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါရိုက်တာတင်း၊ ဘာလို့ လူတစ်ယောက်မှာ ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ အမှောင်အမှတ်အသား ရှိနေရတာလဲ”
တင်းကျန်းရီသည် သူမ၏ မျက်မှန်ကို ပြင်လိုက်သည်။
“ဒီအချိန်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးဘူး၊ ဒီ အမှတ်အသားကို ဘယ်လို ကူးပြောင်းနိုင်လဲဆိုတာလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီ အမျိုးသမီးနဲ့ မထိတွေ့ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရထားပေါ်ကို တက်ခွင့်မပေးဖို့ ကျွန်မ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အကြံပြုချင်တယ်။ သူ့မှာ ပါတဲ့ အမှတ်အသားရဲ့ အင်အားက ယုကျန်းမှာ ငါတို့တွေ့ခဲ့ရတာထက်တောင် ပိုပြင်းထန်တယ်။ ဒီည ဒီမှာ ကြီးမားတဲ့ကပ်ဘေး ဖြစ်လာမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်တယ်”
“အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်...”
“လင်း တစ်ယောက်ယောက်က အမှောင်အမှတ်အသားကို သုံးပြီး ကျွန်မတို့ကို ထောက်ချောက်ဆင်တယ်လို့ ထင်လား”
မြောင်လုသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ကာ ပထမဆုံး စဉ်းစားမိသူ ဖြစ်သည်။
“ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်း...”
လင်းရှန်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ မြောင်လု၏ စကားများသည် သူ့ကို ကျောချမ်းစေသည်။ အမှောင်အမှတ်အသားကို ဤနည်းဖြင့် သုံးနိုင်သည်ကို သူ စဉ်းစားမထားခဲ့ချေ။ ဤအချက်သည် မှန်ပါက၊ ၎င်းနောက်ကွယ်မှ တစ်စုံတစ်ဦးသည် အမှောင်အမှတ်အသား၏ သီအိုရီကို နားလည်ပြီးဖြစ်ကာ ၎င်းကို ထောက်ချောက်ဆင်ရန်ပင် သုံးနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။
သူတို့သည် သိရုံသာမကဘဲ ဤ ဝိသေသလက္ခဏာကို သုံးပြီး တစ်စုံတစ်ဦးကို ဓားစာခံအဖြစ် မှတ်သားကာ ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့သည်။ လုံးဝ ရူးသွပ်နေပုံရသည်—ဘယ်လို အဖွဲ့အစည်းမျိုးက ဒီလိုလုပ်နိုင်မှာလဲ…
“ဆရာမချန်”
လင်းရှန်သည် ချန်ဆီရွှမ်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။
“ငါတို့ သေနတ်တွေ သုံးပြီး အဲဒီ အမျိုးသမီးကို အဝေးကနေ ရှင်းထုတ်လို့ ရမလား”
တင်းကျန်းရီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
“အဲဒီနည်းကို သုံးပြီး အမှောင်အမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားချင်တာလား”
လင်းရှန်က ပြန်ပြောသည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူးလား”
တင်းကျန်းရီက ခေါင်းခါသည်။
“ကျွန်မ အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူး။ ပုံမှန်အားဖြင့် အမဲလိုက်ခံရသူ သေဆုံးသွားရင် မုဆိုးက ရပ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှတ်အသားက အနံ့ ဒါမှမဟုတ် စွမ်းအင်သက်သက် ဖြစ်နေရင် ခန္ဓာကိုယ် ကျန်နေသရွေ့ ငါတို့ ရှောင်လွှဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
လင်းရှန်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဖယ်ရှားရန် နည်းလမ်း မရှိတော့ချေ။
သူသည် အချိန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မိုးချုပ်လုနီးပြီ။
“ဒါက တကယ်ပဲ ဖီးနစ်လား”
ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။
သူတို့သည် ဤ ဝိသေသလက္ခဏာကို ပထမဆုံးတွေ့ရှိသူများဟု အစပိုင်းက ထင်ခဲ့ပြီး ဖီးနစ်သို့ အစီရင်ခံရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေများသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
လင်းရှန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဘယ်အဖွဲ့အစည်းဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးဘူး။ အခု အရေးကြီးတာက ငါတို့ ထွက်ခွာဖို့ လိုတယ်”
ထို့နောက် သူသည် ကီကီဘက်သို့ လှည့်သည်။ “မြန်မြန်၊ ရှာရှားနဲ့ ရှုချင်း ပြန်လာပြီလားဆိုတာ ဒရုန်းသုံးပြီး စစ်ကြည့်”
သူ၏ လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်ရင်း လင်းရှန်က ည ၆:၀၅ ဖြစ်ပြီး ညရောက်ရန် မိနစ်လေးဆယ်ကျော်သာ လိုတော့ကြောင်း သတိပြုမိသည်။ ရှာရှားနှင့် အခြားသူများသည် ယခုချိန် ပြန်ရောက်သင့်သည်။
“ဘူတာရုံက လူတွေကော”
မြောင်လုက မေးသည်။
“သူတို့ကို ငါတို့ နားချလို့ မရဘူး။ ငါ လည်ချောင်းကွဲမတတ် အော်ပြောခဲ့ပေမယ့် အသုံးမဝင်ဘူး။ နားချလို့ မရရင် ငါ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ အခု ငါတို့အဖွဲ့က လူတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်တယ်။ နားမထောင်ချင်တဲ့သူတွေကို မင်း မကူညီနိုင်ဘူး”
“သူတို့က အရှေ့နဲ့ မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်းမှာ ရှိတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားစစ်ခိုင်းသင့်လား”
ချန်ဆီရွှမ်က အကြံပြုသည်။
“ငါတို့ အခု ထွက်သွားလိုက်ရင် သူတို့ ငါတို့ကို ရှာလို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ အချိန်မီ ပြန်မလာနိုင်မှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်။ ငါတို့ သတိမပေးဘဲ ဒီ အမျိုးသမီးနဲ့ ထိတွေ့မိရင် ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်”
လင်းရှန် ခေါင်းငြိမ့်သည်။
“မင်း မှန်တယ်။ နောက်ထပ် ငါးမိနစ် စောင့်ရအောင်။ အဲဒီအချိန်အထိ သူတို့ မပြန်လာရင် ငါ ကီကီနဲ့အတူ သူတို့ကို သွားစစ်ကြည့်မယ်”
ရွေ့လျားမှုနှင့် ပတ်သက်လျှင် ယခုအချိန်တွင် ကီကီ၏ ပျံသန်းနိုင်စွမ်းနှင့် သူ၏ စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံပေါင်းစပ်မှုသည် အမြန်ဆုံးနှင့် အထိရောက်ဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။