မွန်းစတားမုဆိုး ဒီရေလှိုင်း

ဘူတာရုံအတွင်း၌ တီးတိုးပြောဆိုသံများနှင့် ဆွေးနွေးမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူများစွာသည် အေလီရန်ကို အာရုံစိုက်လာကြသည်။

ငြင်းမရသည်မှာ ဤအမျိုးသမီးသည် အလွန်အမင်း လှပနေခြင်းပင်။ ယခုလို ဖရိုဖရဲ အခြေအနေတွင်ပင် သူမသည် ချစ်ခင်စဖွယ်နှင့် သနားစဖွယ်ဖြစ်သော ဆွဲဆောင်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။

ချောင်ဟုန်သည် တောင်းပန်ဟန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသော သူမကို ကြည့်ရင်း လည်ချောင်း ခြောက်သွေ့လာသည်ကို ခံစားရသည်။ ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် ရှားပါးသော မြင်ကွင်းပင်။ သူ၏ ယာဉ်တန်းသည် လှပသော အမျိုးသမီးများကို အမြဲတမ်း လက်ခံလိုသော်လည်း သူသည် မိုက်မဲသူမဟုတ်ပေ—သူ၏ ရထားပေါ်တွင် အမျိုးသမီးများသည် အလှပြပန်းအိုးများသက်သက် မဟုတ်ကြပေ။ ထိုသို့ဆိုပါက သူ၏ ယာဉ်တန်းသည် ဤမျှကာလကြာအောင် ရှင်သန်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ရထားပေါ်တွင် အမျိုးသမီးများ များပြားလွန်းခြင်းတွင် အားနည်းချက်များ ရှိသည်—စကားများလွန်းခြင်း၊ စိတ်ပျံ့လွင့်စရာများလွန်းခြင်းနှင့် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှုကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုများလွန်းခြင်းပင်။ ခေါင်းကိုက်စရာ ကိစ္စဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု အေလီရန်ကို ကြည့်သောအခါ တစ်ယောက် ထပ်ထည့်လိုက်ခြင်းက မထိခိုက်နိုင်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားရသည်။ သူမသည် လှပသော ပန်းအိုးသက်သက် ဖြစ်လျှင်ပင် သူ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အလှဆုံးပန်းအိုးဖြစ်သည်။

“မစ္စလီရန်…ငါ စိတ်မကောင်းပါဘူး” ချောင်ဟုန်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောသည်။

“ငါ မင်းကို ကူညီချင်ပေမဲ့ ငါ့လူတွေရဲ့ လုံခြုံရေးကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားရမယ်။ မင်းမှာ လက်နက်တွေ မပါတာ သေချအောင် အတည်ပြုဖို့ လိုတယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အေလီရန်၏ မျက်နှာသည် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တောက်ပလာသည်။ သူမက အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။

“မပါ... ကျွန်မမှာ ဘာလက်နက်မှ မပါပါဘူး”

ချောင်ဟုန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်း အဝတ်အစား အများကြီး ဝတ်ထားတယ်။ ငါ သေချာ မသိနိုင်ဘူး”

သူ ဤသို့ပြောလိုက်သောအခါ ယာဉ်တန်းမှ အမျိုးသမီးအဖွဲ့ဝင်အများအပြား၏ မျက်စောင်းများ ချောင်ဟုန်ထံ ရောက်လာသည်၊၊

အေလီရန်သည် ပါးလွှာသော အနီရောင်ညအိပ်ဝတ်စုံမှလွဲ၍ ဘာမှမဝတ်ထားပေ—ဒါက ဘယ်လိုလုပ် “အဝတ်အစား အများကြီး” ဖြစ်နိုင်မှာလဲ….

သူမကို အဝတ်ချွတ်စေချင်တာကို ဝေ့ပတ်မပြောဘဲ တည့်တည့် ပြောလို့ရရဲ့သားနဲ့။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယာဉ်တန်းမှ အမျိုးသားအဖွဲ့ဝင်အချို့သည် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပလာသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် သာမန် အမျိုးသမီးတစ်ဦး မဟုတ်ချေ—သူမသည် ဟောလိဝုဒ် စူပါစတားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ လူများစွာက သူမကို မှတ်မိကြပြီး မည်သူမျှ သူမ၏ နာမည်ကြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို သေချာကြည့်ရခြင်းအား ကန့်ကွက်မည် မဟုတ်ချေ။

အေလီရန်သည် ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သော်လည်း ရှက်ရွံ့မည့်အစား သူမသည် သူမ၏ ဝတ်စုံကြိုးများကို ရိုးရှင်းစွာ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

တိုးညင်းသောအသံနှင့်အတူ ပိုးသားအနီရောင်ဝတ်စုံသည် သူမ၏ ပခုံးမှ လျှောကျသွားပြီး ခြေရင်းတွင် ပုံသွားကာ သူမ၏ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော၊ လှပသောကိုယ်လုံးသည် အနက်ရောင်အတွင်းခံနှင့်အတူ ပေါ်လွင်လာသည်။

ညအရိပ်ရထားပေါ်ရှိ အမျိုးသားများသည် လုံးဝ တွေဝေသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် သူမထံတွင်သာ ကျောက်ချနေသည်။ အမျိုးသမီးအချို့ပင်လျှင် ခိုးမကြည့်ပဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ၊၊

“မြင်လား…ကျွန်မမှာ ဘာလက်နက်မှ မရှိဘူး။”

အေလီရန်က ပြောပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ကိုယ်လုံးကို လှည့်ပြသည်။

ချောင်ဟုန် တွန့်ဆုတ်နေသေးကြောင်း သတိပြုမိသောအခါ သူမသည် ဘရာစီယာချိတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး လုံးဝ ချွတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘူတာရုံရှိ လေထုသည် ရပ်တန့်သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။ အမျိုးသားများသည် အသက်ကို အောင့်ထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက သူမထံမှ မခွာနိုင်ကြတော့ပေ၊၊

ချောင်ဟုန်သည် အလားတူ စွဲလန်းနေသော်လည်း လည်ချောင်းကို အမြန်ရှင်းကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကို တားဆီးလိုက်သည်။

“အဟမ်း…ရပြီ ရပြီ ငါ မင်းကို ယုံတယ်။ မင်း ရထားပေါ် တက်လာလို့ ရပြီ”

သူသည် အခြားသူများကို ဤမြင်ကွင်းကို ခံစားခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။ ဤကဲ့သို့သော မိန်းမလှလေးကို တစ်ကိုယ်တည်းသာ တန်ဖိုးထားခံစားသင့်သည်၊၊

ယခု အေလီရန်သည် မည်မျှ ရဲရင့်ကြောင်း မြင်သောအခါ သူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုသည် ပိုမို ပြင်းပြလာသည်။ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူမကို ရထားပေါ်သို့ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘူတာရုံအပြင်ဘက်၌...

ဟန်ရှန်းတောင်ကြားမြို့၏ တစ်ချိန်က ရွှေရောင်ညနေခင်းကောင်းကင်သည် ယခုအခါ ထူထပ်သော၊ အနက်ရောင်တိမ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလာသည်။ လေထုသည် လေးလံလာပြီး ဖိနှိပ်မှုခံစားချက်သည် လမ်းများပေါ်တွင် ပြန့်နှံ့သွားသည်။

အနန္တရထားပေါ်တွင် လင်းရှန်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် အပြင်ဘက်မှ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်၊၊

မုန်တိုင်းတစ်ခု ဝင်လာတော့မည်ကို သတိပေးနေပုံရသည်။

“မကြာခင် မှောင်တော့မယ်”

တစ်စုံတစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။

“သူတို့ ဘာလို့ မပြန်လာသေးတာလဲ...တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား”

မြို့လမ်းများတွင် လေတိုက်ခတ်လာသောအခါ အရွက်ကြွေများ၏ ပွတ်တိုက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ မကောင်းသောအရာတစ်ခုခု ရောက်ရှိလာခြင်းကို အာရုံခံမိသွားသကဲ့သို့ လှည့်လည်နေသော ဖုတ်ကောင်များသည် ရုတ်တရက် မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာပြီး သူတို့၏ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ ပိုမို ကျယ်လောင်ပြီး ရူးသွပ်လာသည်။

ဂျိန်းး

ငွေရောင်လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်တွင် လက်သွားကာ မြို့ကို ခဏတာ လင်းထိန်စေသည်။ မိုးခြိမ်းသံထွက်ပေါ်လာပြီး မကြာမီ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာချလာသည်။ ခဏလေးအတွင်း၌ မိုးသီးမိုးပေါက်များဖြင့် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာသည်။

လင်းရှန်သည် အချိန်ကို စစ်ဆေးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အင်ဂျင်အသံတစ်ခုသည် မိုးသံကြားမှ ထွက်လာသည်၊၊

လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်—သံချပ်ကာ လမ်းကြမ်းယာဉ်နှစ်စီးသည် လမ်းများပေါ်တွင် အပြင်းအထန် မောင်းနှင်နေပြီး ဖုတ်ကောင်များ ပျံ့နှံ့နေသော လမ်းများကို ဖြတ်သန်းနေသည်။

“ဒါ ရှုချင်းနဲ့ တာလို့ပဲ”

လင်းရှန်သည် သူ၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ချက်ချင်း ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

“ရှုချင်း၊ တာ့လို၊ ကြားလား”

“ကပ္ပတိန်လင်း...ငါတို့ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။ ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှန်း မသိဘူး” ရှုချင်း၏ အသံသည် တင်းမာနေသည်။

လင်းရှန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။

“ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရှိလား”

“မရှိဘူး၊ ဒဏ်ရာ အသေးစားလေးပဲ—လုချန်တော့ နည်းနည်း ထိသွားတယ်”

“တော်သေးတယ်”

လင်းရှန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အရှေ့ဘူတာရုံ ဝင်ပေါက်ကနေ ဝင်လာ။ ဒီကို ပြန်လာဖို့ ရထားလမ်းကိုသုံး—အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူစခန်းတွေကို ရှောင်ပါ”

လမ်းကြမ်းယာဉ်အတွင်း၌ ရှုချင်းနှင့် တာလို့တို့သည် ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များကို ဖလှယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ကြသည်။

“သဘောပေါက်ပြီ၊ အဲဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားမယ်”

ရှုချင်းက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။

လင်းရှန်၏ အကြောင်းပြချက်ကို သေချာမသိသော်လည်း သူမသည် အမိန့်ကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လိုက်နာခဲ့သည်၊၊

“ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာလား”

ကီကီ၏ အသံသည် ရေဒီယိုမှ ထွက်လာသည်။

“လမ်းပေါ်မှာလား ဒါမှမဟုတ် အဆောက်အအုံထဲမှာလား”

“နှစ်ခုလုံးပဲ...ဒါကြောင့် ထူးဆန်းနေတာ”

ရှုချင်းက ပြန်ဖြေသည်။

လင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။

“ဒါ တိုက်ဆိုင်မှုလို့ မခံစားရဘူး”

ချန်ဆီရွှမ်လည်း စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

“ရှားရှားတို့ အဖွဲ့ကော...သူတို့ပါ ဒုက္ခရောက်နေနိုင်မလား”

“ဖြစ်နိုင်ချေများတယ်” လင်းရှန်က စိတ်မသက်သာစွာ ပြောသည်။

“မဟုတ်ရင် သူတို့ ဒီလောက် နောက်ကျနေမှာ မဟုတ်ဘူး”

သူ၏ နာရီကို စစ်ဆေးသောအခါ ညရောက်ရန် ဆယ်မိနစ်ပင် မလိုတော့ကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

“အားလုံးပဲ တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင်ထားကြ” အမိန့်ပေးပြီး သူ၏ အဖွဲ့အား လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်စေသည်။

ဗရူးးးး

လမ်းကြမ်းယာဉ်နှစ်စီးသည် ဘူတာရုံ ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ မောင်းဝင်လာပြီး ၎င်းတို့၏ အားဖြည့်ထားသော တာယာများသည် စိုစွတ်နေသော ရထားလမ်းကို ဆူညံသွားစေသည်။ အနန္တရထား အဖွဲ့ဝင်များသည် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး—တွဲအမှတ် ၁၁ ၏ ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ခံတံခါးများသည် လျှောဖွင့်လိုက်ပြီး ယာဉ်များအား ဝင်ရောက်စေသည်။

ရှုချင်း၊ တာလို့နှင့် လုချန်တို့သည် ခုန်ထွက်လာကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် သွေးနှင့် ယမ်းမှုန့်နံ့များ ပြင်းထန်နေသည်။

လုချန်၏ လက်မောင်းသည် သွေးထွက်နေသည်။

လင်းရှန်သည် သူ့ကို ချဉ်းကပ်သည်။

“အတော်ဆိုးလား”

“ပြဿနာ မရှိဘူး။ ကျွန်တော့် လက်မောင်း ကျန်ပါသေးတယ်” လုချန်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။

ချန်ဆီရွှမ်နှင့် မြောင်လုတို့သည် ဆေးပစ္စည်းအစုံဖြင့် အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး သူတို့၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးသည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ”

လင်းရှန်က ရှုချင်းကို မေးသည်။

ရှုချင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်လိုက်သည်။

“အစက ကောင်းတယ်—ငါတို့ စီးပွားရေးစင်တာအချို့ကို ရိတ်သိမ်းနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မြေအောက်ဈေးထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါအစုအဝေးနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။ ငါတို့ မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူး—အဲဒီကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာခဲ့တယ်”

“ဒါပေမဲ့ မြေပေါ် ပြန်ရောက်တော့ သူတို့က နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတယ်။ လမ်းတွေပေါ်မှာပါ တွားသွားနေတယ်။ ငါတို ယာဉ်တွေဆီ ပြန်ရောက်ဖို့ အချိန်အကြာကြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတယ်”

“လင်းရှန်”

ကီကီ၏ စိုးရိမ်နေသော အသံသည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရှားရှား မပြန်လာသေးဘူး...ကျွန်မ သူ့ကို သွားရှာလိုက်မယ်”

ထိုအချိန်တွင် ရှားရှား၏ အသံသည် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

“အစ်ကိုလင်း...ကျွန်မ အသံကို ကြားလား”

“ကြားတယ်...မင်း ဘယ်မှာလဲ”

“ကျွန်မတို့ ပင်မလမ်းကနေ ဖြတ်နေတယ်။ ဖုတ်ကောင်တွေ အရမ်းများတယ်”

ဒက် ဒက် ဒက် သေနတ်ပစ်သံများ နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှန်သည် ကီကီကို ကြည့်သည်။

“သွား...သူတို့ကို ကူညီဖို့ အသင့်ပြင်”

ပင်မလမ်း—ရှားရှား၏ ယာဉ်တန်း

သံချပ်ကာယာဉ်တစ်စီးသည် လမ်းတစ်လျှောက် ကွေ့ဝိုက် မောင်းနှင်နေပြီး ဖုတ်ကောင်များ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက အနောက်မှ လိုက်နေသည်။

မှောင်နေသော လမ်းကြားများမှ အရုပ်ဆိုးသော ကင်းခြေများကဲ့သို့သော သတ္တဝါများ ပြေးထွက်လာကြသည်။ အရိပ်ကဲ့သို့သော ပုံသဏ္ဍာန်များသည် စွန့်ပစ်ထားသော အဆောက်အအုံများတွင် ချောင်းမြောင်းနေကြပြီး မွန်းစတားလက်ကြီးများသည် ရေဆင်းမြောင်းပေါက်များမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒက် ဒက် ဒက် ဘန်း ဘန်း

ရှားရှား၏ အဖွဲ့မှ သေနတ်ပစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုတ်ကောင်များကို ပစ်ချလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိလာပြီး သံချပ်ကာယာဉ်၏ ရှေ့ဖုံးပေါ်တွင် ပုံလာသည်။

ရှားရှားသည် လီဗာကို အဆုံးထိ နင်းချလိုက်သည်။ အင်ဂျင်သည် ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် ဖုတ်ကောင်များကို ထိုးဖောက်မောင်းနှင်နေသည်။

“ညစ်ညမ်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ....ငါ့ မီးတောက်တွေနဲ့ သန့်စင်သွားစမ်း”

လုရှင်းချန်သည် ပြတင်းပေါက်ကို ချလိုက်ပြီး ကြီးမားသောမီးလုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ဟူးး ဝုန်း

ပေါက်ကွဲမှုသည် ဖုတ်ကောင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ငါ လမ်းရှင်းမယ်”

လုရှင်းချန်သည် ပြတင်းပေါက်မှ ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းထွက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

“နတ်ဘုရားမီးတံတိုင်း”

ဖုန်းးး

မီးတောက်တံတိုင်းများသည် ယာဉ်၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဖုတ်ကောင်များသည် မီးတောက်ထဲသို့ ခုန်ဝင်ကြပြီး မီးများ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ မီးလောင်ကျွမ်းသော ခန္ဓာကိုယ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် လမ်းကြားမှ တွားသွားနေသော လူသားပုံသဏ္ဌာန် သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ခုန်ထွက်လာပြီး သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

လုရှင်းချန် မတိုက်ခိုက်မီ—

ဘစ်ဇ်

စက်သေနတ် ပစ်ခတ်သံသည် နားကွဲလုမတတ် ထွက်လာသည်။ ထိုသတ္တဝါကို သေချာမြင်နိုင်ခြင်းပင် မရှိသေးခင် ပြိုကွဲသွားသည်။

“ဒါ ကျွန်မတို့ရဲ့ စက်အမြောက်ပဲ” ရှားရှား အားရဝမ်းသာ အော်လိုက်သည်။