အပြေးအလွှား

“ဒီအချိန်မှာ ဖုတ်ကောင်တွေ ဝိုင်းရံထားတာကို အားလုံး အသားကျပြီး အိပ်နေကြပြီ။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် သူတို့သာ အပြင်မှာ ဟိန်းဟောက်ပြီး ကုတ်ခြစ်နေတာ မရှိရင် ငါ အိပ်ပျော်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်”

“အိုး~ တကယ်လား”

အေလီရန်၏ တင်းမာနေသောမျက်နှာသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နောက်ဆုံး၌ သက်သာသွားသည်။ သူမသည် ကြော့ရှင်းစွာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ရေချိုးကန်ထဲသို့ လျှောဝင်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းနေသော ရေပူသည် သူမ၏ အာရုံကြောများကို ဖြေလျှော့ပေးသည်။ ချောင်ဟုန်က စိတ်အားထက်သန်စွာ အဝတ်အစားများ ချွတ်နေသည်ကို သူမ ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှ မပြောချေ။ အဲဒီအစား သူမသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာထားကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် သူမ၏ အားသာချက်များကို သုံး၍ ရှင်သန်မှုကို ကာကွယ်သည့် အနုပညာကို သူမ ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ။ သူမ မိသားစုဆီသို့ ပြန်ရောက်ခဲ့လျှင် ဖက်တီးလူဖျင်းကို သတ်ပစ်ရန် တွန့်ဆုတ်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ယခုအတွက်တော့ သူသည် သူမ၏ အသက်ကယ်ထားသူဖြစ်သည်။ ဝန်ဆောင်မှု အနည်းငယ်ပေးခြင်း—ဘာများဖြစ်သွားမှာမို့လဲ....

ချောင်ဟုန်သည် ယခု လုံးဝ ကိုယ်တုံးလုံးဖြစ်နေပြီး ရေချိုးကန်ထဲရှိ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မိန်းမလှလေးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အနန္တရထားပေါ်က ငတုံးတွေ... သူတို့မှာ ဒီလို အနုပညာကို တန်ဖိုးထားတဲ့ စိတ်ဓာတ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဟိုကောင်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မိန်းမလှလေးတွေ အများကြီးရှိတာတော့ အမှန်ပဲ...ဟဲဟဲ၊ ဒီလို ကံကောင်းခြင်းမျိုး—ငါ ချောင်ဟုန်ပဲ ခံစားဖို့ ထိုက်တန်တယ်”

ဘီး ဘီး၊၊

သူ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ရေချိုးကန်ထဲသို့ ထည့်ရန် ပြင်နေစဉ် အခန်းရှိ နှိုးစက်သည် ရုတ်တရက် မြည်လာသည်။

“မှောင်တော့မယ်”

ချောင်ဟုန်ဟုန်၏ မျက်နှာထားသည် တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ သူမကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မစ္စလီရန် ညအရိပ်ရထားပေါ်က ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒီမှာ ပထမဆုံး အံ့သြဖွယ် ညကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းပါ”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

အေလီရန်က ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

ဂျိန်းး

ဟန်ရှန်းတောင်ကြားအပေါ်တွင် နားကွဲမတတ်ကျယ်လောင်သော မိုးခြိမ်းသံကြောင့် ရထား၏ ပြတင်းပေါက်များ တုန်ခါသွားသည်။

ချောင်ဟုန်သည် ရေထဲသို့ လျှောဝင်ပြီး သူ၏ ရှားပါးသော ကမ္ဘာပျက်ကပ် မိန်းမလှလေးနှင့် ရေချိုးခြင်းကို မြည်းစမ်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရထား တစ်စီးလုံး ရုတ်တရက် အောက်သို့ ကျသွားပြီး မျက်နှာကျက်ပင် ပြိုကျသွားသည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

ပြင်းထန်သော သက်ရောက်မှုက သူ၏ “ညီလေး” ကို ကြောက်လန့်၍ ကျုံ့ဝင်သွားစေသည်။ သူသည် အနီးရှိ ရေကန်ကို ချက်ချင်း ကိုင်ပြီး အော်လိုက်သည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”

ကရစ် ကရစ်...

တစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ချောင်ဟုန် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အေလီရန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြန်အော်ရန် ပြင်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်—

အော်သံများ။ အော်ဟစ်သံများ။ နာကျင်မှု ညည်းတွားသံများ။

ထိတ်လန့်ဖွယ် အသံများ၏ ဆူညံသံသည် ဟန်ရှန်းတောင်ကြား ဘူတာရုံမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အားးးးးးး”

ဒက် ဒက် ဒက် ဒက်

“ပြေးကြ”

“ကယ်ပါဦး”

ကရစ်။

အမောတကော အသံတစ်ခုသည် ဝါယာလက်မှ ထွက်လာသည်။

“ခေါင်းဆောင်...မွန်းစတားတွေ ရောက်လာပြီ”

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း။

ချောင်ဟုန် ထိတ်လန့်၍ ရပ်တန့်သွားပြီး အေလီရန်သည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့်ယှက်ကာ ရေချိုးကန်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စခရီးးးးးး

ပြင်းထန်သောကုတ်ခြစ်သံသည် ရထား၏ အပေါ်မှ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ကြီးမားသော လက်သည်းတစ်ခုခုသည် ခေါင်မိုးတစ်လျှောက် ဆွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ချောင်ဟုန်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်—

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။

အနီရောင်အရေပြားရှိပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ် မျက်နှာရှိသော မွန်းစတားခေါင်းကြီးသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ နိမ့်ဆင်းလာသည်။ ၎င်း၏ တောက်ပသော၊ သွေးရောင်မျက်လုံးများသည် ထူးဆန်းသော မီးအိမ်နှစ်လုံးကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းနေပြီး တွဲအတွင်းသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“အားးးးးးး”

အေလီရန် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချောင်ဟုန် တံတွေးကို မြိုချလိုက်သည်။ သူ၏ ချွေးစိုနေသော၊ ကိုယ်တုံးလုံး ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်နေပြီး သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ပစ္စတိုကို ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းယူလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူ နောက်ဆုံး၌ သဘောပေါက်လိုက်သည်—

အနန္တရထားမှ သတိပေးချက်... တကယ်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အရမ်းနောက်ကျနေပြီ။

ခရက်...

ကြီးမားသော ဓားကဲ့သို့ ခြေသည်းတစ်ခုသည် တွဲ၏ ဘေးဘက်ကို အလူမီနီယမ်ဘူးခွံကဲ့သို့ ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး မီးပွင့်များ ပျံနှံ့သွားသည်။

ရေချိုးကန်ထဲတွင် ရပ်နေသော အေလီရန်သည် ချက်ချင်း သုံးပိုင်းပြတ်သွားပြီး အသံပင် မထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရေများသည် သွေးရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ချီးပဲ...”

ချောင်ဟုန်သည် တုန်ယင်နေပြီး တီးတိုး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“ငါ မသေခင်... သူ့ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ထိခွင့်ပေးပါဦးလား...”

ဝုန်း

ဟန်ရှန်းတောင်ကြားဘူတာရုံကို အမှောင်ထုက လွှမ်းခြုံသွားပြီး အရုပ်ဆိုးသောသတ္တဝါများ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် စီးဝင်လာသည်။

ဘူတာရုံတိုင်ထက် ကြီးမားသော အနက်ရောင်ကင်းခြေများသည် ရထားပေါ်သို့ တွားတက်လာသည်။ ဘူတာရုံ၏ မျက်နှာကျက်မှ သန်ကောင်ကဲ့သို့သော ကြီးမားသောသတ္တဝါများသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ အစုအဝေးကြားသို့ ကျဆင်းလာကြသည်။

ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် သုံးမီတာအမြင့်ရှိသော အနီရောင်လူသားပုံသဏ္ဍာန် မွန်းစတား—၎င်း၏ ပါးစပ်သည် မျက်နှာအောက်သို့ ဒေါင်လိုက် ပွင့်နေသည်—မီးလုံးများကဲ့သို့သော မျက်လုံးများဖြင့် ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

၎င်းသည် မည်းနက်သော ဓားသွားကဲ့သို့ လက်သည်းရှည်ကြီးကို မြှောက်လိုက်သည်။ လူများစွာကို ၎င်း၏ လက်သည်းများပေါ်တွင် တံစို့ထိုးထားပြီးဖြစ်သည်—ချောင်ဟုန်လည်း အပါဝင်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် ပျော့ခွေနေပြီး အသက်မဲ့နေသည်။

ထို့နောက် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြင့် သတ္တဝါသည် လူ့အသားများကို ဖြဲထားသော ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ အရိုးနှင့် အသား၏ စိတ်ပျက်ဖွယ် ကြေမွသံသည် ညအမှောင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဒက် ဒက် ဒက် ဒက် ဘန်း ဘန်း ဝုန်းး

တစ်ချိန်က လုံခြုံခဲ့သော ရထားဘူတာရုံသည် ကစဥ့်ကလျားဖြစ်သွားသည်၊၊

အော်ဟစ်သံများ။ သေနတ်ပစ်သံများ။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ထွက်ပြေးရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ခင် သတ္တဝါများက သူတို့ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ဘူတာရုံ၏ သတ္တုခေါင်မိုးသည် ပြိုကျလာသည်။ မိုးသည် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပြီး ထူထဲသော၊ အနီရောင် သွေးများကို မြို့၏ ရေဆင်းစနစ်ထဲသို့ ဆေးကြောပို့ဆောင်ပေးနေသည်။

အော်ဟစ်သံများနှင့် ပေါက်ကွဲသံများသည် လမ်းအတော်များများတွင် ကြားနေရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟန်ရှန်းတောင်ကြား အားကစားကွင်း၌...

ဟူလုရှို့သည် သူ၏ မှန်ပြောင်းကို ရထားဘူတာရုံဘက်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။ သူ၏ နောက်တွင် ဆန်းချန်းသည် သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ထီးတစ်ချောင်း မိုးပေးထားသည်။

ဂျိန်းး

ငွေရောင် လျှပ်စီးကြောင်းသည် ကောင်းကင်ကို ခွဲခြမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ မှန်ပြောင်းမှတစ်ဆင့် ဟူလ့ရှို့ မြင်လိုက်ရသည်—

ထိတ်လန့်ဖွယ် ပင်လယ်တစ်ခုအလား လှုပ်ရှားနေသော ခြေလက်များနှင့် အရုပ်ဆိုးသော သတ္တဝါများသည် ရထားဘူတာရုံကို ဝိုင်းအုံနေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် ဒီရေကဲ့သို့ပင်။

“ဟူး—”

ဟူလုရှို့သည် ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဒါ ထူးဆန်းတယ်။ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ ဘာလို့ အများကြီး တစ်ပြိုင်တည်း ဟန်ရှန်းတောင်ကြား ဘူတာရုံမှာ ပေါ်လာတာလဲ”

“သူတို့ထဲက အချို့က ဘီအဆင့်တွေပဲ”

ဆန်းချန်က ပြောသည်။

“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အဲဒီလူတွေက တစ်ညထက်မက ရှိနေခဲ့ကြပြီလေ။ ဘာလို့ အခုမှ ပေါ်လာရတာလဲ”

ဟူလုရှို့က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်၊၊

“အနန္တယာဉ်တန်းရဲ့ သားရဲအကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့်များလား”

“ဖြစ်နိုင်တယ်”

“အဲဒီလိုဆိုရင် သူတို့ ဒုက္ခရောက်ပြီ”

ဟူလုရှို့ လေချွန်လိုက်သည်၊၊

“အရုဏ်တက်ရင် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ကို သွားစစ်ခိုင်းပါ။ ပစ္စည်းကောင်းလေးတွေ ကျန်နေနိုင်သေးတယ်”

ဆန်းချန် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

“အနန္တရထားရဲ့ ပစ်အားနဲ့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားရှင်တွေနဲ့ဆိုရင် သူတို့ တကယ်ထွက်ပြေးနိုင်တယ်”

“အာ…ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်”

ဟူလုရှို့ မှန်ပြောင်းကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး လှေကားဘက်သို့ လှည့်သည်။

“ငါက ရိတ်သိမ်းရတာကိုပဲ ဂရုစိုက်တယ်။ သူတို့ သေသည်ဖြစ်စေ...ရှင်သည်ဖြစ်စေ... ငါ့ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး”

ဂြိုဟ်ပတ်ရထားလမ်းပေါ်၌

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း—

မြေပြင်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေသည်။

ဗုန်းးးးးး

အလျား မီတာရာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော အနက်ရောင်ကြီးမားသော ရထားသည် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ရထားလမ်းတစ်လျှောက် ဖြတ်တောက်သွားသည်။

နောက်ဘက်တွင် ၁၁၃၀ အနီးကပ် လက်နက်စနစ် (CIWS)သည် ငရဲမီးရေစီးကြောင်းတစ်ခုအလား ပန်းထုတ်လိုက်ပြီး Gemini 11R နျူကလီးယားလျှပ်စစ်ရထားစက်ခေါင်း၏ ဘေးဘက်ရှိ မွန်းစတားပင့်ကူကို ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

ငွေရောင်လျှပ်စစ်ဓားသွားများသည် ရထား၏ ဘေးမှ ထွက်လာပြီး ဗို့အားမြင့် မီးပွားများဖြင့် တောက်ပနေကာ ရထားတွဲကို ဝိုင်းအုံနေသော အနက်ရောင် အတောင်ပံရှိသော ပိုးတောင်မာအစုအဝေးကို ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်အတောင်ပံရှိသော ပိုးတောင်မာတစ်ကောင်စီသည် အဝတ်လျှော်ဇလုံအရွယ်အစားရှိပြီး ဧရာမပိုးဟပ်နှင့် ဆင်တူသည်။ သူတို့၏ အသက်ရှူခြင်းက သတ္တုကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး သူတို့၏ ဓားသွားပုံ မေးရိုးများသည် သံချပ်ကာကို ကိုက်သောအခါ မီးပွားများ ထွက်လာသည်။

ကျိုင်းကောင်ကပ်ဘေးတစ်ခုအလား သူတို့သည်ရထားကို တွယ်ကပ်နေပြီး အလွတ်မပေးချေ။

တွဲအမှတ် ၃ မှ ၆ အထိ ရစ်ပတ်ထားသော ကြီးမားသော အနက်ရောင်ကင်းခြေများသည် နားကွဲမတတ် အသံဖြင့် အော်ဟစ်ကာ ရထားကို ဆွဲထားသည်၊၊ ရထားလမ်းပေါ်တွင် သံဘီးများသည် မီးပွားများ တဖွားဖွားဖြစ်နေသည်။