ဆန်းကြယ်ထိန်းသိမ်းကိရိယာ ၂

“ပစ်လိုက်မယ် “

ကီကီ အံ့ဩသွားသည်။

“ဟေး… ဒါကို ဒီလောက် လုံခြုံအောင် ဝှက်ထားတာဆိုတော့ အရေးကြီးတဲ့ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ရမှာပေါ့…ဘာလို့ ပစ်ချင်တာလဲ”

လင်းရှန် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

“သုတေသနအဖွဲ့တစ်ခုလုံး ရွှေ့ပြောင်းသွားပေမယ့် ဒီ ‘လျှို့ဝှက်ချက်’ ကိုတော့ ချန်ထားခဲ့တယ်။ ဒါက အရေးကြီးရင် ဘာလို့ မယူသွားတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒါက စွမ်းရည်တွေကို ဖိနှိမ်နေပြီး ဖွင့်ရတာ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။ ငါတို့ ဒါကို ဘာလုပ်ရဦးမှာလဲ”

“...အာ၊ ကောင်းပြီ။ ရှင် ကြိုက်သလို လုပ်ပါ”

လင်းရှန် ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်စဉ် သူ၏ ယန္တရားနှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် သူ့အလိုလို အသက်ဝင်လာသည်။

【ယန္တရားနှလုံးသား—အသက်ဝင်နေသည်】

【ယန္တရားနှလုံးသား—အသက်ဝင်နေသည်】

【ယန္တရားနှလုံးသား—အသက်ဝင်နေသည်】

နားကွဲမတတ် စက်သံကြီးသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

“လင်းရှန်…”

နက်ရှိုင်းသော စက်သံတစ်ခုသည် သူ၏ နားထဲတွင် မြည်ဟည်းလာသည်။

လင်းရှန် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးအမျှင်တိုင်း ထောင်ထလာသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်—

ထိန်းသိမ်းခန်းကိရိယာသည် အနီရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

လင်းရှန်၏ အသက်ရှူနှုန်း ရပ်တန့်သွားသည်။

တောက်ပနေသော အနီရောင်ထိန်းသိမ်းခန်းကိရိယာကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူ၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးအေးများ စီးကျလာသည်။

ခုနက အသံက ဘာကြီးလဲ။

သူ၏ နှလုံးခုန်သံသည် သူ၏ နားထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟည်းနေသည်။ သူသည် ကီကီထံသို့ အမြန် လှည့်လိုက်သည်။

“မင်း အဲဒီအသံကို ကြားလိုက်လား”

သူ၏ အသံက အနည်းငယ် တိုးလျနေသည်၊၊

ကီကီသည် သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာအသံလဲ”

သူမသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်မ အပြင်ထွက်လိုက်တော့ ရှင် အဲဒီမှာ ရူးကြောင်ကြောင်နဲ့ ရပ်နေတာ တွေ့တယ်။ ရှင် တစ်ခုခုဖြစ်သွားပြီ ထင်တာ”

“မင်း ဘာမှ မကြားလိုက်ဘူးလား။ အသံကျယ်ကြီးလေ—စက်သံလိုမျိုး…အော်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့နာမည်ကို ခေါ်နေတဲ့ အသံလေ”

လင်းရှန်၏ မျက်ခုံးများ နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးသွားသည်။

ကီကီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မကြားဘူး။ ရှင် အဆင်ပြေတာ သေချာရဲ့လား။ ရှင် ရုတ်တရက် စိတ်ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားတာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်”

လင်းရှန်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏ အကြည့်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အနီရောင်တောက်ပနေသော ထိန်းသိမ်းခန်းကိရိယာပေါ်တွင် ရောက်နေသည်၊၊

တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်။ သူ၏ ယန္တရားနှလုံးသားသည် ယခင်က သူ့အလိုလို အသက်ဝင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ—ထိုမျှ ပြင်းထန်စွာ၊ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အသက်ဝင်ခဲ့ခြင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

ပြီးတော့ အဲဒီအသံ...

သူ၏ နာမည်ကို ခေါ်ခဲ့သည်။

၎င်းသည် သာမန် စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှု မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် သူ့ကို အတိအကျ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်မှုများက သူ၏ ဦးရေပြားကို ကျင်တက်စေသည်။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး ရင်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော မလုံမလဲဖြစ်မှုကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ယန္တရားနှလုံးသားသည် နောက်ဆုံးတွင် အိပ်စက်သွားပြီဖြစ်ပြီး ယခင်ကလို ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဤအရာသည် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သာမန်အရာ မဟုတ်ပေ။

လင်းရှန်သည် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ အားဖြည့်သတ္တုထည့်စရာတစ်ခု—ထူထဲသော အကာအကွယ်လွှာများကို တည်ဆောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အနီရောင် ထိန်းသိမ်းခန်းကိရိယာကို သတိကြီးစွာဖြင့် အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းပြီး အလုံပိတ်လိုက်သည်။

သေတ္တာပိတ်သွားသည့် အချိန်တွင် ထူးဆန်းသော ဖိအားသည် အားနည်းသွားသည်။

ကီကီသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

“စိတ်ပြောင်းသွားပြီလား”

“ဟုတ်တယ်။ ဒါကို ပြန်ယူသွားမယ်”

လင်းရှန်က ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံတွင် မသေချာမှု အနည်းငယ်ပါသော်လည်း ဆုံးဖြတ်ထားမှုလည်း ပါဝင်နေသည်။

“ငါ ဒါက တကယ် ဘာလဲဆိုတာ သိအောင် လုပ်ချင်တယ်”

လွန်ခဲ့သော တစ်ခဏက သူသည် ၎င်းကို စွန့်ပစ်ရန် သေချာနေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအသံကို ကြားပြီးနောက် ဤအရာသည် သူ့အတွက် အရေးကြီးသည်ဟု ထူးဆန်းသောအလိုလိုသိစိတ်က သူ့ကို ပြောနေသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို သူ နားမလည်ရင်တောင်မှ…၊၊

ကီကီသည် ငြင်းခုံမနေပေ။ သူမသည် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး “ရှင့်သဘောပဲလေ”

စင်္ကြံ၏ ဝင်ပေါက်တွင် ရှုချင်းနှင့် တာလို့တို့သည် လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့သည် ကြီးမားပြီး အကာကွယ်အလွှာများအပြည့်နှင့် သံသေတ္တာကြီးကို သယ်ဆောင်လာသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သည် ပို၍နီးကပ်လာသည့် အချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အရာတစ်ခုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်—သူတို့ကို အနည်းငယ် မသက်မသာဖြစ်စေသော ထူးဆန်းပြီး သိမ်မွေ့သော ဖိအားတစ်ခု…။

တာလို့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဒါ ဘာကြီးလဲ။ ငါ့လက်မောင်းတွေ အားနည်းသွားသလို ဖြစ်နေတယ်”

ကီကီ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ သေတ္တာကို မြှောက်လိုက်သည်။

“ရော့ လူသန်ကြီး…သယ်လိုက်”

တာလို့သည် ၎င်းကို လွယ်ကူစွာ မနိုင်သည်ဟု ထင်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သေတ္တာကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

ဒုန်း

သူ ထိလိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ၏ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားသည်။ သူ၏ ကြွက်သားများ တင်းမာလာပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“သေစမ်း— ဒီအရာက ဘာလို့ ဒီလောက် လေးနေရတာလဲ”

တာလို့တောင်သည် အံကြိတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်ရန် မနည်း ထိန်းထားရသည်။ သူ၏ လက်မောင်းများ တုန်ယင်နေသည်။

လင်းရှန်သည် သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်၊၊

“တကယ်တော့ ဒါက အရမ်းမလေးပါဘူး။ မင်းရဲ့ ခွန်အားကို ဖိနှိမ်ခံထားရလို့ပါ”

တာလို့ “...”

ဒါ ဘယ်လိုရှင်းပြချက်မျိုးလဲ…

သို့သော် သူသည် မာန်သွင်းကာ သူ၏ ခြေထောက်ကို ချိန်ညှိပြီး နေရာတကျ သေချာအောင် လုပ်ကာ တွန်းအားပေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့။ ငါတို့ ကုသစက်ကို ပြန်ယူရဦးမယ်”

ထို့နောက် အဖွဲ့သည် လျှို့ဝှက်အခန်းမှ ထွက်ခွာကာ ကြီးမားသော မြေအောက်သုတေသနစက်ရုံကြီးကို ဖြတ်သွ

တန်ဖိုးရှိသောစက်ပစ္စည်းအများစုကို ရွှေ့ပြောင်းသွားခဲ့သော်လည်း ပျံ့ကျဲနေသောပစ္စည်းများ၊ ကိရိယာတန်ဆာပလာများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

လင်းရှန်သည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အသုံးဝင်သည့် မည်သည့်အရာကိုမဆို ယူသွားရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူ၏ ယန္တရားဝါးမျိုမှု စွမ်းရည်သည် ဤကိရိယာများစွာကို ဖြိုခွဲကာ ကုန်ကြမ်းများ သို့မဟုတ် အသုံးပြုနိုင်သောအစိတ်အပိုင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သည်။

သူတို့ လျှောက်နေစဉ် ကီကီသည် ရုတ်တရက် သူ့ကို လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊၊

“ဟေးး ရှင် တစ်ခါမှ မပြောသေးဘူး—အဲဒီအထဲမှာ တကယ် ဘာပါလဲ”

လင်းရှန်၏ လက်ချောင်းများသည် သူ၏ လှံရှည်ကို အနည်းငယ်တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊၊

သူ မသိပေ။

သို့သော် ၎င်းသည် ဘာပဲ ဖြစ်နေပါစေ...

သူ၏ နာမည်ကို ခေါ်ခဲ့သည်။