ရှစ်နှစ်ဆိုတာ ကြာလွန်းတယ်...

အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်။

အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်သည် ချွန်ထက်သော ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်ထားပြီး မတ်စောက်ကာ လှပတင့်တယ်လှ၏။ မူလက နတ်ဘုရားဓားတောင်ဟု ခေါ်တွင်ခဲ့သော်လည်း တာအိုဆရာ လုံရှန်းက နတ်ဘုရားဓားတောင်၏ သခင်နှင့် လောင်းကစားပြုလုပ်အနိုင်ရရှိခဲ့ပြီးနောက် ဤနေရာတွင် အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းကို ပြန်လည်တည်ထောင်ခဲ့ရာမှ အမည်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဤတောင်ကို အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်ဟု လူသိများလာခဲ့တော့သည်။

မဟာယန်၏ ပြည်နယ်တစ်ဆယ့်သုံးခု နယ်နိမိတ်တွင် အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်သည် ချင်းပြည်နယ်နှင့် ယွင်ပြည်နယ်တို့၏ နယ်စပ်တွင် တည်ရှိပါ၏။ တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် နင်ချီကို ပွေ့ချီလာခဲ့ပြီး သူ့အတွက် အစာရှာရန် မကြာခဏ ရပ်တန့်ခဲ့ရသောကြောင့် သူတို့၏အရှိန်မှာ မမြန်ဆန်ခဲ့ပေ။

တောင်ခြေရင်းသို့ ရောက်လေပြီ။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ပိုင်နက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သောကြောင့် ယခုအခါ လုံခြုံသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူသည် အလစ်တိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဤမသမာမှု၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူသည် နင်ချီ မီးတောက်များထဲတွင် ပျက်စီးသွားပြီဟု ထင်မှတ်နေပြီး နှင်းဆီးပန်း

စံအိမ်မှ တစ်ဦးတစ်ယောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေကြောင်း မသိရှိဟု လုံရှန်း ယုံကြည်လိုက်သည်။

ဤအချက်က သူ၏ နင်ချီ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အဆောတလျင် မဖော်ပြရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုမိုခိုင်မာသွားစေခဲ့သည်။

နင်ချီ့ထံသို့ အန္တရာယ်များ မကျရောက်စေရန် ဖြစ်သည်။

နင်ချီသည် သူ၏ရှေ့မှ အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အကဲခတ်နေခဲ့သည်။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းနှင့်အတူ ရှိနေစဉ်အတွင်း သူသည် ဒေသဆိုင်ရာ ဓလေ့ထုံးစံအချို့ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး ထိုမြင်ကွင်းအစအနများမှတစ်ဆင့် သူကူးပြောင်းလာခဲ့သော ကမ္ဘာအကြောင်းကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဤကမ္ဘာသည် သူ၏ယခင်ဘဝမှ ရှေးဟောင်းမြေရှင်ပဒေသရာဇ်စနစ်နှင့် ဆင်တူပြီး မဟာယန်ဟုအမည်ရသော မင်းဆက်တစ်ခုက အုပ်စိုးလေသည်။ သို့သော် ရှေးခေတ်နှင့်မတူသည်မှာ ဤကမ္ဘာတွင် သိုင်းပညာရှင်များဟု လူသိများသော အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်များ ပေါ်ထွန်းနေခြင်းပင်။

သိုင်းပညာရှင်။

သိုင်းလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းသူများဖြစ်ပြီး

သူတို့၏အင်အားနှင့် သက်တမ်းမှာ သာမန်လူများထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်။

အဆင့်နိမ့်များသည် ကျောက်ပြားများကို ချေမွနိုင်ပြီး ကျားနှင့်ကျားသစ်များကို အားစိုက်စရာ

မလိုဘဲ ဆွဲဖြဲနိုင်ကြသော်လည်း အထက်တန်းစားများမှာမူ မြစ်များကို ဖြတ်တောက်နိုင်ပြီး မီတာတစ်ရာကျော်ရှည်လျားသော သူတို့၏ဓားစွမ်းအင်ဖြင့် စီးဆင်းနေသော ရေကိုပင် ထိန်းချုပ်နိုင်ကြသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ တာအိုသိုင်းဆရာ

လုံရှန်းမှာမူ ဒုတိယ အုပ်စုတွင် ပါဝင်ပြီး

တစ်ပြည်လုံးတွင် ကျော်ကြားလှ၏။

ဤအချက်က နင်ချီကို အံ့အားသင့်စေသလို အတန်ငယ် နှစ်သိမ့်မှုကိုလည်း ဖြစ်စေသည်။

သူသည် မိဘမဲ့ တစ်ဦးအဖြစ် စတင်ခဲ့ရသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဆရာကောင်း

တစ်ဦးကို ရှာဖွေ တွေ့ရှိခဲ့ရာ အရာရာမှာ ချောမွေ့နေခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ပင်။

ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်တောင့်တင်းသော လူတစ်စု ချဉ်းကပ်လာခဲ့၏။ သူတို့ထဲတွင် ကောင်ကလေး များနှင့် ကျင့်ကြံသူ ကောင်မလေး တစ်ဦးပင် ပါဝင်သည်။ တာအိုဆရာ လုံရှန်းကို မြင်သော် သူတို့အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် ဆရာ။"

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်သည်။

ဤသူများမှာ သူယခင်က လက်ခံခဲ့သော တပည့်ရှစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တစ်ဦးစီတိုင်းမှာ အလွန်ပါရမီထက်မြက်ကြ၏။ သို့ဖြစ်လေရာ သူသည် သူတို့အပေါ် မျှော်လင့်ချက်အကြီးအကျယ်ထားရှိပြီး တစ်နေ့နေ့တွင် သူတို့က အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းကို ပြန်လည် နိုးထစေလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည်။

"ဝမ်ထျန်း၊ မကြာသေးခင်က ဂိုဏ်းထဲမှာ အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား။"

တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် သူ၏ရှေ့မှ ရိုးသားဟန်ရှိသော လူငယ်၊ သူ၏တပည့်ကြီး လော့ဝမ်ထျန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါ လော့ဝမ်ထျန်းက ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဆရာ၊ တပည့်အားလုံးက ပုံမှန်သင်ရိုးအတိုင်း လိုက်နာနေကြပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂျူနီယာညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကလည်း လုံ့လဝီရိယရှိရှိ လေ့ကျင့်နေကြပါတယ်ခင်ဗျာ။"

အစစ်အမှန်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးတွင် တပည့်ရာပေါင်းများစွာ သိုင်းပညာ သင်ယူနေကြသည်။ သူတို့ကို အပြင်စည်း တပည့်များ၊ အတွင်းစည်းတပည့်များနှင့် လော့ဝမ်ထျန်းကဲ့သို့သော တပည့်အရင်း ရှစ်ယောက်ဟူ၍ ခွဲခြားထား၏။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက စိတ်သက်သာရာရစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"လုံ့လဝီရိယ ရှိတာက ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် အလုပ်နဲ့ အနားယူချိန်ကို မျှတအောင် လုပ်ဖို့

မမေ့ကြနဲ့။"

"ဆရာ့ရဲ့ ဆုံးမစကားကို ကျွန်တော်တို့ မှတ်သားထားပါ့မယ်ခင်ဗျာ။ နှင်းဆီးပန်းစံအိမ်မှာ အားလုံးအဆင်ပြေခဲ့ရဲ့လားဗျ။"

တပည့်များ၏ မျက်လုံးများတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး တာအိုဆရာ လုံရှန်း၏ သွားလာရာကို မဟုတ်ဘဲ သူ၏လက်ထဲမှ ကလေးငယ်ကိုသာ စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။ အထူးသဖြင့် တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီးတပည့် ယဲ့ချင်းဟယ်နှင့် အငယ်ဆုံးအမျိုးသားတပည့် ချင်ယွင်တို့မှာ နင်ချီကို မျက်နှာပြောင်ကာ စနောက်နေကြတော့၏။

သို့သော်လည်း နင်ချီက မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး

သူတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

သူက တကယ့်ကို ဘာမှ မသိနားမလည်တဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်မှ မဟုတ်တာ။

ဤအပြုအမူက နှစ်ယောက်လုံးကို ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားသွားစေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် အပြုံးရိပ်များ ပေါ်လာကြတော့သည်။

တာအိုဆရာ လုံရှနသည် လျှို့ဝှက်မနေတော့ဘဲ နှင်းဆီးပန်းစံအိမ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို

မပြောဘဲ ပြုံးကာ ဖွင့်ဟလိုက်သည်။

"ဒီကလေးနာမည်က နင်ချီပဲ။ ဒီနေ့ကစပြီး သူက မင်းတို့ရဲ့ ကိုးယောက်မြောက် ဂျူနီယာညီလေးပဲ နော်"

ဤစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် တပည့်တို့၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူတို့ဆရာ ဂိုဏ်းတည်ထောင်ပြီးကတည်းက သူသည် တပည့်အရင်းများကို တိုက်ရိုက်လက်ခံလေ့ရှားပါးလှ၏။

လော့ဝမ်ထျန်းနှင့် အခြားတပည့်ခုနစ်ယောက်လုံးမှာ အပြင်စည်းမှ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် တက်လှမ်းလာခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင်မှ ဆရာက တပည့်အရင်းများအဖြစ် ထည့်သွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က ဝင်ခွင့်ရခဲ့သော ချင်ယွင်မှလွဲ၍ပေါ့။ ချင်ယွင်ကတော့ ခြွင်းချက်

တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ထူးကဲသော ပါရမီကြောင့် ချက်ချင်းပင် တပည့်အရင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး တာအိုဆရာ လုံရှန်းက သူ့အား ကောင်းကင်ဘုံသား တစ်ဦး၏ အရည်အသွေးများရှိပြီး သိုင်းသူတော်စင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိရန် အလားအလာအနည်းငယ်ရှိသည်ဟု ရည်ညွှန်းပြောဆိုခဲ့သည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ဆယ်နှစ်အကြာတွင်

သူတို့ ဆရာသည် နောက်ထပ် တပည့် တစ်ဦး လက်ခံခဲ့ပြီး ထိုသူမှာ သာမန်ကလေးငယ် တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ကိုးယောက်မြောက်တပည့်သည် အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းအတွက် သိသာထင်ရှားသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို သူတို့သိရှိကြသည်။

ဤကလေးငယ်တွင်လည်း ထူးကဲသော ပါရမီများ ရှိနေနိုင်သလော။

လူတိုင်းက ဂုဏ်ပြုစကားဆိုလိုက်ကြသည်။

"ပါရမီရှင်တပည့်တစ်ဦးကို ရှာတွေ့တဲ့အတွက်

ဆရာ့ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်..."

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက ပြုံးရုံသာပြုံးလိုက်သည်။

ချင်ယွင်က ယဲ့ချင်းဟယ်၏ လက်ထဲမှ နင်ချီကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပွေ့ချီလိုက်သည်။

သူက နင်ချီ၏ ပါးပြင်များကို စနောက်ကာ ဆော့ကစားရင်း ကလေးအား အသည်းယားနေခဲ့သည်။

ချင်ယွင်က အမြဲတမ်း အငယ်ဆုံးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် နောက်ဆုံး၌ ငယ်သူတစ်ယောက် ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ချင်ယွင်၏ အသံမှာ ရွှင်လန်းနေပြီး

စိတ်ဓာတ် တက်ကြွနေ၏။

"ဆယ်နှစ်ကြာပြီးနောက်မှာ ဆရာက နောက်ထပ်တပည့်တစ်ယောက် လက်ခံခဲ့ပြီ။ ငါတို့ အစစ်အမှန်သိုင်းသားတော်ကိုးပါးက နောက်ဆုံးတော့ ပြည့်စုံသွားပြီ။"

"နောက်ထပ် ဆယ့်ရှစ်နှစ်လောက်သာ ငါတို့

ညီလေးကို အချိန်ပေးလိုက်၊ အနာဂတ်မှာ ငါတို့ အစစ်အမှန်သိုင်းသားတော်ကိုးပါးက မဟာယန်ကို တုန်လှုပ်စေပြီး အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းကို

အရင်က ဂုဏ်ကျက်သရေတွေဆီ ပြန်ရောက်အောင် လုပ်ပြမယ်။"

လူတိုင်းက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ရှိနေခဲ့သည်။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းလည်း အလားတူပင် ခံစားနေရသည်။

အစစ်အမှန်သိုင်းသားတော်ကိုးပါး။

ဤသည်မှာ သူ အစစ်အမှန်သိုင်းအမွေအနှစ်ကို ရရှိပြီးနောက် တီထွင်ခဲ့သော အယူအဆတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ ရရှိခဲ့သော သင်ကြားမှုများနှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေခဲ့သည်။

အစစ်အမှန် သိုင်းအမွေအနှစ်တွင် အစစ်အမှန်သိုင်းသားတော် ကိုးပါးသာ မဟာ ကောင်းကင်ဘုံသားကိုးပါး ဖြစ်လာခဲ့လျှင် သူတို့သည် သိုင်းသူတော်စင် တစ်ပါးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။

ထို့ကြောင့် အတိတ်ကာလတွင် အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်း၌ မျိုးဆက်တိုင်းတွင် သိုင်းသူတော်စင်တစ်ပါး မရှိနိုင်သော်လည်း သူတို့သည် တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြပေ။

၎င်းကို အထွတ်အထိပ်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အမည်မသိအကြောင်းပြချက်များကြောင့် ၎င်းသည် သမိုင်းမှတ်တမ်းများမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် နောက်ဆုံးတပည့်တစ်ဦးကို လက်မခံခဲ့သော်လည်း ကံကြမ္မာက နင်ချီကို သူ့ထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရာ ကံကြမ္မာကပင် အလိုရှိခဲ့သည့်အလားပင်။

"အစစ်အမှန်သိုင်းသားတော်ကိုးပါးတဲ့လား။"

ရိုးသားလှသော ရယ်မောသံများကို နားထောင်ရင်း နင်ချီသည် မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိပြီး

သူတို့၏ပျော်ရွှင်မှုများက သူ့ထံသို့ ကူးစက်လာခဲ့သည်။

သူ၏စီနီယာအစ်ကိုအစ်မများသည် အားလုံးပင် အလွန် သဘောထား ကောင်းမွန်ကြပုံရသည်။

အစစ်အမှန် သိုင်းတောင်ပေါ်တွင် သူ၏စတင်တော့မည့် ဘဝအတွက် နင်ချီ အနည်းငယ် မျှော်လင့်မိနေတော့သည်။

...

အမှန်တကယ်တွင် နင်ချီ၏ စီနီယာအစ်ကိုအစ်မများသည် သူ့အပေါ် အမှန်ပင် ကောင်းမွန်ကြသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နင်ချီသည် အငယ်ဆုံးနှင့် နောက်ဆုံးတပည့်ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏စီနီယာအစ်ကိုအစ်မများသည် သူ့ကို အလွန်အလိုလိုက်ကြပြီး အထူးသဖြင့် တတိယအစ်မ ယဲ့ချင်းဟယ်နှင့် အဋ္ဌမအစ်ကို ချင်ယွင်တို့မှာ သူနှင့် မကြာခဏ ဆော့ကစားပေးကြပါသည်။

နင်ချီသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခုခံခြင်းမှ လက်ခံခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အချိန်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခြောက်လတာကာလ ကုန်လွန်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းထဲသို့

အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤခြောက်လတာကာလအတွင်း နင်ချီသည် ထူးကဲသော စွမ်းရည်များကိုလည်း ပြသခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏အတွင်းမှ ထူထပ်သော မူလချီကြောင့်ဖြစ်ကာ သူ၏ကြီးထွားမှုနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမှာ သာမန်ကလေးများထက် များစွာပို၍ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်ခဲ့လေသည်။

အမြင့်ဆုံးနားလည်နိုင်စွမ်းဖြင့် သူသည် အရာအားလုံးကို မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် သင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

စာဖတ်ခြင်းနှင့် စာရေးခြင်းမှာ အခြေခံအကျဆုံးသော အလုပ်များဖြစ်ခဲ့သည်။

ခြောက်လသားအရွယ်မျှသာတွင် သူသည် ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်နိုင်ပြီး အခြားသူများနှင့် ရှင်းလင်းစွာ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်က လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပြီး နင်ချီကို ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ချီးကျူးကာ သူ၏ အရိုးအမြစ်များ ဖွံ့ဖြိုးလာသည့်အခါ သူ၏သိုင်းပညာ တိုးတက်မှုကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေကြတော့သည်။

သို့သော်ငြားလည်း ဤသည်မှာ နင်ချီ အပေါ်ယံတွင် ပြသထားသော အရာမျှသာ ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်တွင် သူက သူတို့ ထင်မြင်သည်ထက် များစွာပို၍ တိုးတက်နေခဲ့လေသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ် မဖွံ့ဖြိုးသေးသောကြောင့်

နင်ချီသည် သိုင်းပညာထဲသို့ နက်နက်နဲနဲ မဝင်ရောက်နိုင်သေးပါ။

ဤကမ္ဘာ၏ စာရေးစနစ်ကို သင်ယူပြီးနောက် နင်ချီသည် အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်း၏ သင်ကြားမှုမျိုးစုံထဲတွင် နစ်မြောနေခဲ့သည်။

နက္ခတ္တဗေဒ၊ ဖုန်းရွှေ၊ နတ်ဗေဒင်ဟောခြင်း၊

ဆေးပညာ...စသည့်.. သင်ယူနိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို နင်ချီ ကြိုးစားခဲ့သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် သူသည် အနာဂတ်သိုင်းပညာရှာဖွေမှုများအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ချနေခြင်းဖြစ်၏။

အမြင့်ဆုံးနားလည်နိုင်စွမ်းဖြင့် နင်ချီသည် သူကိုယ်တိုင် အလွန်အကျွံလုပ်ဆောင်မိမည်ကို ဘယ်သောအခါမျှ မစိုးရိမ်ခဲ့ပေ။ ကိုယ်တိုင်လေ့လာသင်ယူရုံမျှဖြင့် သူသည် နယ်ပယ်များစွာတွင် နက်ရှိုင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းနှင့် အခြားသူများသည် နင်ချီမှာ ကလေးသဘာဝ စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် စူးစမ်းရှာဖွေနေသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြပြီး သူရောက်ရှိနေသောအဆင့်ကို မသိရှိခဲ့ကြရှာပေ။

ဥပမာအားဖြင့် ဆေးပညာတွင် နင်ချီသည် သူ့ကိုယ်သူ နတ်ဆေးဆရာ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

ဆေးကျမ်းများကို အခြေခံကာ သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ပေါင်းစပ်ထားသော 'နင်'၏ ဆေးကျမ်းကို ဖန်တီးခဲ့သည့်အပြင် ဟန်ကင်းအပ်စိုက်ကုထုံး၊ ရွှေအပ်ဖြတ်ကျော်ကုထုံးနှင့် တစ္ဆေတံခါးတစ်ဆယ့်သုံးအပ်ကုထုံးကဲ့သို့သော ထူးခြားလှသည့် အပ်စိုက်ကုထုံးနည်းစနစ်များကိုပါ ဖန်တီးခဲ့သည်။ ဤအရာများမှာ သူ၏သိုင်းပညာအတွေ့အကြုံမရှိမှုကြောင့်သာ ကန့်သတ်ခံထားရခြင်းဖြစ်၏။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ပို၍ပင် တိုးတက်နေဦးမည် ဖြစ်ပါသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ..နင်ချီထံတွင် စိတ်ကူးစိတ်သန်းများစွာရှိပြီး နောက်ထပ်ကျွမ်းကျင်မှုများကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် သိုင်းပညာထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ စူးစမ်းလေ့လာရန်သာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မဖွံ့ဖြိုးသေးသောကြောင့် သိုင်းပညာကို စူးစမ်းလေ့လာရန် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင် တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်သည့်အချိန်မှစ၍ နင်ချီသည် မေးခွန်းတစ်ခုကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

သူ၏အရိုး အမြစ်များ ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးလာစေရန် သူ၏ကြီးထွားမှုကို မည်သို့အရှိန်မြှင့်တင်နိုင်မည်၊ သိုင်းပညာနှင့် စောစီးစွာ ထိတွေ့ဆက်ဆံနိုင်မည် ဟူသည့့် ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏စီနီယာအစ်ကို၊အစ်မများကြားတွင်

ပြောဆိုလေ့ ရှိသည်မှာ လူအများစု၏ အရိုးအမြစ်များသည် ရှစ်နှစ်သားအရွယ်အထိ အပြည့်အဝ မဖွံ့ဖြိုးကြ။ ထူးကဲသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံရှိသည့် ရှားပါးသော လူအချို့သာ

စောစီးစွာ ဖွံ့ဖြိုးနိုင်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သူ့အတွေးထဲတွင် ရှစ်နှစ်သား အရွယ်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေရခြင်းသည် အလွန် ကြာမြင့်လွန်းသည်ဟု လုရီ ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။