ထာဝရ အသက်ကို ရှာဖွေခြင်း...

နင်ချီသည် စိတ်မရှည်တတ်သူ တစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း၊ သူသည် သိုင်းလမ်းစဉ်ကို မထိတွေ့နိုင်မီ နောက်ထပ် ခုနစ်နှစ်ခွဲ ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းရမည် ဟူသော အတွေးမှာ အလွန်ကြာမြင့်လွန်းသည်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် အဆင့်ပြည့် ဉာဏ်အလင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူသာ သိုင်းလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူသည် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်မည်မှာ သေချာပါ၏။

နင်ချီသည် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံး သုတ်သင်ခံရမှုကို မမေ့သေးပေ။

သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွင် မဟာအောင်မြင်မှု ရရှိပြီးနောက် သူ့ရန်သူအားလုံး သေဆုံးသွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသော ဟွမ်ရှန်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရန်လည်း နင်ချီ ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။

ဤရက်များအတွင်း သူ၏ အရိုးအမြစ် ဖွဲ့စည်းမှုကို မည်သို့ အရှိန်မြှင့်တင်ရမည်ကို သူ စတင်စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ သူ့ကိုယ်တွင်းမှ ထူထပ်သော မူလချီသည် ကောင်းမွန်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိပုံ ရသော်လည်း နင်ချီသည် ၎င်းကို အပြည့်အဝ အသုံးမချရသေးပေ။

အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းမှ လူတိုင်းသည် နင်ချီမှာ ‌ပါရမီရှင် တစ်ဦးဖြစ်သည်ကို သိရှိကြ၏။ သူသည် သိုင်းလမ်းစဉ်နှင့် အလွန်စောစီးစွာ ထိတွေ့မိပါက လမ်းမှားသို့ ဦးဆောင်သွားမည်ကို သူတို့စိုးရိမ်သောကြောင့် သူ့အား မည်သည့် သိုင်းပညာကျမ်းကိုမျှ ဖတ်ခွင့် မပြုခဲ့ကြပါ။

နင်ချီ သိရှိထားသော အရာများမှာ အထွေထွေလေ့လာမှုများမှ စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်ပြီး အမှားအယွင်းအချို့ ရှိနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

"ငါ ဆရာ့ကို သွားမေးကြည့်သင့်တယ်။"

နင်ချီ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် နားလည်မှုလွဲမည်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအရိုးဟုခေါ်သော အရာ၏ အစစ်အမှန် အနှစ်သာရကို သိရှိလိုခဲ့သည်။ သို့မှသာ သူသည် ၎င်း၏ဖွဲ့စည်းမှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ရန် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ပြီး သူ၏အတွင်း၌ ထိန်းသိမ်းထားသော မူလချီကို အသုံးချနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ခြေလက်သေးသေးလေးများကို လွှဲယမ်းကာ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ အလွန် ချစ်စရာကောင်းနေ၏။ သူ၏ ကလေးငယ်သဖွယ်

ချစ်စဖွယ် အသွင်အပြင်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ သူသည် ပို၍ပင် ချစ်ခင်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အစစ်အမှန် သိုင်းဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းနှင့် အတွင်းစည်း တပည့်များအားလုံးက သူ့ကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ကြပြီး စီနီယာအစ်ကိုကိုးဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

ဤသည်မှာ စည်းကမ်းပင် ဖြစ်၏။ လက်ရင်းတပည့်များကို အလွန် အလေးထားကြသည်။

နင်ချီက သူ၏ လက်များကို နောက်ပစ်လိုက်ပြီး ရင့်ကျက်သော ဟန်ပန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဂျူနီယာ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတို့ မင်္ဂလာပါ။"

တပည့်များအားလုံးမှာ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောမိကြသော်လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေကြသည်။ ဤနဝမမြောက် စီနီယာအစ်ကိုမှာ အမှန်ပင် ထူးကဲလှ၏။ ခြောက်လသားအရွယ်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း အလွန်ဉာဏ်ကောင်းပြီး ဤမျှတည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းနိုင်ရာ အမှန်ပင် တစ်မူထူးခြားလှသည်။

သူ၏ လက်တိုခြေတိုလေးများကို လွှဲယမ်းနေပုံမှာမူ အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းနေပေမယ့်ပေါ့။

နင်ချီ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် အားကောင်းသော လက်တစ်စုံက သူ့ကို စွေ့ခနဲ ချီလိုက်သည်။

"ကိုးလေး၊ နေရာတကာကို လျှောက်ပြေးနေပြန်ပြီ၊ ဟားဟားဟားဟားဟား။"

ရယ်မောသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် နင်ချီသည် လှည့်ကြည့်ရန် မလိုဘဲ မည်သူဖြစ်သည်ကို သိလိုက်၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ ပဉ္စမမြောက် စီနီယာအစ်ကို ကျန်းပိုင်ရှန်းပင် ဖြစ်သည်။ နင်ချီက အောက်သို့ ဆင်းရန် ရုန်းကန်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုငါး၊ ကျွန်တော့်ကို အောက်ချပေး၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လျှောက်နိုင်ပါတယ်။"

ရုပ်ရည် ချောမောသော လူငယ်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် အလိုလိုက်ချစ်ခင်သော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဖြည်းဖြည်း၊ ဖြည်းဖြည်း၊ မလဲကျစေနဲ့၊ ငါ မင်းကို ချပေးပါမယ်ကွာ။"

"စီနီယာအစ်ကိုငါး၊ ဆရာ့ကို သွားတွေ့မလို့လား။"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ တောင်ပေါ်မှာ အကြာကြီးနေခဲ့ပြီ၊ လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် ဆင်းသွားဖို့ လိုတယ်၊ မဟုတ်ရင် လူတွေက ငါတို့ အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းကို အထင်သေးကြလိမ့်မယ်။"

ကျန်းပိုင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

ချင်ယွင် မရောက်လာမီက သူသည် ပါရမီ

အရှိဆုံး ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ

စီနီယာအစ်ကိုကြီး လော့ဝမ်ထျန်းနှင့်ပင် နီးကပ်စွာ တူညီနေပြီ ဖြစ်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုငါးက အံ့မခန်းပဲ၊ အခု

ဘယ်နယ်ပယ်မှာလဲ။"

"မင်းရဲ့စီနီယာအစ်ကိုငါးက အံ့မခန်းဖြစ်တာပေါ့ကွ။ အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်နဲ့... ဖူး၊ ကောင်စုတ်လေး နင်ချီ၊ ငါ့ဆီကနေ လှည့်ပတ်မေးနေတာ၊ ငါမင်းကို မပြောဘူး။ ဒီကောင်စုတ်လေးကတော့လေ၊ မင်းကြီးလာရင် သဘာဝအတိုင်း သိလာမှာပါကွ။"

"ခင်ဗျား မပြောရင် ကျွန်တော် ဆရာ့ကို သွားမေးလိုက်မယ်။"

ဤမြင်ကွင်းမှာ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိ၏။

စီနီယာ အစ်ကိုအစ်မများသည် သူတို့၏သိုင်းနယ်ပယ်များအကြောင်းကို သူ့အား

ဘယ်သောအခါမျှ မပြောပြကြရာ နင်ချီမှာ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိသည်။

သူက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး လက်များကို လွှဲယမ်းကာ တောက်ပအလင်း သိုင်းခန်းမဆောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ကျန်းပိုင်ရှန်းသည် မနေနိုင်ဘဲ သူ့ဘာသာသူ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အနီးကပ် နောက်မှ လိုက်ပါသွား၏။

ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တရားထိုင်နေပြီး အတန်ကြာမှ ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

"တပည့်တို့ ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

နင်ချီနှင့် ကျန်းပိုင်ရှန်းတို့က ရိုသေစွာ ဦးညွတ်လိုက်ကြ၏။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် သူ၏ တပည့်

နှစ်ယောက်ကို ရွှင်လန်းသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး အထူးသဖြင့် နင်ချီအပေါ်တွင်မူ သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ချစ်ခင်မှုမှာ ထင်ရှားလှ၏။

ဤတပည့်မှာ အမှန်ပင် ချစ်ခင်ဖွယ် ကောင်းပြီး အရာရာကို လျင်မြန်စွာ သင်ယူနိုင်ရာ နင်ချီ သိုင်းလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ ခြေချမည့် နေ့ကို သူစိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အစစ်အမှန် သိုင်းဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်သည် ဤတပည့်အပေါ်တွင် မူတည်နေပေလိမ့်မည်။

"ဆရာ၊ တပည့် တောင်အောက်ကိုဆင်းပြီး လေ့ကျင့်ရင်း ကျွန်တော်တို့ အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို မြှင့်တင်လိုပါတယ်ခင်ဗျာ၊"

ထိုသို့ ကျန်းပိုင်ရှန်းက သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို

ပြောကြားလိုက်သည်။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက နှစ်ထောင်းအားရဟန်ပြ၏။

"တောင်အောက် ဆင်းပြီး လေ့ကျင့်တာက ချီးကျူးစရာပဲ၊ ဂုဏ်သတင်း မြှင့်တင်တာက ဒုတိယ၊ ဗဟုသုတ ရတာက ပထမပဲ။ မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင် လုံခြုံရေးကို သေချာဂရုစိုက်ရမယ်၊

မကြာသေးခင် နှစ်တွေမှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က ပြန်ပေါ်လာပုံရတယ်၊ မရောထွေးမိအောင် သတိထား။"

သူ့ဆရာ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ခံစားမိသော်

ကျန်းပိုင်ရှန်းမှာ စိတ်ထိခိုက်သွားသည်။

"ဆရာ့ရဲ့ ဆုံးမစကားကို တပည့် မှတ်သားထားပါ့မယ်ခင်ဗျာ။"

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် နင်ချီထံသို့ ကြင်နာစွာ လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကိုးလေး၊ ဒီနေ့ ငါ့ဆီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ။ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်မသုံးက မင်းကို

စနောက်ပြန်ပြီလား၊ ဒါနဲ့ မင်းလာတိုင်တောတာလား။"

ကျန်းပိုင်ရှန်းလည်း ရယ်မောလိုက်သည်။

ဟုတ်သည်။ ယဲ့ချင်းဟယ်သည် နင်ချီကို

အစနောက်ဆုံးပင်။

သို့သော် နင်ချီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာသေးသေးလေးမှာ ရှုံ့မဲ့သွားကာ သူသည် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလိုက်သည်-

"တပည့် ထူးဆန်းတာတစ်ခု တွေ့ရှိခဲ့တယ်၊ ညတိုင်း အတွင်းပိုင်း နက်နက်ထဲကနေ ယားကျိကျိဖြစ်တဲ့ ခံစားမှုကို ခံစားနေရတယ်။ ဆရာ၊ တပည့်တို့ အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်ပေါ်မှာ မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင်များ ရှိနေသလားခင်ဗျာ။"

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက ရယ်မောကာ ဆူလိုက်သည်-

"ပေါက်ကရတွေ လျှောက်ပြောနေတယ်။"

သို့တိုင်အောင် နင်ချီ၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း သူသည် စဉ်းစားတွေးတောနေမိ၏။ သူက သူ၏လက်ကို နင်ချီ၏ ပခုံးပေါ် တင်လိုက်ရာ

နင်ချီသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခု စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။

တာအိုဆရာ လုံရှန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့ဩမှုအရိပ်အယောင် တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"ဒါက... ကျင့်ကြံခြင်းအရိုးက ဖွဲ့စည်းမှု အရှိန်မြှင့်နေတာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် စောနိုင်ရတာလဲ။"

နင်ချီ၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့်

လင်းလက်သွားသည်။

"ဆရာ၊ ဆရာ ဆိုလိုတာက ကျွန်တော် စီနီယာအစ်ကိုရှစ်လို သိုင်းပညာ စတင် လေ့ကျင့်လို့ရပြီလား။"

ကျန်းပိုင်ရှန်းလည်း တာအိုဆရာ လုံရှန်းကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း တာအိုဆရာ

လုံရှန်းမှာမူ ရယ်မောကာ နင်ချီ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။

"ကောင်လေးကတော့လေ၊ ငါ့ဆီကနေ လည်လည်ဝယ်ဝယ်နဲ့ သိအောင်လုပ်နေတာပဲ။"

သူ့တပည့်ငယ်လေး၏ ဉာဏ်ပညာဖြင့် သူသည် ဤသို့သော ပြောင်းလဲမှုများကို မည်သို့သတိမထားမိဘဲ နေမည်နည်း။ မကောင်းဆိုးဝါးများအကြောင်း ပြောခြင်းမှာ ဤကိစ္စကို ထုတ်ဖော်ပြောပြရန် သူ့ကို ဖြားယောင်းသည့် အကွက်

တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ထိုအခါ နင်ချီက စပ်ဖြီးဖြီးလုပ်လိုက်ပြီး သူ သိချင်နေခဲ့သော မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ကျင့်ကြံခြင်းအရိုးဆိုတာ တကယ်တော့ ဘာလဲခင်ဗျာ။"

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက်-

"ကောင်းပြီ၊ ဆရာ မင်းကို ဒီနေ့ ရှင်းပြမယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်း စိတ်ပူပြီး မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေမှာစိုးလို့။ မင်းရဲ့အရိုးက ဖွဲ့စည်းမှု အရှိန်မြှင့်နေပြီဆိုတော့ မင်း ဆေးဝါးနဲ့ အစားအသောက် အထောက်အပံ့ နှစ်ခုလုံးနဲ့ ဆက်သွားရမယ်ကွ"

နင်ချီက သေချာထိုင်လိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံခြင်းအရိုးဆိုတာ ကြွက်သားတွေ၊ အရိုးတွေမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြလို့ ရတဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်၊ အတွင်းထဲက ရတနာ တစ်ခုပဲ။ ကလေး တစ်ယောက် မွေးဖွားလာတာနဲ့ မျိုးစေ့ကို စိုက်ပျိုးလိုက်သလိုပဲ၊ ပြုစု ပျိုးထောင်ဖို့ အချိန်လိုတယ်၊ ဒါက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအားထဲမှာ နစ်မြောပြီး ကြီးထွားတယ်၊ လျှို့ဝှက် ဆန်းကြယ်တဲ့ အင်အားတွေက ပြုစုပျိုးထောင်ပေးပြီး ဆက်လက် ကြီးထွားနေမှာပဲ။"

"မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ရှေ့က စီနီယာတွေ လေ့လာပြီး ကောက်ချက်ချခဲ့ကြတာကတော့ ကလေးအများစုမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအရိုးက အသက် ရှစ်နှစ်မှာ ဖွဲ့စည်းတယ်တဲ့။ မူလ ချီ ပေါများတဲ့ အနည်းငယ်ကတော့ စောပြီး ဖွဲ့စည်းနိုင်တယ်၊ မင်းရဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုရှစ်လိုပေါ့၊ သူက ခုနစ်နှစ်မှာ သိုင်းလမ်းစဉ်ပေါ် ခြေချခဲ့တယ်။"

"မင်းအတွက်တော့ ဒါထက်တောင် စောနိုင်သေးတယ်။"

တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက မီးလောင်တိုက်သွင်းနေသော လျှို့ဝှက်အခန်းငယ် တစ်ခုထဲတွင် နင်ချီကို ရှာတွေ့ခဲ့စဉ်က ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။ ထိုမူလချီမှာ အမှန်ပင် ထူထပ်လှသော်လည်း ခြောက်လသားအရွယ်မျှဖြင့် ကြီးထွားမှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ယေဘုယျအားဖြင့်ဆိုသော် စောစီးစွာ လေ့ကျင့်မှုစတင်သူများသည် ထူးခြားသော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိလေ့ရှိပြီး နက်ရှိုင်းသော သိုင်းအဆင့်များသို့ ရောက်ရှိရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများသော်လည်း အာမခံချက်တော့ မရှိပေ။

သူသည် နင်ချီက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မူလချီကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သတိရှိစွာ စတင်လှုံ့ဆော်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သဘာဝကျကျပင် မသိရှိခဲ့ပါ။

နင်ချီ ဉာဏ်အလင်းရသွားသည်။

သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းအရိုးဆိုသည်မှာ သိုင်းလမ်းစဉ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ဖွံ့ဖြိုးရန်လိုအပ်သော ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု အမြဲထင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဤသည်မှာ မျက်နှာပြင်မျှသာဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းအရိုး၏ အယူအဆမှာ အလွန်နက်နဲပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်နှင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအားတို့နှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။

သူသည် ယခင်က အတန်ငယ်ကံကောင်းခဲ့ပြီး မျက်နှာပြင်မှ အနှစ်သာရသို့ မတော်တဆ မှန်ကန်သော ခြေလှမ်းအချို့ကို လှမ်းမိခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် သူ၏ဦးတည်ချက်ကို အချိန်မီ ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့၏။ ဤသည်မှာ ဆရာ

တစ်ဦး ရှိခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးပင် ဖြစ်သည်။ အဆင့်ပြည့် ဉာဏ်အလင်း ရှိလျှင်ပင် ဘဝ၏ အစောပိုင်း အဆင့်များတွင် အချိန်မီလမ်းညွှန်မှုက လမ်းလွဲမှုများကို ရှောင်ရှားရန် ကူညီပေးနိုင်သည်။

"ရှင်းပြပေးတဲ့အတွက် ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။"

နင်ချီက ရိုသေစွာ ဆို၏။

သူသည် ဝမ်းမြောက်နေပြီး သူ၏ ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြေရှင်းသွားခဲ့ရာ သူသည် ဦးတည်ချက် တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အချိန်ပေးနိုင်လျှင် ကျင့်ကြံခြင်းအရိုး ဖွဲ့စည်းမှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ရန် လျှို့ဝှက် နည်းစနစ် တစ်ခုကို ဖန်တီးရန်မှာ ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။

ခြောက်နှစ်သားတဲ့လား။

သူက အလွန် ကြာမြင့်လွန်းသည်ဟု ထင်နေဆဲဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကဲ...ငါတို့ ဒီနေ့ ကျင့်ကြံခြင်းအရိုး အကြောင်း ပြောပြီးမှတော့ မင်းမှာ ရှိတဲ့ တခြား မေးခွန်းတွေ အားလုံးကို မေးလိုက်တော့၊ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ကောက်ကျစ်တဲ့ စိတ်လေးက အဲ့ဒီအကြောင်းတွေကို နေ့တိုင်း တွေးနေလိမ့်မယ်ကွ။"

ထိုအခါမှာတော့ နင်ချီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး သူ အမြဲ သိချင်နေခဲ့သော အရာ တစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို မေးခွင့် ပြုပါ ဆရာ၊ သိုင်းလမ်းစဉ်က ထာဝရ အသက်ရှင်ခြင်းဆီကို ဦးတည်နိုင်ပါသလား။"

နင်ချီ၏ မျက်လုံးများထဲမှ တောင့်တမှုမှာ ထွန်းလင်းတောက်ပနေခဲ့လေသည်။