မူလ ကျင့်ကြံခြင်းအရိုး ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းကျင့်စဉ်...

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် နင်ချီသည် တဖြည်းဖြည်း လေဖြတ်ခြင်း ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်။

ဤဘဝတွင်မူ သူသည် မွေးဖွားစကတည်းက ဘေးအန္တရာယ်များသော အခြေအနေ တစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့ရပြီး သူသည် ဘဝပေါင်းတစ်ရာတိုင်အောင် ဒုက္ခဆင်းရဲများကို ခံစားခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရရာ ၎င်းက သူ့အား အသက်ရှင်လိုစိတ်ကို စွဲလမ်းသွားစေခဲ့သည်။

သူသည် သေခြင်းတရားကို ရွံရှာမုန်းတီးသည်။

သူအသက်ရှင်ချင်သည်၊ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းကို ရယူလိုသည်။

နင်ချီ စကားဆုံးသည်နှင့် တာအိုဆရာ လုံရှန်းမှာ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားခဲ့ပြီး ကျန်းပိုင်ရှန်းမှာမူ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်၏။ သူသည် အစောက နင်ချီ၏ ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များအတွက် သူ့ကို ဆူပူရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ခြောက်လသားအရွယ် ကလေးငယ် တစ်ဦး၏ မျက်လုံးများထဲမှ အံ့မခန်းဖွယ် တောင့်တမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော ဆူပူကြိမ်းမောင်း စကားကို ပြန်လည်မျိုချလိုက်သည်။

ကျန်းပိုင်ရှန်းက ဆို၏။

"ကိုးလေး၊ ဒီလောကကြီးမှာ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းနည်းလမ်းဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်ရှိနိုင်မှာလဲ..."

သို့သော် ကျန်းပိုင်ရှန်း စကားမဆုံးမီမှာပင် တာအိုဆရာ လုံရှန်းက သူ၏လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

တာအိုဆရာ လုံရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် လေးနက်နေပြီး နင်ချီကို စေ့စေ့စပ်စပ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် နင်ချီသည်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ ပန်းတိုင်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ပေ။

အချိန် အတော်ကြာပြီးနောက် တာအိုဆရာ

လုံရှန်းသည် နင်ချီကို စိုက်ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ စတင် ပြောကြားလိုက်သည်။

"သိုင်းလမ်းစဉ်ရဲ့အစက အရေပြားကို သန့်စင်ခြင်း၊ အသားကို သန့်စင်ခြင်း၊ အရွတ်တွေကိုသန့်စင်ခြင်း၊ အရိုးတွေကို သန့်စင်ခြင်း၊

ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကို သန့်စင်ခြင်း၊ ခြင်ဆီကိုသန့်စင်ခြင်း၊ သွေးကို သန့်စင်ခြင်းနဲ့ ဝိညာဉ်ကိုသန့်စင်ခြင်းပဲ။ ဒါတွေက ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း နယ်ပယ် ရှစ်ခုပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က ချို့ယွင်းချက် မရှိဘဲ ပြီးပြည့်စုံမှုကို အောင်မြင်အောင်မြင်နိုင်ခဲ့ရင် သူ့ရဲ့ ချီနဲ့ သွေးက မပျံ့လွင့်တော့ဘဲ ရောဂါအားလုံးကနေ ကင်းဝေးလိမ့်မယ်။ ဒီအဆင့်မှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သက်တမ်းက သာမန်လူတွေရဲ့ ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်တဲ့

ကျားဇီ နှစ်ခုအထိ ရောက်ရှိသွားတယ်။"

နင်ချီ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသော်လည်း သူစိတ်လှုပ်ရှားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

ကျားဇီ နှစ်ခုဆိုတာ နည်းလွန်းသည်။

"ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း ပြီးပြည့်စုံမှုကို ရရှိပြီး အတွင်းအားကို ထိုးထွင်းဉာဏ်ရသွားရင် အတွင်းစွမ်းအင် နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ရောက်သွားပြီ။ အတွင်းစွမ်းအင်နဲ့ဆိုရင် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ကြီးမားတဲ့အင်အားကို သယ်ဆောင်လာပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့သက်တမ်းက နှစ်နှစ်ရာအထိ ရောက်နိုင်တယ်။"

နင်ချီမှာ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသေးပါ။

နှစ်နှစ်ရာဆိုတာ မလုံလောက်သေးပါ။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တောက်ပအလင်း သိုင်းခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်မှ စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းပေါင်းများစွာထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အတွင်းအား ကိုးလွှာက ချီဖွဲ့စည်းခြင်းကို အောင်မြင်စေတယ်၊ အဲ့ဒါက ချီစွမ်းအင် နယ်ပယ်ပဲ။ ချီစွမ်းအင်က ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့ရဲ့စွမ်းအားက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့သက်တမ်းက နှစ်လေးရာအထိ တိုးသွားတယ်။"

"ချီစွမ်းအင်က မြူဖြူ၊ ကျောက်စိမ်းအရည်နဲ့ မူလအမြုတေ ဆိုတဲ့ နယ်ပယ်သုံးခုကို ဖြတ်သန်းတယ်။ နတ်ဘုရားအာရုံ တိုးပွားလာပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးနဲ့ ပဲ့တင်ထပ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံသား ပေါင်းစည်းခြင်း နယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိသွားတယ်၊ အဲ့ဒီအခါမှာ မြစ်တွေ၊ တောင်တွေကို ခွဲထုတ်တာက မပြောပလောက်တဲ့ကိစ္စလေး တစ်ခုပဲ။ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံသား လူသား နယ်ပယ်ပဲ၊ သက်တမ်းက နှစ်ရှစ်ရာ

ရှိတယ်။"

ဤနေရာတွင် တာအိုဆရာ လုံရှန်း၏ စကားများတွင် မှိန်ဖျော့ပြီး မသိမသာ ဖြစ်သော တောင့်တမှု တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။

သူသည် ကောင်းကင်ဘုံသား လူသား နယ်ပယ်နှင့် ခြေတစ်လှမ်းသာ ကွာဝေးတော့သော်လည်း ထိုခြေတစ်လှမ်းမှာ ကောင်းကင်သို့ တက်ခြင်းကဲ့သို့ ခက်ခဲလှသည်။ ကောင်းကင်အောက်တွင် အားလုံးမှာ ပုရွက်ဆိတ်များသာ ဖြစ်၏။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပါရမီဖြင့် ၎င်းကို ရောက်ရှိရန် နှစ်အနည်းငယ်သာ လိုတော့မည် ဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ထိုစဉ်က အစစ်အမှန် သိုင်းအမွေအနှစ်ကို ရရှိခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

နှစ်ရှစ်ရာ။

ဒဏ္ဍာရီတွင် အတိတ်က ဖုန်းဇူဟု အမည်ရသော သက်တမ်းရှည်သူ တစ်ဦးသည် နှစ်ရှစ်ရာတိုင်အောင် အသက်ရှင်ခဲ့သည်ဟု ဆို၏။ ထိုသို့သော ရှည်လျားသည့် သက်တမ်းဖြင့် သာမန်လူမျိုးဆက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ အပြောင်းအလဲများကို တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။ သာမန်လူများအတွက်မူ သူတို့နှင့် အင်မော်တယ်တစ်ပါးကြားတွင် မည်သို့သော ကွာခြားချက်များ ရှိမည်နည်း။

နင်ချီသည် ဤကမ္ဘာ၏ အံ့ဖွယ်ရာများကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အနည်းငယ် မျှော်လင့်မိသော်လည်း ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်ဆဲ ဖြစ်သည်။

နှစ်ရှစ်ရာသည် ရှည်လျားသော်လည်း ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ တစ်ရေးအိပ်လိုက်သကဲ့သို့ တခဏမျှသာ ဖြစ်သည်။

"ဆရာ၊ ကောင်းကင်ဘုံသားလူသားနယ်ပယ်ထက် သက်တမ်းပိုရှည်တဲ့သူ ရှိသေးလားခင်ဗျာ။"

ကျန်းပိုင်ရှန်းသည် သူ၏ အသက်ကိုအောင့်ထားရင်း ဆရာတပည့်နှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ နဝမမြောက်

ဂျူနီယာညီလေးမှာ အမှန်ပင် မတူညီဟု သူခံစားမိ၏။ ကောင်းကင်ဘုံသား လူသားနယ်ပယ်သည် လောက၏ အထွတ်အထိပ်အင်အားဖြစ်နေပြီးဖြစ်ကာ မရေမတွက်နိုင်သော လူများက သူတို့၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး လိုက်လံရှာဖွေရန် လုံလောက်နေပါလျက်နှင့် သူသည် ကျေနပ်ခြင်းမရှိသေးဘူးတဲ့လား။

သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ အံ့ဩမှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤသည်မှာ ကလေးတစ်ဦး၏ လက်တွေ့မကျသော စကားများ မဟုတ်ပေ။ လူတစ်ဦး၏ အောင်မြင်မှုများသည်

သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်နှင့် ခွဲခြား၍ မရအောင် ဆက်စပ်နေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် ထိုသို့သော မေးခွန်းမျိုးကို ဘယ်သောအခါမျှ

မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။ ဤသို့ တွေးကြည့်လိုက်လျှင် သူသည် သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးအပေါ် လေးစားစိတ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ ရုတ်တရက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

"ဒီအပြာရောင်တောင်တန်းတွေကို မင်းဘယ်လိုတွေ့လဲ။"

နင်ချီက သူ၏အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ခန့်ညားထည်ဝါသော တောင်တန်းကြီးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းက လူတစ်ဦးအား အရေးမပါသော သေးငယ်သူတစ်ဦးဟု ခံစားသွားစေကာ ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သဘာဝတရားက မွေးဖွားပေးခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းတိုင်အောင် မပြောင်းမလဲ တည်ရှိနေပါတယ်။"

ထိုအခါ တာအိုဆရာ လုံရှန်းက လေးနက်စွာဆို၏။

"နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတိုင်အောင် မပြောင်းလဲပေမယ့် ဒါက သူတို့ကို ပြောင်းလဲလို့မရဘူးလို့

မဆိုလိုဘူး။ တောင်တန်းတွေတောင် ထာဝရမတည်မြဲနိုင်ဘူးဆိုရင် လူသားတွေအတွက်တော့ ပြောစရာမလိုတော့ဘူးပေါ့။ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းကို ဘယ်လိုများ ရယူနိုင်မှာလဲ။"

"လူတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝရဲ့ အနှစ်သာရက သူဘယ်လောက်ကြာကြာအသက်ရှင်လဲဆိုတာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူဘာတွေအောင်မြင်ခဲ့လဲဆိုတာမှာပဲ။"

ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များရှိခြင်းမှာ ကောင်းသော်လည်း သူသည် သူ၏တပည့် လက်တွေ့မကျသော အတွေးများရှိပြီး လမ်းပျောက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

နင်ချီသည် တာအိုဆရာ လုံရှန်းထံမှ ဆုံးမစကားကို ကြားသော် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သာမန်လူတစ်ဦးသည် ထူးကဲသော အတွေးများကို မတွေးဝံ့သော်လည်း သူသည် ပြီးပြည့်စုံသော ဉာဏ်အလင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းမှာ စိတ်ကူးယဉ်တစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ပေ။

နင်ချီက ရိုသေစွာ ဦးညွတ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာဆို၏။

"ကျွန်တော့်ကို လမ်းညွှန်ပေးပါ ဆရာ။"

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက နင်ချီကို ထူပေးလိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မိုက်မဲတဲ့ ကလေးပဲ"

ဤမျှ ငယ်ရွယ်စဉ်တွင် ဤသို့သော ဉာဏ်ပညာရှိခြင်းကို သာမန်မျက်လုံးများဖြင့် ရှုမြင်၍မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ၏အသံသည် အဝေးမှ ပဲ့တင်သံကဲ့သို့ ရှည်လျားသွားသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံသားလူသားအထက်မှာ သိုင်းသူတော်စင်ရှိတယ်။ သိုင်းသူတော်စင်တစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာရင် လောကမှာ ပြိုင်ဘက်မရှိတော့ဘူး။ သက်တမ်းနဲ့ပတ်သက်လို့တော့ သိုင်းသူတော်စင်တစ်ပါးက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နိုင်တယ်လို့ ဆိုကြပေမယ့် ဘယ်သူမှတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး။ တချို့ကတော့ သူတို့က လောကရဲ့ကန့်သတ်ချက်တွေကို ချိုးဖျက်ပြီး တခြားနယ်ပယ်တွေကို ရောက်သွားနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။"

"သိုင်းသူတော်စင်အလွန်ကိုတော့ ငါမသိတော့ဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သိုင်းလမ်းစဉ်မှာ ပိုမြင့်တဲ့အထွတ်အထိပ်တစ်ခုက ထာဝရ မသေခြင်းဆီကို ဦးတည်နိုင်လောက်တယ်။ အရာအားလုံးက

မသိရှိသေးဘူး၊ သိုင်းသူတော်စင် ဖြစ်လာတဲ့သူတွေပဲ သိလိမ့်မယ်။"

"မင်းသာ သက်တမ်းရှည်ချင်တယ်ဆိုရင် သိုင်းလမ်းစဉ်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးအထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိအောင်မြင်ခြင်းက မင်းကို မတူညီတဲ့အမြင်တစ်ခု ပေးနိုင်လောက်တယ်။"

တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် နင်ချီကို လမ်းညွှန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ဤသည်မှာ

မကောင်းသော အရာတစ်ခု မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူသည် သူ၏ရှေ့တွင်ရပ်နေသော နင်ချီကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

နင်ချီ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေခဲ့သည်။

လောကတွင် ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိသော သိုင်းသူတော်စင်တစ်ပါး။

နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နိုင်သည်တဲ့လား။

၎င်းသည် သူ၏မျှော်လင့်ချက်များနှင့် များစွာကွာခြားသော်လည်း မဆိုးလှပါ။ သူအနာဂတ်တွင် သိုင်းသူတော်စင်တစ်ပါးဖြစ်လာသည်နှင့် သူသည် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းအတွက် အစစ်အမှန်နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရန် အချိန်ပိုရရှိမည်မှာ သဘာဝပင်။

အရာရာကို တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်ရမည်။

ချက်ချင်းအောင်မြင်ခြင်းမှာ လက်တွေ့မကျပေ။

"အရင်ဆုံး ပန်းတိုင်လေးတစ်ခုထားလိုက်မယ်၊ သိုင်းသူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့ပဲ။"

နင်ချီသည် ဤစိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုအပေါ် မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံလိုက်သည်။

အကယ်၍ ထိုအချိန်တွင် သိုင်းလမ်းစဉ်သည် သက်တမ်းရှည်ခြင်းကို မအောင်မြင်နိုင်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့လျှင် သူသည် လမ်းကြောင်းပြောင်းမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ကျလျှင် မြှင့်တင်ထားသော ဘဝ၏အနှစ်သာရဖြင့် သူ၏ဉာဏ်အလင်းမှာ ပိုမို အားကောင်းလာမည်ဖြစ်၏။ မြင့်မားသောနေရာတွင် ကြွယ်ဝသော အတွေ့အကြုံဖြင့် ရပ်တည်ရင်း လမ်းကြောင်းသစ် တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ခြင်းမှာ လက်ရှိတွင် သက်တမ်းရှည်ခြင်းနည်းလမ်းကို မျက်စိစုံမှိတ် ရှာဖွေနေခြင်းထက် ပိုမိုရိုးရှင်းပေလိမ့်မည်။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းထံမှ ရှည်လျားသော စကားများကို ကြားပြီးနောက် နင်ချီသည် သူ၏ ပန်းတိုင်မှာ များစွာ ပိုမို ရှင်းလင်းလာသည်ဟု ခံစားမိပြီး တစ်ဖန် ပြန်လည် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုကို ဖြေရှင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။"

နင်ချီ၏ တောက်ပနေသော အနှစ်သာရ၊ ချီနှင့် ဝိညာဉ်တို့ကို မြင်သော် ကျန်းပိုင်ရှန်းသည် သူအနာဂတ်တွင် အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး မနေနိုင်ဘဲ သတိပေးလိုက်သည်-

"ကိုးလေး၊ ဒီလောကကြီးမှာ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နည်းလမ်းဆိုတာ တကယ်မရှိဘူးဆိုရင်ရော။"

နင်ချီ ခပ်ပါးပါးပြုံးလိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် တာအိုဆရာ လုံရှန်းနှင့်

ကျန်းပိုင်ရှန်းတို့ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်များကို လွှဲယမ်းကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူ၏အသံသာလျှင် ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းဆီ သွားတဲ့ လမ်းမရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် တစ်လမ်းထွင်လိုက်မယ်။"

တောက်ပ အလင်း သိုင်းခန်းမဆောင်အတွင်း၌။

ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းနံ့သာတိုင်သည် ခွေခွေလေး တက်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သော လေထု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းနှင့် သူ၏တပည့်တို့ အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦးစီတိုင်းက အခြားတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများထဲမှ အံ့ဩမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

ဤကလေးမှာ ထူးကဲလှသည်။

...

တာအိုဆရာ လုံရှန်းနှင့် ထိုစကားဝိုင်းပြီးကတည်းက အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်အရင်းအချို့သည် သူတို့၏ စောစီးစွာရင့်ကျက်သော နဝမမြောက် ဂျူနီယာညီလေးမှာ သူတို့ကို သိုင်းလမ်းစဉ်အကြောင်း ပူဆာခြင်းကို ရပ်တန့်သွားပြီး ထိုအစား သူ၏ကိုယ်ပိုင်တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

"ကိုးလေး၊ မင်းတောင်းထားတဲ့အရာတွေ ရောက်ပြီ၊ အချိန်မီသောက်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်။"

လော့ဝမ်ထျန်းက သူ၏ခြံဝင်းအတွင်းမှ နင်ချီကို အော်ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် သူထွက်ခွာသွားစဉ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

နင်ချီသည် အလွန် အမှီအခိုကင်းသူဖြစ်၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် သေးသေးကလေးကြောင့် အကန့်အသတ် ရှိသော အလုပ်များမှလွဲ၍ ကျန်အရာအားလုံးကို သူကိုယ်တိုင် ပြီးမြောက်အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်တတ်ပါသည်။

နင်ချီ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအရိုးသည် ဖွဲ့စည်းမှုအရှိန်မြှင့်တင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီးနောက် တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် သူ့အား ဆေးဝါးများဖြင့် စတင်ဖြည့်စွက်ပေးခဲ့၏။ အများစုမှာ အခြေခံခိုင်မာစေသော ဆေးပင်များ ဖြစ်သည်။

နင်ချီသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အခြားဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းအချို့ကို ရယူခဲ့ပါသည်။

၎င်းတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာမူ သဘာဝကျကျပင် သူ၏ အစီအစဉ်များအတွက် ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲတွင် ယခု အခိုက်အတန့်၌

နင်ချီသည် သူ ပြင်ဆင်ထားသော ဆေးဖက်ဝင်ယာဂုကို သောက်သုံးလိုက်သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် လူကြီးငယ်လေး တစ်ဦးကဲ့သို့ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မူလချီသည် သတ်မှတ်ထားသော ပုံစံ တစ်ခုဖြင့် လှည့်ပတ်

စီးဆင်းနေပြီး အကြိမ် တစ်ခုစီတိုင်းတွင် အနည်းငယ် ပျံ့လွင့်သွားကာ သူ၏ခြေလက်များနှင့် အရိုးများတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားသည့်အလားပင်။ ထို့နောက် နင်ချီသည် အတွင်းပိုင်းနက်နက်ထဲမှ ပြင်းထန်သော ယားယံသည့် ခံစားမှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ယခင်ကထက် များစွာ ပို၍ ပြင်းထန်လှသည်။

နင်ချီသည် လန့်မသွားဘဲ ဝမ်းမြောက်သွား၏။

"အောင်မြင်ပြီ။"

သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းအရိုး၏ အနှစ်သာရကို ခွဲခြားသိမြင်ခဲ့ပြီး မူလချီကို အခြေခံအဖြစ်အသုံးပြုကာ သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သော 'နင်'၏ ဆေးကျမ်းဖြင့် ဖြည့်စွက်လျက် နောက်ဆုံးတွင် အရိုး ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း နည်းစနစ်ကို

အပြည့်အဝ ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားခဲ့သည်။

"ဒီကျွမ်းကျင်မှုကို မူလ ကျင့်ကြံခြင်းအရိုးပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းကျင့်စဉ်လို့ အမည်ပေးရမယ်။"

ဤသည်မှာ ဤကာလအတွင်း နင်ချီ၏ အောင်မြင်မှုဖြစ်လေသည်။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းနှင့် စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းအရိုးမှာ လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြ၍မရသော အရာတစ်ခုဖြစ်သည်ကို သိရှိခဲ့လေသည်။ သို့ဖြစ်ရာ ကျင့်ကြံခြင်းအရိုးကြီးထွားမှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ရန် မူလချီကို တက်ကြွစွာ အသက်သွင်းခြင်းဖြင့် အဆက်မပြတ် စမ်းသပ်ခဲ့ရာ ယခင်ကကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ အရှိန်မြှင့်တင်ခြင်းထက် သေချာပေါက် ပိုမိုလျင်မြန်ခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ယခုအခါ အောင်မြင်မှုသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏လက်ဝယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

"မူလကျင့်ကြံခြင်းအရိုးပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းကျင့်စဉ်နဲ့ဆိုရင် ငါ ကျင့်ကြံခြင်းအရိုးကို တက်ကြွစွာ ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ပြီ၊ သူ့ရဲ့ ကြီးထွားမှုက

အဆပေါင်းများစွာ အရှိန်မြှင့်လာလိမ့်မယ်။"

မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်ရင်း နင်ချီ၏ မျက်လုံးများမှာ ထွန်းလင်းတောက်ပနေခဲ့သည်။