လူဝတုတ်လေး...
Vol. 2 Ch. 27
~နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ တပည့်များမှာ အားမာန်နှင့် စိတ်ဓာတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြပြီး၊ အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းကို မိတ်ဆွေမဆန်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ အခိုးခံလိုက်ရပြီး ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်ရယူရန် သစ္စာဆိုထားသည့်အလား ရှိလေ၏။
ထိုသို့ တုံ့ပြန်မှုအပေါ်…
အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်း၏ တပည့်များမှာလည်း အလျှော့ပေးမည့်ဟန်မရှိပေ။
အစစ်အမှန် သိုင်း သားတော် ကိုးဦး၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် တပည့်အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်တင်းမာနေ၏။
လေထုသည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။
တာအိုဆရာလုံရှန်းမှာ အကူအညီမဲ့နေလေသည်။
သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ရင်း…
“ဆယ်နှစ်တာ ကတိကိုတော့ ကျွန်တော် မမေ့ဝံ့ပါဘူး။”
“နတ်ဘုရားဓားအစ်ကိုကြီး ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ စည်းမျဉ်းဟောင်းအတိုင်းပဲ လုပ်ကြမလား။”
ထိုအခါမှာ နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီး၏ မူလက ခန့်ညားထည်ဝါနေသော အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် လျော့ကျသွားပြီး၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် သဘာဝမကျတော့ပေ။
ဆယ်နှစ်အကြာက တာအိုဆရာလုံရှန်းနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်ကပင်၊ တစ်ဖက်လူက လက်ညှာနေသည်ဟု သူခံစားခဲ့ရသည်။
ယခုအခါ တာအိုဆရာလုံရှန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံလူသားနယ်ပယ်ထဲသို့ ခြေတစ်လှမ်းဝင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိရှိသွားပြီဖြစ်ရာ၊ ထပ်မံတိုက်ခိုက်လျှင်လည်း ရှုံးနိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။
တပည့်များစွာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် တစ်ဖန်ပြန်၍ အရှက်ခွဲခံရမည်ကို တွေးလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ့သွားများပင် ကိုက်ခဲလာသည်။
သို့သော်လည်း၊ သူက စကားဦးသန်းနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် လူအများရှေ့တွင် မိမိကိုယ်မိမိ အရှက်ရစေ၍ မဖြစ်ပေ။
သူက ချောင်းနှစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး ဟွန်းခနဲဆို၏။
“လုံရှန်း… မင်းက ဧည့်သည်တွေကို ဒီလိုဆက်ဆံတာလား။”
တာအိုဆရာလုံရှန်းမှာ ခဏမျှ မှင်သက်သွားသော်လည်း၊ ထို့နောက် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။
“နတ်ဘုရားဓားအစ်ကိုကြီးက ခင်ဗျားရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ တပည့်တွေကို ဒီကိုခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းက ကြိုဆိုပွဲကို ကြာပြီကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပါတယ်ဗျာ။”
“ဝန်ထျန်း… နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းရဲ့ ထူးချွန်တဲ့တပည့်တွေကို ခေါ်သွားလိုက်။”
“နတ်ဘုရားဓားအစ်ကိုကြီး… ဒီဘက်ကို ကြွပါ။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက်…
တာအိုဆရာလုံရှန်းနှင့် နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီးတို့သည် တောက်ပအလင်း သိုင်းခန်းမဆောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြ၏။ ဆွေးနွေးရန် ကိစ္စများရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သော်…
ဂိုဏ်းနှစ်ခုလုံးမှ တပည့်များမှာ အနည်းငယ် အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်သွားကြပြီး၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားတော့မည့်အလား၊ တင်းမာမှုများ မြင့်တက်နေသော်လည်း၊ ရုတ်တရက် အစားအသောက်
ပွဲတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်လား။
လူနည်းစုကသာ အကြီးအကဲနှစ်ဦးသည် အပေါ်ယံတွင်သာ သဘောထားမတိုက်ဆိုင်ကြဟန်ရှိပြီး၊ အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မိတ်ဆွေများအဖြစ် မှတ်ယူကြသော်လည်း သူတို့၏မာနကို မျိုသိပ်မထားနိုင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ကြ၏။
နင်ချီမှာ မဆိုစလောက်လေး ပြုံးလိုက်မိသည်။
လော့ဝန်ထျန်းကလည်း ခေါင်းခါလိုက်၏။
သူသည် အခြေအနေကို အနည်းငယ်ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားသည်။
“လူကြီးမင်းတို့… ဒီဘက်ကို ကြွပါ။”
သူက နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ စီနီယာတပည့်ဖြစ်သူ အား ဖိတ်ခေါ်လိုက်ရာ၊ ကလည်း ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ချင်ယွင်သည် လော့ဝန်ထျန်း၏ နောက်မှ ကပ်၍ လိုက်ပါလာပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ စူးရှမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း၊ အနည်းငယ်တော့ အေးစက်နေဆဲပင်။
နင်ချီမှာ မျောက်ဖြူလေးနှင့်အတူ နောက်ဆုံးမှ လျှောက်လာခဲ့သည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒါ မင်းရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးလား။”
နင်ချီက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဝတုတ်ပြီး ဖြူဖွေးသော ကလေးတစ်ယောက် မျောက်ဖြူလေးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း နင်ချီတွင် ဤသို့သော ဆန်းကြယ်သည့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ရှိသည်ကို မနာလိုဖြစ်နေသည့်အလား ရှိ၏။
အမှန်တကယ်တော့၊ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းတပည့်များစွာ၏ မျက်လုံးများမှာ မျောက်ဖြူလေးအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေကြသည်ပင်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ…
နင်ချီက ဘာမှမပြောရသေးခင်မှာပင်၊ မျောက်ဖြူလေးမှာ ဒေါသထွက်နေလေပြီ။
မိမိကိုယ်မိမိ လူသားတစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူထားရာ၊ ကလေးငယ်က ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ၊ သူက သွားဖြဲပြလိုက်ပြီး ကလေးငယ်ကို လန့်သွားစေသည်။
အကယ်၍ နင်ချီသာ သူ့ဘေးတွင်မရှိပါက၊ သူသည် ကလေးငယ်ကို နည်းနည်းပါးပါး စနောက်မည်မှာ သေချာသည်။
နင်ချီက ရှုတည်တည် ဆိုလိုက်သည်။
“သူက ငါ့ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်
မဟုတ်ဘူး။ သူက အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းရဲ့ တတိယမျိုးဆက်တပည့် ယွမ်ထျန်းချန်ပဲ။”
ကလေးငယ်မှာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် မျောက်ဖြူလေး အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့သည်ကို မြင်မှ “အာ” ဟု သဘောပေါက်သွားသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်… တောင်းပန်ပါတယ်။”
သူက ထုတ်ပြောမိလေသည်။
“ယွမ်ထျန်းချန်… မင်းက တော်တော်ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။ ငါ့စကားတွေကို နားလည်နိုင်တာပဲ နော်”
သို့သော် မျောက်ဖြူလေးက လက်ပိုက်လိုက်ပြီး ဟွန်းခနဲအသံပြုကာ သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။
ကလေးငယ်က ရှက်ရွံ့စွာ နှာခေါင်းသုတ်လိုက်ပြီး နင်ချီကို ကြည့်သည်။
“ငါ့နာမည်က ကျွမ်းချန်။”
နင်ချီက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“နင်ချီ။”
ကျွမ်းချန်၏ သက်စောင့်စွမ်းအားမှာ မနည်းလှကြောင်း၊ ဤမျှငယ်ရွယ်သော အရွယ်တွင် သိုင်းလမ်းစဉ်ပေါ် ခြေချပြီးဖြစ်ကြောင်း နင်ချီ ခံစားသိရှိနိုင်၏။ သူသည် ရှားပါးသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။
ဂိုဏ်းနှစ်ခုလုံးမှ တပည့်များမှာ သူတို့၏နေရာများတွင် ဝင်ထိုင်ကြသည်။
လော့ဝန်ထျန်းနှင့် အခြားသူများ ရှိနေသောကြောင့်၊ နင်ချီမှာ များများစားစား လုပ်စရာ မလိုဘဲ၊ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စကိုသာ ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။
သို့သော်…
ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး
တစ်ခု တိုးလာခဲ့သည်။
အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းတွင် အသက်အရွယ်တူ တကယ့်တပည့်ရင်း တစ်ဦး ရှိသည်ကို သဘောပေါက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်မည်။ ကျွမ်းချန်သည် နင်ချီ၏ ဘေးတွင် တိုက်ရိုက် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ စီနီယာတပည့် တုန်းဟဲက သူ့ကို တားလိုသော်လည်း၊ လော့ဝန်ထျန်းက ပြုံးကာ သူတို့၏ ဂျူနီယာညီလေး ကျွမ်းချန်နှင့် အဖော်ပြုနေခြင်းမှာ ပြဿနာမရှိကြောင်း ဖျောင်းဖျပြောဆိုလိုက်သည်။
ဤသည်က တုန်းဟဲအား နင်ချီကို အံ့ဩစွာ တစ်ချက်ကြည့်သွားစေသည်။
သို့သော်…
ဤသည်မှာ နင်ချီအတွက် အနည်းငယ် ဒုက္ခဖြစ်စေခဲ့သည်။
လူဝတုတ်လေး ကျွမ်းချန်သည် စကားအလွန်များသူတစ်ဦး ဖြစ်နေတော့သည်။
“နင်ချီ… မင်း သိုင်းပညာ စကျင့်နေပြီလား။”
“နည်းနည်းလောက်တော့ ရှိပြီ။”
“နင်ချီ… မင်း ဓားသိုင်းပညာ တတ်လား။”
“နည်းနည်းပါ။”
“နင်ချီ… မင်း ယွမ်ထျန်းချန်နဲ့ ဘယ်လိုတွေ့ခဲ့တာလဲ။”
“နင်ချီ… ငါမင်းကိုပြောမယ်၊ ငါက အရမ်းအားကောင်းတာကွ။”
“နင်ချီ…”
အစပိုင်းတွင်…
နင်ချီက မေးခွန်းနှစ်ခုကို အမှုမထားဘဲ ဖြေကြားလိုက်သည်။
သို့သော် ကလေးငယ်က ပို၍ စကားများလာသည်ကို သဘောပေါက်ပြီးနောက်၊ နင်ချီမှာ ပညာသားပါပါဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်တော့သည်။
သူက စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် နေလိုက်ပြီး၊ ဂိုဏ်းနှစ်ခုလုံးမှ တပည့်များ၏ စကားဝိုင်းများကို ခဏမျှနားထောင်ပြီးနောက်၊ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားကာ၊ ဉာဏ်အလင်းနှင့် တွေးတောဆင်ခြင်မှုကို ရှာဖွေနေသည်။
သူ့အနေနှင့် ၎င်းကို မည်သည့်နေရာတွင်မဆို လုပ်ဆောင်နိုင်လေသည်။
“နင်ချီ… နင်ချီ…”
ကျွမ်းချန်က အာရုံမစိုက်ဘဲ တုံ့ပြန်မှုမရှိသော နင်ချီကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲ၌ သနားသွားသည်။
“နင်ချီက သိပ်မထက်မြက်ဘူးထင်တယ်။ ငါ သူ့ကို မေးခွန်းတွေ အများကြီးမေးတာ၊ သူက တစ်ခုပဲ ဖြေတယ်။”
ကျွမ်းချန်က ထို့နောက် မျောက်ဖြူလေးကို ကြည့်ကာ စကားစမြည်ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် မျောက်ဖြူလေးမှာ သူ့ကို မျက်နှာ ပုပ်သိုးပြပြီး လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
မျောက်ဖြူလေးသည် အငြိုးအတေး နက်ရှိုင်းစွာ ထားတတ်သောကြောင့်တည်း။
ထိုအခါ ကျွမ်းချန်ခမျာ နှုတ်ခမ်း အနည်းငယ်စူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အာရုံတစ်ခုလုံးကို သူ့ရှေ့မှ အစားအစာများပေါ်သို့သာ စိုက်လိုက်တော့သည်။
စားသောက်ခြင်းသည် သူ၏ ဒုတိယအနှစ်သက်ဆုံးသော အရာ ဖြစ်သည်။
ကြိုဆိုပွဲမှာ ရန်ပွဲ မရှိဘဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
ဂိုဏ်းနှစ်ခုလုံးမှ တပည့်များမှာ ငယ်ရွယ်ပြီး အားမာန်အပြည့်ရှိကြကာ၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ သူတို့အားလုံးသည် အမူအကျင့် စောင့်ထိန်းရမည်ကို သိရှိကြပြီး ထိန်းချုပ်ထားကြသည်။
စားပွဲ အဆုံးသတ်ခါနီးမှာ၊ နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီးနှင့် တာအိုဆရာလုံရှန်းတို့၏ ပုံရိပ်များ ပရိသတ် မြင်ကွင်းသို့ တစ်ဖန်ပြန်၍ ပေါ်လာသည်။
ထိုအခိုက်အတနါ့၌ နင်ချီမှာ သူ၏ အတွေးလွင့်မျောနေသော အခြေအနေမှ နိုးထလာသည်။
နှစ်ဦးသားမှာ စားပွဲ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ဝင်ထိုင်ကြသည်။
ထို့နောက် တာအိုဆရာလုံရှန်းက ပြုံးကာ ပြောလာ၏။
“အခုလေးတင်ပဲ၊ နတ်ဘုရားဓား အစ်ကိုကြီးနဲ့ ငါ နည်းနည်းပါးပါး
ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး၊ ငါတို့ဂိုဏ်းနှစ်ခုကြားက ဆယ်နှစ်တာ သဘောတူညီချက်ကို ညှိနှိုင်းဖို့ လိုအပ်လာပြီ။”
လူတိုင်းက မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီးက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး အသာအယာ ဝင်ပြောလိုက်၏။
“အခု ငါတို့အဘိုးကြီးနှစ်ယောက်လည်း အသက်ကြီးလာပြီဆိုတော့၊ ငါတို့တိုက်ခိုက်ဖို့ အဆင်မပြေတော့ဘူး။ ဆရာမှာ တစ်ခုခုရှိရင် တပည့်တွေက အလုပ်လုပ်ရတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး၊ ဆယ်နှစ်တာ သဘောတူညီချက်ကို မင်းတို့တပည့်တွေကြားက သိုင်းပညာဖလှယ်ပွဲတွေပေါ်မှာ အခြေခံမယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်ကတော့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်နဲ့ လေ့ကျင့်ဖို့အတွက်ပဲ။ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင်တော့ တရားဝင် စတင်မယ်။”
“အဲ့ဒီအခါကျရင်၊ အနိုင်ရတဲ့သူက အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်ကို ဆယ်နှစ်တာ အသုံးပြုခွင့် ရရှိမယ်။”
တပည့်များအားလုံးမှာ အတွင်းစိတ်ထဲ၌ မှင်သက်သွားကြသည်။
သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုများ မြင့်တက်လာ၏။
မူလက သူတို့သည် ဤဆယ်နှစ်တာ သဘောတူညီချက်အတွက် ဘေးမှကြည့်ရှုသူများနှင့် သက်သေများမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ သူတို့ ပါဝင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
နင်ချီမှာမူ စိတ်ထဲ၌ ရယ်ချင်စိတ်ဖြစ်သွားသည်။
ဒီနတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီးက သူကိုယ်တိုင် ငါ့ဆရာကို မနိုင်မှန်းသိလို့ ဒီအပြောင်းအလဲကို အဆိုပြုတာ မဟုတ်လား။
သို့သော်လည်း၊ တာအိုဆရာလုံရှန်း ပြုံးနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ၊ သဆရာကလည်း စိတ်ထဲမထားသည့်အလား ရှိလေသည်။
နှစ်ဦးလုံးမှာ မိမိတို့၏ တပည့်များအပေါ် အနည်းငယ် ဖိအားပေးရန် ရည်ရွယ်နေကြသည် ထင်ပါ၏။
အကြောင်းမှာတော့ ဖိအားသည် တိုးတက်မှုကို တွန်းအားပေးနိုင်ပြီး၊ သူတို့၏ခေါင်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲနေသော ဆယ်နှစ်တာ သဘောတူညီချက်က ပိုမိုမြန်ဆန်သော တိုးတက်မှုကို လှုံ့ဆော်ပေးမည် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
နင်ချီက တိတ်တဆိတ် ကောက်ချက်ချကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ဤနည်းလမ်းမှာ ထင်ရှားစွာ ထိရောက်လှပြီး၊ အနီးမှ မျောက်ဖြူလေးနှင့် လူဝတုတ်လေးပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြသည်။
အချို့သော ငယ်ရွယ်သည့် တပည့်များ၏ မျက်နှာများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲလာကြ၏။
နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းတပည့်များအတွက်၊ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီး၏ နှစ်ရှည်လများ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အကောင်းဆုံးသော အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်၏။
အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းတပည့်များ
အတွက်မူ သူတို့ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။
နင်ချီသည် သူ့ဆရာနှင့် နတ်ဘုရားဓားသခင် အဘိုးကြီးနှစ်ဦးလုံး၏ အပြုံးများထဲတွင် အနည်းငယ် ဆော့ကစားလိုသော ဟာသဉာဏ်ကို ဆက်လက်ခံစားနေမိသည်။
သူတို့ တောက်ပအလင်း သိုင်းခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဘာတွေ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်ကို သူ သိချင်နေမိသည်။
လေထုကို လှုံ့ဆော်ပြီးဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ…
တာအိုဆရာလုံရှန်းက မတ်တပ်ရပ်ကာ ကြေညာလိုက်၏။
“ဒီတစ်ကြိမ်က မင်းတို့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်နဲ့ လေ့ကျင့်ဖို့အတွက်ပဲဆိုပေမဲ့၊ ပေါ့ဆလို့တော့မရဘူး။ မင်းတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမယ်။ နတ်ဘုရားဓား အစ်ကိုကြီးနဲ့ ငါက
ဆုလာဘ် တချို့ ပြင်ဆင်ထားတယ်။ ထူးထူးချွန်ချွန် စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူတွေကို ချီးမြှင့်သွားမှာပဲကွ။”
တပည့်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပို၍ စိတ်အားထက်သန်လာကြသည်။
သို့သော် နင်ချီမှာမူ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။
အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်း၏ သိုင်းကျမ်းတိုက်တစ်ခုလုံးသည် သူ့လက်တွင် ရှိနေ၏။
နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီးမှာလည်း ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေမည့် သိုင်းကျမ်း တစ်စောင်တစ်လေကို ထုတ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ဟု နင်ချီ တွက်ဆထားသည်။