သိုင်းကျမ်းတိုက်…

~"ဆရာ၊ ကျွန်တော် …ဆရာ့ကို ပေးစရာ တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။"

တာအိုဆရာလုံရှန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နင်ချီက ဆေးညွှန်းစာတစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်းဆေးမှုန့်၏ ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် မြှင့်တင်ထားသော ပုံစံပင်။

"ကျွန်တော် အားလပ်တဲ့အချိန်မှာ မူလ ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်းဆေးမှုန့်က တချို့ နေရာတွေ လိုအပ်ချက် ရှိနေသေးတယ်လို့ တွေးမိလို့ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုတချို့ လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ အာနိသင်က အရင်ကထက် နှစ်ဆကျော် ပိုကောင်းလာပါတယ်။"

တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် မှင်သက်သွားပြီးနောက် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားတော့သည်။

သူသည် နင်ချီ၏ စကားကို သံသယမဝင်ခဲ့ပေ။

ရှေ့တွင် သာဓကအဖြစ် ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်ရာ တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် ၎င်းကို လျင်မြန်စွာပင် လက်ခံလိုက်သည်။

အစစ်အမှန်သိုင်းခန္ဓာကျင့်စဉ်က မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အံ့ဩဖွယ်ရာ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ဤ ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း ဆေးမှုန့်ကလည်း အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းအတွက် မျက်မြင်လက်တွေ့ အားကိုးရှိစေမည်မှာ ထင်ရှားလှပါသည်။ ဤအရာက အစစ်အမှန်သိုင်း တပည့်များကို ပို၍ပင် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာစေရန် လုံလောက်စွာ အထောက်အကူပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် ဂိုဏ်း၏ အခြေခံ အုတ်မြစ်ကို ကြွယ်ဝစေပြီး တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာ တစ်ခုပင်တည်း။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် နင်ချီအား ကျေးဇူးတင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌…

သူသည် စိတ်ရင်း အမှန်ဖြင့် ခံစားလိုက်မိသည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်များက နင်ချီအား အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းသည် သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် အသိပညာအရှိဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်တန်ရာ၏။

ဤသို့သော တပည့်တစ်ယောက်နှင့်အတူ အခြားအဘယ်အရာကိုများ တောင့်တစရာ လိုအပ်ပါဦးမည်နည်း။

"ကိုးလေး၊ မင်းမှာ လိုအပ်တာ တစ်ခုခုရှိရင် မင်းဆရာကို အားမနာတမ်း ပြောနော်။ မင်းက အခု အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းရဲ့ လမ်းစဉ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ အနာဂတ်မှာ အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းရဲ့ ဘယ်အရင်းအမြစ်ကိုမဆို လွတ်လပ်စွာ အစစ်အမှန်သိုင်း လမ်းစဉ်စောင့်ရှောက်သူက အသုံးပြုနိုင်တယ်။"

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက လေးနက်စွာ မိန့်ကြားလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်စွာ တည်ရှိပြီး အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်း၏ အကြွင်းမဲ့သော အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သည့် လျှို့ဝှက်လက်နက်ဖြစ်ရာ သဘာဝအတိုင်းပင် အကောင်းဆုံးသော ဆက်ဆံမှုကို ခံစားခွင့်ရှိပေသည်။

နင်ချီ၏ အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းအပေါ် ပံ့ပိုးကူညီမှုများကို ထည့်မပြောလျှင်ပင်တည်း။

ဤအချိန်တွင် တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် သူ၏ ယခင်အတွေးများကို လုံးလုံးစွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုမှ ထွက်လာခါစက နင်ချီ၏ ပါရမီကို အလဟဿမဖြစ်စေရန်အတွက် သိုင်းသူတော်စင်တစ်ဦးဖြစ်လာမည့် လမ်းကြောင်းကို စီစဉ်ပေးရန် စဉ်းစားနေခဲ့သေးသည်။

သို့သော်ငြားလည်း နင်ချီ၏ မိစ္ဆာဆန်သော ပါရမီကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏စိတ်ကူးကို ပြောင်းလဲလိုက်တော့သည်။

ဤသို့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးအတွက် အကောင်းဆုံးသော သင်ကြားနည်းမှာ ပေါများသော အရင်းအမြစ်များကို ပံ့ပိုးပေးပြီး သူ့ကို လွတ်လပ်စွာ ကြီးပြင်းခွင့်ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

အခြားသော နေရာများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

သို့မဟုတ်ပါက အကယ်၍ သူ လမ်းမှားညွှန်ပြမိခဲ့ပါလျှင် တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ မည်သည့်အခါမျှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လမ်းစဉ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်လာပြီးနောက် ဤသို့သော အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောကြောင့် နင်ချီ၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။

သူ အတောင့်တဆုံးသော အရာကား အဘယ်အရာဖြစ်သနည်း။

ထိုအရာမှာ အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်း၏ သိုင်းကျမ်းတိုက်ပင် ဖြစ်ရပေမည်။

အတွင်းထဲတွင် သိုင်းပညာလျှို့ဝှက်ကျမ်းများသာမက များပြားလှသော တာအိုကျမ်းစာများ၊ မြေပြင်အနေအထားပညာနှင့် ဆေးကျမ်းများပါ ရှိနေလေသည်။

ယခင်က တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် သူ့အပေါ် အလွန်ချစ်ခင်သော်လည်း သူသည် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကိုသာ ကြည့်ရှုခွင့်ရခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စည်းမျဉ်းမရှိဘဲ မည်သည့်အရာမျှ မပြီးမြောက်နိုင်ပေ။

ပိုမို ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံမှုကို ရရှိကြသော တပည့်ရင်းများစွာပင်လျှင် ဂိုဏ်းသို့ ပံ့ပိုးကူညီမှုအပေါ် အာရုံစိုက်ရပြီး လွတ်လပ်စွာ ယူဆောင်ခွင့်မရှိချေ။

သို့မဟုတ်ပါက ရေရှည်တွင် ဂိုဏ်းသည် မလွဲမသွေ ဆုတ်ယုတ်သွားမည် သို့မဟုတ် ပျက်စီးသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်တော် အနာဂတ်မှာ သိုင်းကျမ်းတိုက်ထဲမှာ နေလို့ ရနိုင်မလား။"

နင်ချီက မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။

တစ်ကြိမ်စီ ငှားရမ်း

ဖတ်ရှုရန် အချိန်ယူရသည် ဖြစ်ရာ ထိုအစား သူ ထိုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်လိုက်လျှင် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

အစစ်အမှန်နဂါးခန္ဓာကျင့်စဉ်ကို အကြွင်းမဲ့ ခန္ဓာကျင့်စဉ်တစ်ခုဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း နင်ချီသည် ကျေနပ်ခြင်းမရှိသေးပေ။ အကယ်၍ သူသည် သိုင်းကျမ်းတိုက်ထဲမှ များပြားလှသော သိုင်းပညာများကို အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်မည်ဆိုပါက ပို၍ပင် အစွမ်းထက်သော ခန္ဓာကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူသည် သိုင်းကျမ်းတိုက်တစ်ခုလုံးကို သူ၏အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပါလျှင် နင်ချီ၏ ကြီးထွားမှုလမ်းကြောင်းသည် မလွဲမသွေ ပိုမိုချောမွေ့သွားပေလိမ့်မည်။

အဆင့်အပြည့်ရှိသော ဉာဏ်အလင်းသည် အစွမ်းထက်သည် မှန်သော်လည်း အဆက်မပြတ် ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံ အားထုတ်မှုလည်း လိုအပ်နေသေးသည်။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် နင်ချီက ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးကို တောင်းဆိုလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောကြောင့် ခဏတာမျှ မှင်သက်သွားသည်။

သူ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်၏။

"သိုင်းကျမ်းတိုက်ထဲမှာ နေထိုင်တာက အဆင်မပြေနိုင်ဘူး၊ မင်း

လွတ်လွတ်လပ်လပ် လေ့ကျင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုလုပ်ပါလား။ ငါ သိုင်းကျမ်းတိုက်နားမှာ မင်းအတွက် နေအိမ်အသစ် တစ်ခု ဆောက်ပေးဖို့ လူလွှတ်လိုက်မယ်၊ အဲ့ဒီနေရာက တိတ်ဆိတ်ပြီး အနှောင့်အယှက်ကင်းတယ်။ မင်း စိတ်ရှိတဲ့အခါ သိုင်းကျမ်းတိုက်ကို စာသွားဖတ်လို့ ရသလို ကိုယ့်နေအိမ်မှာလည်း လေ့ကျင့်လို့ ရတာ‌ပေါ့။"

နင်ချီသည် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွား၏။ ဤသည်မှာ သဘာဝအတိုင်းပင် ပို၍ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။"

"ဒါပေမဲ့ သိုင်းကျမ်းတိုက်ထဲက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကျမ်းစာတွေကိုကြည့်ပြီး မျက်စိမလည်သွားစေနဲ့။ မင်း ကိုယ်ပိုင် အတိုင်းအတာကို မှန်မှန်ကန်ကန် ဆုပ်ကိုင်နိုင်ဖို့ လိုတယ်။"

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးလိုက်သည်။

"တခြား တောင်းဆိုစရာ မရှိတော့ဘူးလား။"

"လောလောဆယ်တော့ မရှိသေးပါဘူး။"

"ဒါဆိုရင်လည်း အနာဂတ်မှာ စဉ်းစားမိတဲ့အခါမှ ထပ်ပြောတော့။"

သူက နင်ချီအား ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

“ကိုးလေး… ဒီနေ့ ဒီကို ရောက်လာခဲ့တဲ့အတွက် ငါ မင်းကို သိုင်းပညာလမ်းကြောင်းပေါ်က အရေးကြီးတဲ့ အချက်အချာ နေရာတွေအကြောင်း ပြောပြပေးမယ်၊ ဒါက မင်းရဲ့ ဆရာ နှစ်ပေါင်းများစွာက ရခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေပဲ။"

"ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း နယ်ပယ်ရှစ်ရပ်မှာ အရေ၊ အသား၊ အကြော၊ အရိုးက အပြင်စည်း လေးရပ် ဖြစ်ပြီး အင်္ဂါ၊ ခြင်ဆီ၊ သွေး၊ ဝိညာဉ်က အတွင်းစည်း လေးရပ်ပဲ။ အတွင်းအပြင် ပေါင်းစည်း ညီညွတ်သွားတဲ့အခါ အဲ့ဒါက ပြည့်စုံခြင်းပဲ…"

"အပြင်စည်း လေးရပ်မှာ အရိုး သန့်စင်ခြင်းက အရေးအကြီးဆုံးပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒါက အတွင်းနဲ့ အပြင်ကို ဆက်သွယ်ပေးတဲ့ တံတားဖြစ်လို့ပဲ…"

"အတွင်းစည်းလေးရပ်မှာတော့ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းက အန္တရာယ်အများဆုံးနဲ့ စိတ်ရှည်သည်းခံမှု အလိုအပ်ဆုံးပဲ…"

တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဟောပြောနေလေသည်။

သူသည် သူ၏ အတွေ့အကြုံများမှသာ ပြောပြခြင်းဖြစ်ပြီး နင်ချီက မည်မျှ လက်တွေ့ အသုံးချနိုင်မည်ကိုမူ

နင်ချီ့အပေါ်၌သာ မူတည်ပေလိမ့်မည်။

နင်ချီသည် စူးစိုက်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

ဤသို့ ချွင်းချက်မရှိ သင်ကြားပြသမှုသည် သူ အလိုအပ်ဆုံးသော အရာဖြစ်ပြီး သူ့ကို လမ်းလွှဲများမှ သွေဖယ်စေလိမ့်မည်။

နင်ချီ၏အစစ်အမှန်

သိုင်းခန္ဓာကျင့်စဉ်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အကြွင်းမဲ့အခြေခံအုတ်မြစ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ၎င်းသည် ပို၍ပင် အံ့မခန်းဖြစ်နေတော့သည်။

ထို့အတူ ယနေ့တွင်…

နင်ချီသည် သူ၏ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးနေလေသည်။

သိုင်းကျမ်းတိုက်ရှိ နေအိမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် အသင့်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှာ စီနီယာအစ်မ သုံး ယဲ့ချင်းဟယ်နှင့် စီနီယာအစ်ကို လေး ဟဲယန်တို့သည် စီနီယာအစ်ကို ငါး ကျန်းပိုင်ရှန်းနှင့်အတူ ကူညီရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။

“ဟိတ် ၊ ကိုးလေး၊ ရိုးရိုးသားသား ပြောစမ်း၊ နင်က ဆရာ့ရဲ့ တိတ်တိတ်ပုန်း သားတော်လေးမလား။"

ယဲ့ချင်းဟယ်က ပစ္စည်းများထုပ်ပိုးရင်း နင်ချီ၏ ပါးပြင်ကို ချစ်စနိုး ဆွဲကာ စနောက်လိုက်သည်။

နင်ချီက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မ သုံး၊ သတ္တိရှိရင် ဆရာ့ကို သွားပြောကြည့်လေဗျာ။"

ထိုအခါ ဟဲယန်နှင့် ကျန်းပိုင်ရှန်းတို့မှာ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးလုံး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ ဖြစ်ပါက ဤသို့သော စကားမျိုးကို ပြောဆိုရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

ယဲ့ချင်းဟယ်သည် တပည့်ရင်းကိုးဦးထဲမှ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေး တပည့်ဖြစ်သည့်အတွက် တာအိုဆရာ လုံရှန်း၏ အလွန်တရာ ချစ်ခင်မြတ်နိုးခြင်းကို ခံရသော်လည်း ဆရာ့ရှေ့တွင် ဤသို့သော စကားမျိုးကို အမှန်တကယ် ပြောဆိုလိုက်ပါက သိုင်းကျမ်းစာကူးခြင်းဟူသော ပြစ်ဒဏ်ကိုမူ ခံရဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

ယဲ့ချင်းဟယ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဟယ်ယန်နှင့် ကျန်းပိုင်ရှန်တို့ မျှဝေ ခံစားနေရသော အတွေးများကို အသံထွက်ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန့်၊ ဒါဖြင့်ရင် ဘာလို့ ဆရာက နင်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ သိုင်းကျမ်းတိုက်နားမှာ နေခွင့်ပြုပြီး သိုင်းပညာလေ့ကျင့်နေတဲ့အခါ ငါတို့ကို အနှောင့်အယှက်မပေးဖို့ မှာကြားရတာလဲ။"

သုံးဦးလုံး အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့၏ဆရာသည် အနည်းငယ် ဘက်လိုက်သည်ဟု သူတို့ တွေးမိကြသော်လည်း ခံစားချက် အများစုမှာမူ နင်ချီအား စနောက်လိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

နင်ချီ၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားပြီး ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

"တကယ် သိချင်ကြတာလား။"

မျက်လုံးသုံးစုံသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သူ့ထံသို့ ကြည့်လာကြသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က အကြွင်းမဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပဲ။"

နင်ချီက သူ၏ အထုပ်ကို ပခုံးပေါ်သို့ လွှင့်တင်လိုက်ပြီး သူတို့သုံးဦးအား လုံအော့ထျန်း ဇာတ်ကောင်တစ်ဦး၏ ကျောပြင်ကို ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်။

[ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနှင့်ရှင်းပြရလျှင် တရုတ်ဝတ္ထုတွေမှာပါလေ့ရှိတဲ့ "လုံအော့ထျန်း" (Long Ao Tian) ဆိုတာကတော့ အလွန်အမင်း စွမ်းအားကြီးပြီး ကံအလွန်ကောင်းတဲ့ ဇာတ်လိုက်ကျော်အမျိုးအစားကို ရည်ညွှန်းတဲ့ အသုံးအနှုန်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဇာတ်ကောင်စရိုက်က အစပိုင်းမှာတော့ သာမန်လူတစ်ယောက် (သို့) အားအနည်းဆုံးလူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရလေ့ရှိပါတယ်။ ဥပမာပြောရရင် လုံအော့ထျန်း ဇာတ်ကောင်အများစုက ဇာတ်လမ်းအစမှာ အဖက်ဖက်က ညံ့ဖျင်းပြီး မိန်းကလေးတွေဆီကအစ အဖက်မတန်အရာမဝင်သလိုမျိုး ဆက်ဆံခံရလေ့ရှိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ မသိနိုင်တဲ့ စွမ်းအားကြီးတစ်ခု ဒါမှမဟုတ် အစွမ်းထက်လက်နက်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်သွားပြီးနောက်မှာတော့ အလွန်တရာကို လျင်မြန်စွာနဲ့ တိုးတက်လာပြီး ရန်သူအားလုံးကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူသွားနိုင်တာမျိုးကို ဆိုလိုတာဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလိုဇာတ်ကောင်မျိုးကို တရုတ်ရှန်းရှ (Xianxia) နဲ့ ရွှမ်းဟွမ် (Xuanhuan) ဝတ္ထုတွေမှာ အများဆုံးတွေ့ရလေ့ရှိပါတယ်။]

ယဲ့ချင်းဟယ်နှင့် အခြားသူများမှာ မှင်သက်သွားကြပြီး အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ထို့နောက်တွင်မူ အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြ၏။

"မာနကြီးတဲ့ ကိုးလေးလေး။"

သူတို့ အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်မိသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ မညီမျှဟု မခံစားရကြပေ။ နင်ချီ၏ ပါရမီကို အားလုံး မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ခဲ့ကြပြီးဖြစ်ကာ တပည့်ရင်းများစွာတို့သည် နင်ချီအား အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်အဖြစ် တိတ်တဆိတ် စတင်ရှုမြင်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် နင်ချီအား နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကြီးပြင်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြပြီး သူ့ကို ညီငယ်လေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ သဘောထားကြသည်သာ။

မကြာမီမှာပင်…

လေးဦးသားသည် နင်ချီ၏ နေအိမ်အသစ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ယဲ့ချင်းဟယ်နှင့် အခြားသူများမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် စနောက်ခြင်းကို မထိန်းနိုင်ကြတော့ဘဲ အကြံဉာဏ်အချို့ပေးပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"ကိုးလေး၊ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဂရုစိုက်ဦး၊ တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ငါတို့ကို အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်နိုင်တယ် နော်။"

နင်ချီသည် သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် သူ၏ အိမ်အသစ်ကို ပတ်လည်ကြည့်ရှုကာ စိတ်အတွင်းတွင် ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားနေရသည်။

ခြံဝင်းသည် ကျယ်ဝန်းပြီး တိတ်ဆိတ်ကာ သိုင်းကျမ်းတိုက်၏ နောက်ကွယ်တွင် တည်ရှိနေပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် မည်သူမျှ သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် အဝေးမှ သိုင်းကျမ်းတိုက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်နှက်လာသည်။

သူ့အတွက်မူ ထိုနေရာသည် အင်မော်တယ် ဖြစ်ခြင်းသို့ သွားရာ လမ်းကြောင်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ပင် ဖြစ်သည်တကား။