ရေအောက်ငါးစာချခြင်း ၂
Vol. 18 Ch. 260
“ဘယ်သူလဲ”
“ဒီအမျိုးသမီးက—ရှင့်ကို ပြောပြထားတဲ့ အဲဒီကစားပွဲထဲမှာ ပါဝင်တဲ့သူပဲ…ကျွန်မ မှတ်မိတယ်...”
“သူ အသက်ရှင်ခဲ့တာကို ကျွန်မ မှတ်မိတယ်။ သူ ဘာဖြစ်လို့ ဒီမှာ သေနေတာလဲ”
“ဒါဆို သူတို့ ကတိပေးခဲ့တဲ့ ‘လွတ်လပ်မှု’ နဲ့ ‘အသက်ရှင်သန်မှု’ ဆိုတာတွေက အလိမ်ညာသက်သက်ပဲလား”
တင်းကျန်းရီက တီးတိုး ရေရွတ်သည်။
“SIID ဖောင်ဒေးရှင်းက စက်ဆုပ်စရာပဲ”
ကီကီက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ဖိအားလျှော့ချခန်းမှ ရေများ ဆက်လက်စီးထွက်သွားသည်နှင့်အမျှ ရေထုဖိအားတိုးလာသည်။ အလောင်းသည် ရက်အတော်ကြာ ရေထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့် အကျည်းတန်စွာ ဖူးယောင်နေပြီး ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းမှ အသားစများ ယိုစိမ့်ထွက်နေသည်။ မြင်ကွင်းက ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။
ကီကီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို လွှတ်လိုက်ရာ ကျန်ရှိနေသော ရေများ စီးထွက်သွားစဉ် အလောင်းသည် ထောင့်တစ်နေရာသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။
“ဟိုဘက်မှာ ပွင့်နေတဲ့ ရေငုပ်ယဉ်တစ်ခု ရှိတယ်။ သူ အဲဒီကနေ လွတ်မြောက်လာတာ ဖြစ်ရမယ်”
တင်းကျန်းရီက ရေလွှမ်းနေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တည်ရှိနေပြီး ပျက်စီးနေသည့် ရေငုပ်ယဉ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ ၎င်း၏ ပွင့်နေသော ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သည့် ဝင်ပေါက်သည် ကျန်ရှိနေသော ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။
“ဒါဆို ဒီရေငုပ်ယဉ်တွေက လူတွေကို ထည့်ထားဖို့ ဖန်တီးထားတာလား”
ကီကီသည် ရေငုပ်ယဉ်ကို သူမ၏ စွမ်းရည်ဖြင့် မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ပို၍ နီးကပ်စွာ ဆွဲယူလိုက်သည်။ ယခုအခါ ဆလင်ဒါပုံသဏ္ဌာန် အတွင်းပိုင်းသည် လူတစ်ဦး ဝင်ရောက်ရန်အတွက် လုံလောက်လုနီးပါး ကျယ်ဝန်းသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့နိုင်သည်။
တင်းကျန်းရီက ရေထဲသို့ ဆင်းကာ ကီကီနှင့် အတူ ပူးပေါင်းလိုက်သည်။
“ကီကီ…အောက်ချလိုက်။ ငါ ကြည့်လိုက်မယ်”
ကီကီက ခေါင်းညိတ်ပြီး သူမနှင့် ရေငုပ်ယဉ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ၎င်း၏ ဖန်သားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
တင်းကျန်းရီက သူမ၏ မျက်မှန်ကို တပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ နေသည်။
“ဒါက လူမဲ့ရေငုပ်ယဉ်ဆိုတာ သေချာတယ်။ အတွင်းက နေရာက မောင်းနှင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး—ပိတ်လှောင်ထားဖို့ပဲ”
“ကြည့်”
သူမက အတွင်းပိုင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒီထဲမှာ ထိန်းချုပ်ခလုတ်တွေ မရှိဘူး။ အထဲမှာရှိတဲ့သူက လုံးဝ ပိတ်လှောင်ခံထားရမှာ…”
ကီကီက ပို၍ နီးကပ်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သတ္တု အတွင်းပိုင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေသော သွေးစွန်းနေသည့် ခြစ်ရာများကို သတိထားမိလိုက်သည်။
“...ဒါဆို ဒီစီမံကိန်းက ဘာအတွက်လဲ”
ကီကီ၏ မျက်နှာအမူအရာ မည်းမှောင်သွားသည်။
“ဒါက ရှင်းပါတယ်”
“အစ်မတင်း…သတိထားပါ”
သူမ၏ စွမ်းအားကို လှုပ်ရှားလိုက်ကာ ကီကီသည် တင်းကျန်းရီကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး လုံခြုံသောအကွာအဝေးသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လက်သီးကို ဆုပ်ပြီး ဖိအားလျှော့ချခန်း၏ ခံနိုင်ရည်အားမြင့် ဖန်သားပြင်ကို ရိုက်ခွဲကာ ရေငုပ်ယဉ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
သူမသည် ၎င်းကို သူမဆီသို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ထိန်းချုပ်နေရာကို ဖွင့်ကာ သူမ၏ မိုဘိုင်းထိန်းချုပ်စက်ကို ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဒီလူမဲ့ယာဥ်တွေမှာ မစ်ရှင်မှတ်တမ်းတွေ အကုန်ရှိတယ်။ သူတို့ ဘယ်လိုမှ အကုန်ဖျက်ပစ်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး”
သေချာသည်အတိုင်း ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူမသည် သိမ်းဆည်းထားသော အချက်အလက်များကို ရယူလိုက်သည်။
သူမသည် တင်းကျန်းရီကို သူမဘေးသို့ ပြန်၍ ပျံဝဲစေလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒီ မစ်ရှင်တွေက ဘာတွေလဲ...”
တင်းကျန်းရီက လေထဲတွင် ပျံဝဲနေခြင်းကို အသားကျအောင်နေရင်း ထူးဆန်းသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားနေရသည်။ မှတ်တမ်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူမ၏ မျက်ခုံးများ ပို၍ ကြုတ်သွားသည်။
“မစ်ရှင်အားလုံးက တူညီတဲ့ပုံစံပဲ လိုက်နာထားတယ် - မီတာ ၉၀၀ ဆင်းသက်…မိနစ် ၃၀ နေ…ပြီးရင် ပြန်လာ”
“ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ကီကီသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်ကို ရေကန်ထဲမှာ နာရီဝက် ရေကူးခိုင်းတာလား”
တင်းကျန်းရီက သူမ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။
“ငါ အချိန်တွေကို ပို စိတ်ဝင်စားတယ်”
သူမသည် အချိန်တကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “မစ်ရှင်တိုင်းက နေမထွက်ခင် မိနစ် ၃၀ အလိုမှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်”
“အို... ရှင် ပြောတာ မှန်နေတယ်”
ကီကီက တီးတိုး ရေရွတ်သည်။
“ဒါဆို သူတို့က နေ့အလင်းရောင် စပြီး ရောက်လာချိန်မှာ အမြဲတမ်း ပြန်ရောက်လာတာလား”
“တခြား ရေငုပ်ယဉ်တွေကို စစ်ကြည့်ပါဦး” တင်းကျန်းရီက ညွှန်ကြားလိုက်ရာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သီအိုရီတစ်ခု ပုံပေါ်လာသည်။
ကီကီသည် နောက်ထပ် ယူနစ်များစွာကို လျင်မြန်စွာ စကင်ဖတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ မှတ်တမ်းများမှာ အတူတူနီးပါးဖြစ်သည်—သို့သော် အခြားယာဥ်များသည် အတွင်းဘက်တွင် ခြစ်ရာများ မရှိကြပေ။
“အစ်မတင်း ရှင် ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ”
တင်းကျန်းရီ၏ အကြည့်များ ထက်မြက်လာသည်။
“ဒါက ငါးဖမ်းတာနဲ့ တူတယ်လို့ နင် မထင်ဘူးလား”
“ငါးဖမ်းတာ”
“ဟုတ်တယ်။ သူတို့က ရှီကျိုးကန်ထဲကို သက်ရှိငါးစာချပြီး ပြန်ဆွဲတင်နေတာ”
ကီကီ၏ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။
“ရှင်ဆိုလိုတာက—သူတို့က ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ လူတွေကို အသုံးပြုနေတာလား”
တင်းကျန်းရီက ခေါင်းခါသည်။
“ငါ အဲလို မထင်ဘူး။ အဲဒါသာ ရည်မှန်းချက်ဆိုရင် ဒီလို တိကျတဲ့စီစဉ်မှုတွေ မလိုအပ်ဘူး”
“ဒါဆို သူတို့ ဘာကို ဖမ်းနေတာလဲ”
တင်းကျန်းရီ၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာလာသည်။
“လူမဲ့ယာဥ်…သက်ရှိပစ်မှတ်။ နေမထွက်ခင် အမြဲပြန်လာတယ်…တကယ်လို့ အောက်ရောက်နေတဲ့သူ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင်... သူတို့ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ဘာအသုံးဝင်ဦးမှာလဲ”
ကီကီ၏ မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကျယ်လာသည်။
“အမှောင်အမှတ်အသား”
တင်းကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ အဲဒီ့ထက် ပိုတယ်—မီတာ ၉၀၀ အောက်မှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နေထွက်ပြီးနောက် ပြန်ဆယ်ယူဖို့ မစွန့်စားနိုင်လောက်အောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်”