အခန်း (၅၁၁)

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း..."

"ကြည့်စမ်း၊ ဟုတ်နေတာပဲ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပျက်သွားရတာလဲ"

ပထမဆုံး သူသည် နျဉ်ယွိယွမ် ဤကိရိယာကို တစ်ခုခုလုပ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဤကောင်လေးကို ကာကွယ်ရန် အချိန်နှင့် တပြေးညီ လည်ပတ်မှုလမ်းကြောင်းကို အထူးတလည် ချိတ်ဆက်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ကြည့်လိုက်သောအခါ ကိရိယာသည် အသစ်အတိုင်းဖြစ်ပြီး ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ နျဉ်ယွိယွမ် ဘယ်လိုလုပ် အဆင်ပြေနေနိုင်တာလဲ။

ထို့နောက် ချင်ယွဲ့သည် လည်ပတ်မှုပုံကြမ်းကို ကြည့်ကာ ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်...

မော့ယန်၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားပြီး နျဉ်ယွိယွမ်၏ ခုနက လုပ်ရပ်များကို ပြန်သတိရသွားသည်။ သူသည် ခလုတ်ခုံကို လျင်မြန်စွာ ဖွင့်ကာ သူတို့ နေအိမ်၏ အွန်လိုင်းစနစ်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သူ မြင်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားသည်...

"ဒီကောင်"

“ဘာဖြစ်တာလဲ” စုန့်ချင်းစုန့်သည် အမြန် ငုံ့ကာ မော့ယန်၏ ခလုတ်ခုံ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ တစ်ခဏ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ကောင်းလိုက်တာ။ နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူတို့ ဤကဲ့သို့ ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်မည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်လောက်သည်။ သူသည် အိမ်ရှိ စွမ်းအင် အဆောက်အအုံအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ရန် လာခဲ့သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်၏ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းနှင့် ဤကဲ့သို့ သေးငယ်သော အရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခြင်းသည် အလွန်လွယ်ကူသော အလုပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုပေ။

သူတို့ ယခင်က ထောင်ချောက်များစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်မှာ နှမြောစရာပင်။

ဤသို့ဖြင့် စွမ်းအင်ထောက်ပံ့မှုမရှိဘဲ သူတို့၏ ထောင်ချောက်များသည် မည်မျှပင် သေသပ်ပြီး အစွမ်းထက်သည်ဖြစ်စေ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

မော့ချူးသည် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။ သူမ နျဉ်ယွိယွမ်၏ ဤလုပ်ရပ်ကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"သေစမ်း၊ နျဉ်ယွိယွမ်က နျဉ်ယွိယွမ်ပဲ။ ဒီအကွက်ကတော့ တကယ်ကို မိုက်တယ်" ချင်ယွဲ့ အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

အမှန်ပင်။ သူသည် ဤထောင်ချောက်များကို စဉ်းစားရန် လဝက်ခန့် အချိန်ယူခဲ့သည်။ သူ၏ ဦးနှောက်ဆဲလ် မည်မျှ ပျက်စီးသွားသည်ကိုပင် သူ မသိပေ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ မျက်လုံးအောက်၌ ထင်ရှားသော မျက်ကွင်းညိုနှစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူ ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားသမျှကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ အရိပ်တစ်ခုပင် မမြင်ရတော့ပေ။

စုန့်ချင်းစုန့်သည် ချင်ယွဲ့၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ ဝိုင်းဝိုင်း ရှိသေးတာပဲ မဟုတ်လား"

ချင်ယွဲ့ ချက်ချင်း စိတ်အားတက်ကြွလာသည်။ သူ မျက်နှာကို ပွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဆိုးယုတ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

"ဝိုင်းဝိုင်း၊ အဲ့ဒီအဝတုတ်ကောင်က နျဉ်ယွိယွမ်ကို ကြည့်မရတာ ကြာပြီ"

သူ ယခင်က ဝိုင်းဝိုင်း၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပုံနှင့် နျဉ်ယွိယွမ်သည်လည်း ထိုအရသာကို မြည်းစမ်းရမည်ကို တွေးရင်း ချင်ယွဲ့ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ပို၍ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

တံခါးပွင့်လာပြီး နျဉ်ယွိယွမ် တစ်ယောက်တည်း ဝင်လာခဲ့သည်။

သူသည် ရှေ့ဝင်ပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ အကွေ့တစ်ခုသို့ လှည့်ကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်နှင့် ရှိနေသော ဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မြေခွေးပျံလေးတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်...

“အူး…”

ဝိုင်းဝိုင်းသည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် သူ၏ မူလပုံစံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ သူ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်၊ ခံ့ညားထည်ဝါပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအား… ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် လူများကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

မြေခွေးပျံလေး၏ စိတ်နေသဘောထားသည်လည်း မဆိုးလှပေ။ သူသည် ဝိုင်းဝိုင်း၏ ဘယ်ညာတွင် နေရာယူထားပြီး အဓိကအိမ်သို့ သွားရာလမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ထိုသားရဲနှစ်ကောင်သည် မလှမ်းမကမ်းမှ လျှောက်လှမ်းလာသော နျဉ်ယွိယွမ်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“အိုး၊ မဆိုးဘူးပဲ” ထိုမိစ္ဆာသားရဲနှစ်ကောင်ကို ကြည့်ရင်း ချင်ယွဲ့ ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်သားပဲ၊ မိုးကျရွှေကိုယ် စုန့်၊ မင်း သူတို့ကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ ကြည့်စမ်းပါဦး၊ သူတို့သည် နျဉ်ယွိယွမ်ကို လက်သည်းတစ်ချက်ဖြင့်ပင် ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်လောက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”စုန့်ချင်းစုန့်သည် သူ၏ မျက်ခုံးများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပင့်လိုက်သည်။

“ငါက သူတို့ကို ဒီလူက ချူးလေးကို ခေါ်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်တာ”

'ဟမ်… ဒါက ဘာမှမဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား။' ချင်ယွဲ့သည် အေးစက်သော လေကို မရှူသွင်းမိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဝိုင်းဝိုင်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မိုက်မဲသော်လည်း မော့ချူး နှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စများတွင်မူ သူ့ဦးနှောက်သည် လည်ပတ်လာတော့သည်။

မော့ချူးကို လုယူသွားခြင်း = အရသာရှိသော အစားအစာဆိုင် ပျောက်သွားခြင်း။

အနာဂတ်တွင် သွေးစိမ်းများဖြင့်၊ ခြောက်သွေ့ပြီး အရသာမရှိသော လူ့အသားများကို ပြန်စားရမည်ကို တွေးမိသောအခါ ဝိုင်းဝိုင်း မတုန်လှုပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

'ဒီလို ဘယ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။'

ထို့ကြောင့် ဝိုင်းဝိုင်း၏ စူးရှသော မျက်လုံးများသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ ပုံရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ ချွန်ထက်သော လက်သည်းများသည် မြေပြင်ကို ညင်သာစွာ ကုတ်ခြစ်လိုက်ရာ မူလက ချောမွေ့နေသော စကျင်ကျောက်ပြားပေါ်တွင် ခြစ်ရာအနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ 'ဟွန်း၊ မင်းက အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို တစ်ယောက်တည်း အပိုင်စီးချင်တာလား။ ငါပြောပြမယ်၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး။'

နျဉ်ယွိယွမ်၏ ခြေလှမ်းများ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဝိုင်းဝိုင်း၏ သွေးနီရောင် မျက်လုံးများသည်လည်း တဖျပ်ဖျပ် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ပို၍ တောက်ပလာပြီး ပေါက်ကွဲရန် အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်…

“ကိုက်ပစ်လိုက်၊ ဖမ်းထားလိုက်”

ချင်ယွဲ့သည် ဖန်သားပြင်ကို ကြည့်ရင်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည့်အလား ခံစားနေရသည်။

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် သူ၏ လက်များကို လက်သီးဆုပ်ထားပြီး သွေးအလင်းသားရဲ အတွက် အားပေးနေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့” စုန့်ချင်းစုန့် ပြုံးလိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဝိုင်းဝိုင်းက သူ့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

ကောင်းမွန်သော ပြဇာတ်တစ်ခုကို စောင့်ကြည့်ကြစို့။

ချင်ယွဲ့ သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်”

ဤလောကတွင် ဝိုင်းဝိုင်းထက် အစားအစာကို ပို၍ ကာကွယ်သောသူ မရှိသင့်ပေ၊ ဟုတ်သည် မဟုတ်လား။

သို့သော် သူတို့ စကားပြောပြီးသည်နှင့် မမျှော်လင့်ထားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်…

မူလက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မြေခွေးပျံလေးတို့သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

'သောက်ကျိုးနည်း။'

'ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ နျဉ်ယွိယွမ်က သူတို့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။'

စုန့်ချင်းစုန့် နှင့် ချင်ယွဲ့ တို့သည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ထိုင်ချလိုက်ကြပြီး ဖန်သားပြင်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့နောက်မှ မော့ယန်သည် အသံတိုးတိုးဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ “ဒီအစားပုပ်လေးနှစ်ကောင်ကတော့… တကယ်ကို မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ဘူး”

မှန်ပါသည်။

ဖန်သားပြင်အလယ်တွင်၊ သူ၏ ရှေ့မှ အားကောင်းသော ရန်သူနှစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း နျဉ်ယွိယွမ်သည် လုံးဝ စိတ်မပူပေ။ ထိုအစား သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ခလုတ်ခုံမှ စိတ်ဝိညာဉ်စာ တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ထုတ်ယူပြီး တန်းစီထားလိုက်သည်။

ပုစွန်လုံးကြော်အစပ်၊ ငါးကင်၊ အမဲသားပြုတ်… အားလုံးနီးပါးသည် အသားဟင်းများဖြစ်သည်။

ရနံ့သည် မွှေးကြိုင်လှသည်။ မော့ချူး၏ အမိန့်အရ အချိန်အတော်ကြာ ဝိတ်ချနေခဲ့ရသော ဝိုင်းဝိုင်းသည် ဤမျှများပြားသော အရသာရှိသည့် အစားအစာများကို မထိတွေ့ခဲ့ရပေ။ ဤအချိန်တွင် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် တံတွေးများ ကျလာပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ မူလက အားကောင်းသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်သည် ချက်ချင်း အစာစားချင်စိတ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဝိုင်းဝိုင်းသည် မျက်လုံးထောင့်မှ နျဉ်ယွိယွမ် ကို မြင်သောအခါ သူ၏ သွားရည်ကျနေသော အမူအရာကို ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ 'ဟွန်း! မင်းက ငါ့ကို ဒီလိုသေးငယ်တဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုနဲ့ လာဘ်ထိုးချင်တာလား။ ငါပြောပြမယ်၊ စကားလုံးနှစ်လုံးပဲ ရှိတယ် - မရဘူး။'

ဝိုင်းဝိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် သူ၏ ရှေ့မှ အရသာရှိသော အစားအစာများ တန်းစီထားသည်ကို ရံဖန်ရံခါ ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ လည်နေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ နျဉ်ယွိယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသော်လည်း သူသည် ခလုတ်ခုံမှ ဟင်းပွဲတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို တည်ငြိမ်စွာ ထုတ်ယူပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု တန်းစီထားလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ အနာဂတ်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာတွေကို ငါဖြည့်ပေးမယ်။ မင်းတို့ဆီက ချူးလေးကို ငါ လုယူမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် ဝိုင်းဝိုင်း၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း တောက်ပလာခဲ့သည်။

သူ နျဉ်ယွိယွမ်ကို ခဏမျှ အကဲခတ်ပြီးနောက် သူသည် သူ ယခုပြောလိုက်သည့် စကားကို မယုံတဝက်ယုံတဝက်ဖြင့် ယုံကြည်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရူးသွပ်သွားသည့်အလား ဟင်းပွဲ ၂၀ ကျော်ဆီသို့ ပြေးသွားလိုင်သည်။ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတို့၊ ဒီအရှင်သခင် လာပြီ။

ဘော့စ်က ဘက်ပြောင်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ မြေခွေးပျံလေးသည်လည်း သွေးအလင်းသားရဲ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး အရသာရှိသော အစားအစာများကို ပျော်ရွှင်စွာ မြည်းစမ်းနေတော့သည်။ စုန့်ချင်းစုန့်က သူတို့ကို ယခင်က ပေးအပ်ခဲ့သော တာဝန်ကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ အစားပုပ်များအတွက် ကောင်းမွန်သော အစားအစာတစ်နပ်ဖြင့် ဖြေရှင်း၍မရနိုင်သော အရာဟူ၍ မရှိပေ။ အစားအစာများလေ ပိုကောင်းလေပင်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချင်ယွဲ့ စားပွဲကို မုန်းတီးစွာဖြင့် ရိုက်လိုက်မိသည်။ “ဒီသစ္စာဖောက်နှစ်ကောင်…”

သူတို့သည် ယခင်က ကောင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။

“ငါတို့ အပြင်ထွက်ကြစို့” မော့ယန်သည် သူ့အင်္ကျီလက် ကြယ်သီးများကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး လာမည့်ပွဲအတွက် သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်း စလုပ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ”

သူ့ဘေးမှ လူနှစ်ယောက်သည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်ထွက်သွားသည်နှင့် နျဉ်ယွိယွမ်နှင့် တိုက်မိကြသည်။

သူတို့သုံးဦးကို မြင်သောအခါ နျဉ်ယွိယွမ် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ “မင်းတို့ ငါ့ကို မနိုင်ပါဘူး”

နျဉ်ယွိယွမ်သည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူသည် အမှန်တရားကို အလွန် မာနကြီးသော ပုံစံဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ပြင်းပြသူ ချင်ယွဲ့သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။ သူ ဘာပြောလိုက်တာလဲ။

မှန်‌ပေသည်။ သူ၏ အစွမ်းအစ တစ်ခုတည်းဖြင့် သူသည် နျဉ်ယွိယွမ်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မော့ယန်နှင့် မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့်တို့နှင့်အတူဆိုလျှင် ရလဒ်သည် မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေသည်။ ထို့အပြင် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ဤကောင်လေးကို ယနေ့ အလွယ်တကူ ထွက်သွားခွင့်ပြုနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူတို့သုံးဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အလွန် နားလည်မှုရှိစွာဖြင့် နျဉ်ယွိယွမ်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ အထူးစွမ်းရည်များကို အသုံးမပြုခဲ့ကြပေ။ ထိုအစား သူတို့အားလုံးသည် လက်သီးနှင့် ခြေထောက်များဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယနေ့သည် အလွန်ထူးခြားသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် ကံမကောင်းလွန်းမည် မဟုတ်ပါလား။

ချင်ယွဲ့သည် ယခင်က အလွန်ကောင်းမွန်စွာ တွေးထားခဲ့သည်။

သူ၏ အထူးစွမ်းရည်များကို အသုံးမပြုဘဲ နျဉ်ယွိယွမ် မည်မျှပင် အားကောင်းစေကာမူ သူ၌ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းသာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် သုံးယောက်ရှိသောကြောင့် မည်သူက အသာစီးရမည်ကို မသေချာပေ။

သို့သော် မကြာမီတွင် ချင်ယွဲ့သည် ‘စိတ်ကူးက သာယာပေမယ့် လက်တွေ့က ရက်စက်တယ်’ ဆိုသော စကားစု၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သိရှိလာခဲ့သည်။