အခန်း (၅၁၂)

သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာသော အမှန်တရားက သူတို့ကို ပြောပြသည်မှာ - သုံးယောက် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်လျှင်ပင် သူတို့သည် နျဉ်ယွိယွမ်ကို မနိုင်ကြပေ။

ဤကောင်လေးသည် သူ၏ နောက်ကျောတွင် မျက်လုံးများ ရှိနေသည့်အလားပင်။ သူသည် ရှေ့မှ လူများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရင်ဆိုင်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အချိန်အကိုက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် လှည့်ပတ်ပြီး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း အမြဲရှိနေသည်။ အကွက်ရာပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် နျဉ်ယွိယွမ်ကို မနိုင်ရုံသာမက ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ရှုံးနိမ့်မည့် လက္ခဏာများကို အဆက်မပြတ် ပြသနေကြသည်။

နျဉ်ယွိယွမ်က သူတို့ကို ညှာတာမပေးခဲ့လျှင် သူတို့ ရိုက်နှက်ခံရလောက်သည်။

စုန့်ချင်းစုန့်သည် အခြေအနေကို ပထမဆုံး အသိအမှတ်ပြုပြီး နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ “ကောင်းပြီ၊ မင်းနိုင်တယ်”

ထို့နောက် ချင်ယွဲ့လည်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တံခါးဝ၌ မော့ယန်နှင့် နျဉ်ယွိယွမ်တို့သာ ကျန်တော့သည်။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် လေတိုးသံကို ကြားနိုင်လုနီးပါးပင်။ လက်သီးနှင့် အသားချင်း ထိခတ်သည့် တိုးညင်းသော အသံကို ရံဖန်ရံခါ ကြားနေရပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို စိတ်ထဲမှ နာကျင်စေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မော့ယန်သည် နျဉ်ယွိယွမ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ပြီးမှ လက်လျှော့လိုက်သည်။

မော့ယန်သည် နျဉ်ယွိယွမ်က သူ့ကို ညှာတာပေးခဲ့ကြောင်း သိသည်။ သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူသည် တစ်ချက်မျှပင် ထိမှန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“မှတ်ထား၊ ငါ့ညီမကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံ”

“အနာဂတ်မှာ မင်း ချူးလေးကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံတာကို ငါသိရင် မင်းကို ငါ လုံးဝ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

မော့ယန်၏ ဦးခေါင်းသည် ချွေးစေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထားသည် လေးနက်ပြီး တည်ကြည်နေသည်။ သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော စကားလုံးများသည် သန့်ရှင်းပြီး ပြတ်သားနေသည်။

“ကျွန်တော် သိပါတယ်” နျဉ်ယွိယွမ်သည်လည်း လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ချူးလေးကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံမှာပါ”

ထို့နောက် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်သံများ ကြားလိုက်ရသည်။

“ဒီမှာ၊ သုတ်လိုက်ကြ။ အကုန်လုံး ချွေးတွေနဲ့ ရွှဲနေတာပဲ”

သူတို့အနည်းငယ်သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချူးလေး သည် တစ်ရှူးစက္ကူဖြင့် သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုန့်ချင်းစုန့် နှင့် ချင်ယွဲ့တို့သည် လိမ္မာစွာ ယူလိုက်ပြီး သူတို့၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ကြသည်။ “ကျေးဇူးပဲ”

မော့ယန် နှင့် နျဉ်ယွိယွမ် တို့မှာမူ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် လုပ်လာကြပြန်သည်။ သူတို့သည် တညီတညွတ်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။ “သုတ်ပေး‌”

သို့သော် သူတို့ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့၏ မျက်နှာများသည် မတင်းမာဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် လှည့်ပတ်ပြီး ချူးလေးကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

နျဉ်ယွိယွမ်သည် ချူးလေးဆီသို့ တမင်တကာ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ့်ကို သုတ်ပေးမလား”

သူ၏ လေသံတွင် ချွဲနွဲ့သော အမူအရာတစ်ခုပင် ပါဝင်နေသည်။

ဘေးမှ ချင်ယွဲ့သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရှော့ခ်ရသွားရသည်။

'သေစမ်း! ဒီကောင်လေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူ့ဦးနှောက်ထဲမှာ တစ်ခုခုမှားနေတာလား။'

'မဟုတ်ရင် သူက ဘာကြောင့် ဒီလိုအသံမျိုး ထွက်ရမှာလဲ။'

အခြားတစ်ဖက်တွင် မော့ယန်သည် လုံးဝ လက်မလျှော့ပေ။ သူသည် သူ့အစွမ်းကို အသုံးပြုပြီး နျဉ်ယွိယွမ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ နဖူးကို မော့ချူး၏ လက်ထံသို့ ပို့လိုက်သည်။ သူသည် သူမကို ပြုံးပြုံးလေးဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ဘေးမှ မိုးကျရွှေကိုယ် စုန့်သည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဒီလူနှစ်ယောက်… သူတို့ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ မျက်နှာသာရဖို့ လုသည့် ကစားနည်းကို ဘယ်လိုများ ဆက်ကစားနေနိုင်သေးတာလဲ။ ထို့အပြင် သူတို့သည် အလွန် ကလေးဆန်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်မီတာခွဲထက် မဝေးသော်လည်း သူတို့၏ အကြည့်များသည် ဓားသွားဓားထက်များ၏ အရိပ်အယောင်များဖြင့် ဆုံတွေ့နေပြီး မီးခိုးငွေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နောက်ထပ် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု စတင်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ မော့ချူးသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ တစ်ရှူးစက္ကူကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မော့ယန်၏ ဦးခေါင်းပေါ်မှ ချွေးများကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးလိုက်သည်။ “ပြီးပြီ”

ဤအချိန်တွင် မော့ယန်သည် အလွန် ကျေနပ်နေပြီး နျဉ်ယွိယွမ်ကို အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။ 'မြင်လား၊ ချူးလေးက သူ့အစ်ကိုကြီးကိုပဲ အချစ်ဆုံးပဲ။'

နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူ့ကို ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အခြားဘာမှမပြောတော့ပေ။ သူသည် မော့ချူး ပေးသော တစ်ရှူးစက္ကူကို တိတ်ဆိတ်စွာ ယူလိုက်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည့်အလား သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

မော့ယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ကြိမ် အနိုင်ရခဲ့ရာ သူ၏ မျက်နှာသည် ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်။ သူသည် နျဉ်ယွိယွမ်ကို ခဏမျှ တမင်တကာ အခက်အခဲများ ပေးပြီးမှ ချူးလေးကို ခေါ်သွားခွင့်ပြုရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

‘တံခါးပိတ်’ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ပြီး အမျိုးသမီးကို အောင်မြင်စွာ လက်ခံရရှိပြီးနောက် အုပ်ထိန်းသူသည် ရေကန်ဘေးသို့ သွား၍ တရားဝင် သစ္စာဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာလည်း သစ္စာဆိုပွဲ အခမ်းအနား၏ အရေးကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။

မော့ချူး၏ လက်ကို ကိုင်ကာ လျှောက်ထွက်သွားသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို ဖုံးကွယ်၍ မရတော့ပေ။ သူ၏ ခြေလှမ်းများသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာသည်။

“ဟေ့၊ သတိထားဦး”

သူတို့နောက်မှ မော့ယန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် သတိပေးလိုက်ရုံရှိသေး၊ သူ၏ စကားမဆုံးမီ မော့ချူး၏ ပုံရိပ်သည် ယိုင်သွားပြီး ခြေထောက်လိမ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ နျဉ်ယွိယွမ်က အချိန်မီ ကူမ မပေးခဲ့လျှင် သူမသည် အမှန်တကယ် လဲကျသွားနိုင်လောက်သည်။

မော့ချူး၏ ခြေထောက်ပေါ်မှ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်များကို ကြည့်ရင်း နျဉ်ယွိယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” မော့ချူးသည် သူမ၏ ခြေထောက်များကို မသိစိတ်ဖြင့် အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မစီးတတ်သေးလို့ပါ”

ဤဖိနပ်တစ်စုံနှင့် ဤဝတ်စုံသည် အလိုက်ဖက်ဆုံးဖြစ်သောကြောင့် သူမ နောက်တစ်ကြိမ် မလဲချင်တော့ပေ။

မော့ယန်၏ စကားမဆုံးမီ နျဉ်ယွိယွမ်သည် ရုတ်တရက် ခါးကိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏ လက်များသည် မော့ချူး၏ ခြေထောက်များကြားမှ တိုက်ရိုက်ဖြတ်သွားကာ သူမကို မင်းသမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ ပွေ့ချီလိုက်သည်။

“ကိုယ်တို့ ဖိနပ်အပါးတစ်ရံ လဲစီးကြမလား…”

သူ၏ လက်ဖဝါးကြီးသည် ဝတ်စုံ၏ အောက်နားစကိုပင် ဂရုတစိုက် ဖိထားပေးသည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် သူ့ဘေးမှာ အမြဲရှိနေမှာပါ။ သူ့ကို လဲကျခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် နျဉ်ယွိယွမ်သည် အလှပ‌ လေးကို ပွေ့ချီကာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ချင်ယွဲ့သည် စဉ်းစားတွေးတောစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “သူမကို ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ပေးတာက ဒီလိုအကျိုးကျေးဇူးရှိတာကိုး။ မိန်းကလေးတွေကို ပိုးပန်းဖို့ တကယ်ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းပဲ။ ငါ နောက်ထပ်တစ်ကွက် သင်ယူလိုက်ရပြီ”

သူတို့ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်ထွက်သွားသည်နှင့် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရတော့သည်။

သူတို့သည် အလွန် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး နာမည်ကြီးသောကြောင့် လူများသည် မသိစိတ်ဖြင့် သူတို့ထံသို့ မျက်လုံးများ လှည့်ကြည့်မိကြသည်။ 'ကြည့်စမ်းပါဦး၊ ဘယ်လောက်တောင် ခန့်ညားလိုက်လဲ။ ဘယ်လောက်တောင် လှပလိုက်လဲ။" ချက်ချင်း သူတို့၏ မျက်လုံးများတစ်ခုလုံး သန့်စင်သွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

အထူးသဖြင့် မာရှယ်နျဉ်ပင်။ ဤလူသည် ယခင်က အေးစက်ပြီး ခပ်တန်းတန်း နေတတ်သော်လည်း ယနေ့တွင် သူသည် ပို၍ နူးညံ့လာသည်။ ထိုခံစားချက်သည် သူ၏ ဘေးတွင် မမြင်နိုင်သော လေပူပေးစက်နှစ်လုံး ရှိနေသည့်အလားပင်။ ခြားနားမှုသည် အလွန် ထင်ရှားလှသည်။

ဘေးမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။

“အိုက်ယား၊ ဒါ မဟုတ်သေးဘူး” သူမသည် ပွစိပွစိပြောလိုက်သည်။

“ချူးလေး ရဲ့ နားက နားကပ်တွေက…”

“သူတို့ ဒီနေ့ သစ္စာဆိုကြမှာလား”

အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စကားသည် ချက်ချင်း လူတိုင်းကို လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်နှင့် အခြားသူများသည် အဝေးသို့ ထွက်သွားခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် မောင်းနှင်စက်ပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ထွက်ခွာသွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင်ပင် သူတို့သည် ရှေ့သို့တိုးပြီး လူများကို တားဆီးမေးမြန်းရန် မရဲဝံ့ကြပေ။ သူတို့သည် အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သော အမျိုးသမီးကိုသာ ကြည့်နိုင်ကြသည်။

“မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ”

“ဒီနေ့လား။ သစ္စာဆိုမှာလား”

“သောက်ကျိုးနည်း။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ သတင်းကြီးကို သူတို့က ဘာမှမပြောဘဲ ဖုံးကွယ်ထားတာလား”

မေးခွန်းများ၏ တကျွတ်ကျွတ်အသံများ မြင့်တက်ကျဆင်းနေသည်။ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လှိုင်းတစ်လုံးသည် နောက်တစ်လုံးထက် ပို၍ ပြင်းထန်နေသည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် သူမ၏ စိတ်ထဲမှ တုန်လှုပ်မှုကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

“မော့ချူး ခုနက ဝတ်ထားတဲ့ နားကပ်တစ်စုံက ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲတစ်ယောက်က လုပ်ပေးထားတာ။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ ဘေးကနေ ကြည့်နေပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သေးတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သူက ဒါက သစ္စာဆိုတဲ့နေ့မှာ သုံးဖို့ တခြားတစ်ယောက်အတွက်လို့ ပြောတယ်”

“အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ နားမလည်သေးဘူး။ မာရှယ် နျဉ်နဲ့ ချူးလေးက Guardian ရေစီးကြောင်းကို နောက်တစ်ခါ လှုပ်ခတ်အောင် လုပ်လိုက်ကြတာလားလို့။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒါက သူတို့စုံတွဲအတွက် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ အိုး ဘုရားသခင်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူအများစုသည် ယုံကြည်သွားကြသည်။

သူတို့သည် မာရှယ် နျဉ်၏ ပျော်ရွှင်နေသော ပုံစံကို ယခုလေးတင် မြင်ခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံး သက်သေပင်။

သစ္စာဆိုခြင်းကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မော့ချူးနှင့် အခြားသူများသည် ဖုံးကွယ်မထားသော်လည်း သူတို့သည် တမင်တကာ ကြေညာမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ဖိတ်ကြားချက်ရရှိသော ဧည့်သည်များသည်လည်း သတင်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ထုတ်ဖော်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စသည် ယခုအချိန်အထိ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လူများစွာ၏ မေးရိုးများသည် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြုတ်ကျသွားခဲ့ကြသည်။

ယခင်က သူတို့သည် သစ္စာဆိုခြင်းအကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်… လူတိုင်းသည် နားထောင်ရုံသာ နားထောင်ခဲ့ကြသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့သည် အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်တော့မည်လား။ ပြီးသွားပြီ။ အလွန် ရုတ်တရက်ဆန်လှသည်။ သူတို့သည် လုံးဝ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မထားခဲ့ကြပေ။