အခန်း (၅၁၄)

နျဉ်ယွိယွမ်၏ လုပ်ရပ်များ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ လက်သီးဆုပ်ထားသော လက်များသည် အနည်းငယ် ပွင့်လာပြီး အနည်းငယ် တုန်ယင်စွာဖြင့် မော့ချူး၏ ရှေ့တွင် ကျရောက်လာသည်။ သူသည် သူမကို မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

မော့ချူးသည် ဘာမှမပြောပေ။ သို့သော် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် ကွေးတက်သွားပြီး သူမ၏ လက်များကို နျဉ်ယွိယွမ်၏ လက်ဖဝါးကြီးများထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ နျဉ်ယွိယွမ်ကို သူမ၏ အစောင့်အရှောက်အဖြစ် လက်ခံရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ဆိုလိုသည်။

သူမ၏ လက်များကို ထည့်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူမ ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ သူ့လက်များကို ချက်ချင်း တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် သူ့လက်ဖဝါး၏ အားကို ကောင်းစွာ ထိန်းချုပ်ထားပြီး မော့ချူးကို မသက်မသာ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

"ဒီလူနှစ်ယောက်က တကယ်ကို လိုက်ဖက်တာပဲ"

ဘေးမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ညည်းညူလိုက်သည်။ လူတိုင်းသည် သူနှင့် သဘောတူညီကြသည်။

အမှန်စင်စစ် သစ္စာဆိုရေကန်ရှေ့မှ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးသည် သူတို့၏ လက်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ အရိပ်သဏ္ဌာန်တစ်ခုတည်းကပင် လူများကို ပျော်ရွှင်မှု ခံစားမှုကို ပေးနေသည်...

ဤလူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း အကြီးအကဲ ချင်သည် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။

သူ ငယ်စဉ်က သူလည်း သစ္စာဆိုပွဲ အနည်းငယ်ကို သွားရောက်ခဲ့ဖူးသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ဟင်း။ အသက်ကြီးလျှင် အရှုံးပေးရမည်...

မော့ချူးနှင့် နျဉ်ယွိယွမ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ သူတို့၏ လက်များကို ကျောက်နံရံ၏ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ အပေါက်များပေါ်သို့ ဖိလိုက်ကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အခြားသူများ၏ အကြည့်များလည်း တောက်ပလာကာ အလျင်အမြန် ထရပ်လျက် ကြည့်လိုက်ကြသည်...

သူတို့နှစ်ဦး ကျောက်နံရံကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်နှင့် သူတို့ဘေးမှ ကြည်လင်သော ရေကန်ရေသည် မျက်လှည့်လို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အရောင်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

“အနီရောင် ပြောင်းသွားပြီ”

“ဝိုး! ဒီအရောင်က တကယ်လှတာပဲ”

အမှန်ပင်၊ တောက်ပသော အနီရောင် ရေကန်ရေသည် ဒီအချိန်တွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေသည်။ လှုပ်ခတ်သွားသည်နှင့်အမျှ အလင်းလှိုင်းများကို ဆောင်ယူလာကာ တလက်လက် တောက်ပနေပြီး လှိုင်းထနေသည်။ မျက်စိခွာ၍မရလောက်အောင် လှပလှ၏။

သက်ကြီးပိုင်းများ၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်… ဤသည်မှာ အနီရောင်သစ္စာဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်ရာပေါင်းများစွာအတွင်းပင် တွေ့ရခဲပေလိမ့်မည်။

‘တစ်စိတ်တစ်ဝမ်း၊ တစ်သဘောတည်း’ သည် သစ္စာဆိုခြင်း၏ နောက်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သည်။ ဆန္ဒအလျောက် သစ္စာဆိုသော လူနှစ်ဦးသည် ကျောက်နံရံပေါ်မှ လက်ဗွေရာ အပေါက်ထဲသို့ သူတို့၏ လက်များကို ဖိနှိပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ သစ္စာဆိုခြင်း အချက်အလက်များကို ကြယ်တာရာကွန်ရက်သို့ ပေးပို့ပြီး ဥပဒေအရ သိမ်းဆည်းကာ ကာကွယ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ရေကန်ရေ၏ အရောင်သည်လည်း ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်သည်။

ကွဲပြားသော လူများသည် ကွဲပြားသော အရောင်များကို ယူဆောင်လာနိုင်ပြီး အရောင်ပြောင်းလဲမှုသည် သစ္စာဆိုသော လူနှစ်ဦးကြားမှ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှု အတိုင်းအတာပေါ်တွင် အခြေခံသည်။

‘အဖြူ၊ အစိမ်း၊ အပြာ၊ ခရမ်းရောင်၊ အနီရောင်’ ဟူ၍ စုစုပေါင်း အရောင်အမျိုးအစား ငါးမျိုးရှိပြီး အနုမှ အရင့်သို့ အစဥ်လိုက်ပင်။ ဒါသည် လူနှစ်ဦးကြားမှ ဆက်ဆံရေး၏ နက်ရှိုင်းမှုကိုလည်း ကိုယ်စားပြုသည်။ သေချာပေါက် အရောင်တစ်ခုစီ၏ နက်ရှိုင်းမှုသည် ကွဲပြားသည်။

လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ဘေးနှစ်ဖက်မှ ကျောက်နံရံများနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော ရေကန်ပင်ဖြစ်သည်။

ကျောက်နံရံများသည် အလွန် သာမန်ပုံပေါက်သော်လည်း အတွင်းမှ ပစ္စည်းသည် အလွန်ထူးခြားသည်။ ဤပစ္စည်းသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်း၏ မှော်ဆန်သော အာနိသင်ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဒါကို သစ္စာဆိုရေကန် တည်ဆောက်ရာတွင် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

စပ်စုသူများ မရှိသည်တော့မဟုတ်၊ သို့သော် သူတို့၏ လက်ရှိ အဆင့်မြင့်နည်းပညာများဖြင့်ပင် တိကျသော အစိတ်အပိုင်းများကို မစစ်ဆေးနိုင်ကြသေးပေ။ သူတို့သည် လက်ဆင့်ကမ်းလာသော သတင်းအချက်အလက်များကိုသာ အားကိုးနိုင်ကြသည်။

အရောင်ငါးမျိုးအနက် အဖြူနှင့် အစိမ်းသည် အဖြစ်အများဆုံးဖြစ်သည်။ အပြာနှင့် ခရမ်းရောင်သည် ရှားပါးပြီး အနီရောင်မှာ ပို၍ပင် ရှားပါးသည်။ အဖွဲ့ချုပ်၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် အနီရောင်အဆင့် သစ္စာဆိုခြင်းကို ရရှိနိုင်ခဲ့သော စုံတွဲ ဆယ်တွဲအောက်သာ ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ယခုမူ မော့ချူးနှင့် နျဉ်ယွိယွမ်တို့သည် အမှန်တကယ်ပင် သူတို့ထဲမှ တစ်တွဲဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

အဖွဲ့ချုပ်ရှိ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး အချိုးသည် အလွန်ကွာခြားပြီး အဖွဲ့ချုပ်အတွင်းမှ မျိုးဗီဇအဆင့်များသည် အလွန် မညီမျှသည်ကို သိထားရမည်။ လူဘယ်နှစ်ယောက်မှ ဇနီးတစ်ယောက်ပင် မရရှိနိုင်သည်မို့ စိတ်ဝိညာဉ်ချင်း ကိုက်ညီသော လက်တွဲဖော်ကို ရှာဖွေရန် ဆိုဖွယ်ရာမရှိပေ။

အထူးသဖြင့် သူတို့၏ အသိုင်းအဝိုင်းမှ လူများအတွက်ဖြစ်သည်။ သူတို့ထဲမှ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းသည် မျက်စိပသာဒဖြစ်သော မျိုးဗီဇအဆင့်မြင့်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သဘာဝအတိုင်း ရှာဖွေပြီး လက်ထပ်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ထူးချွန်သော မျိုးဆက်သစ်တစ်ဦးကို မွေးဖွားပေးမည်ဖြစ်သည်။ ခံစားချက်များကဲ့သို့သော အခြားကိစ္စရပ်များတွင်မူ သူတို့သည် ဘယ်တော့မှ မပါဝင်ကြပေ။

သဘာဝအတိုင်းပင် မော့ချူးသည် အခြားသူများ၏ ခံစားချက်များကို ရှင်းလင်းစွာ မသိပေ။

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် အနီရောင်ရေကန်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မူလ ကြည်လင်သော အရောင်သို့ ပြန်ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤမြင်ကွင်း ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မော့ချူး အသံတိုးတိုးဖြင့် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

“ဒါက အရမ်းအံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ”

ဤသည်မှာ ၂၁ ရာစုသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူမသည် ဤသည်မှာ လိမ်လည်မှုတစ်မျိုးမျိုး သို့မဟုတ် ဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ နိယာမတစ်ခုခုကို အသုံးပြုထားသည်ဟု သေချာပေါက် တွေးမိလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် မှော်ဆန်သော သားရဲများ၊ မှော်ဆန်သော အပင်များနှင့် အထူးစွမ်းရည်များ ရှိနေသည့်အတွက် အခြား ဘာတွေက မဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ။

မိန်းကလေး၏ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများနှင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မယုံနိုင်သော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း နျဉ်ယွိယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် ကွေးတက်သွားပြီး သူ့နှလုံးသားသည်လည်း အလွန်အမင်း နူးညံ့သွားသည်။

မော့ချူး၏ လက်လေးသည် သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ နူးညံ့ပြီး နုနယ်ကာ သူ၏ အဆစ်များနှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်။ နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် မော့ချူး၏ လက်ဖဝါးကို ကုတ်ခြစ်လိုက်ရာ သူမထံမှ ချွဲနွဲ့စွာ အပြစ်တင်သော အကြည့်တစ်ချက်ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်၏ အကြည့်များ ရုတ်တရက် နက်ရှိုင်းသွားသည်။

ဤမိန်းကလေးသည် သူမအကြည့်၏ စွမ်းအားကို မသိလောက်ပေ။

သူမသည် ယခင်က အနည်းငယ် ပိန်လှီသော ပုံစံမဟုတ်တော့ပေ။ နှစ်နှစ်သုံးနှစ်အတွင်းမှာပင် မော့ချူးသည် ရုတ်တရက် ကြီးပြင်းလာသည့်အလားပင်။

သူမတွင်သာ ရှိသော ကြည်လင်မှုနှင့် သန့်စင်မှုသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မှေးမှိန် မသွားပေ။ သူမသည် မွှေးကြိုင်သော လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဖြစ်လာသည့်အလား ပို၍ မွှေးကြိုင်ပြီး ထူးခြားလာသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ ခါးသည် ပို၍ သွယ်လျလာပြီး ရင်သားသည် ပို၍ ထင်ရှားလာကာ သူမ၏ ကျော့ရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဆွဲဆောင်မှုများ ထပ်တိုးလာသည်။ ထိုနှစ်ခု ရောနှောသွားသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ်ကို အသက်ရှူမှားသွားစေသည်။

အနီးအနားတွင် လူများစွာသာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် ဤမိန်းကလေးကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

မော့ချူးသည် ခေါင်းမော့ပြီး နျဉ်ယွိယွမ်၏ ပူလောင်သော အကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်ရသည်။

“ရှင်… ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလိုကြည့်နေတာလဲ”

အချိန်အတော်ကြာ သီလစောင့်နေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင် ရုတ်တရက် အမဲလိုက်တော့မည့်အလား သူသည် သူမကို ချက်ချင်း ဝါးမျိုပစ်ချင်နေသည်။

သူမ၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုဖြင့် မော့ချူး အလိုလို နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းရုံရှိသေး နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူ့လက်ကို ဆန့်ပြီး သူမကို ဖမ်းလိုက်သည်။

“သတိထားလေ။ နောက်ထပ်ဆက်သွားရင် ဆုတောင်းရေတွင်းကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်”

ထို့နောက် မော့ချူး တုံ့ပြန်သည်ကို မစောင့်ဘဲ သူသည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးကို ဖက်လိုက်သည်။ သူ့လက်များသည် အလွန် ခိုင်မာသောကြောင့် သူမသည် သူ့ကို တွန်းထုတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လဲကျသွားမယ် ဟုတ်လား။

မော့ချူး ခေါင်းလှည့်ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ ဤနေရာသည် ဆုတောင်းရေတွင်းနှင့် မီတာအနည်းငယ် ဝေးနေသေးသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အကြည့်သည် သူမ ခါးပေါ်တွင် တင်ထားသော နျဉ်ယွိယွမ်၏ လက်ဖဝါးကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူမ၏ နားရွက်များသည် အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။

“တော်ပြီ၊ ကျွန်မသိပြီ။ ရှင် ကျွန်မကို လွှတ်ပေးလို့ရပြီ"

နျဉ်ယွိယွမ်၏ လက်ဖဝါးပေါ်မှ အပူချိန်သည် သူမ၏ စကတ်ကို ဖိထားသည့်အလား ချက်ချင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည်။ မော့ချူး၏ ခါးသည်ပင် ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွားသည်။

“မလွှတ်ဘူး”

နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်လုံးထဲမှ အပြုံးသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားသည်။

“ကိုယ်တော့ ဒီလိုနေရတာ အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်”

မော့ချူး၏ သွယ်လျသော ခါးကို ကိုင်ထားပြီး မိန်းကလေးကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်ထားရသည်မှာ နျဉ်ယွိယွမ်ကို ထူးကဲစွာ ကျေနပ်စေသည်။

“… ကျွန်မ မနေတတ်ဘူး” မော့ချူးသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ယမ်းပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

နျဉ်ယွိယွမ် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် မင်း ပိုပြီး ကျင့်သားရအောင်လုပ်သင့်တယ်”

“မင်း ကျင့်သားရသွားရင် အသားကျသွားမှာပါ”

‘ကျင့်သားရအောင်လုပ်’၊ ငါ့ဖင်ကြီးပဲ!

မော့ချူး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် တွန့်သွားသည်။ ဟက်ဟက်! သူတစ်ပါးကို အခွင့်အရေးယူခြင်းကို ဒီလို ဖော်ပြသည်ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။ ဒါက သဘာဝကျတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလိုပဲ။

အနာဂတ်တွင် မော့ချူးနှင့် အတူတူရှိနိုင်မည်ကို တွေးမိသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ပို၍ ပီပြင်လာသည်။

“သွားကြစို့၊ သူတို့ကို သွားတွေ့ကြမယ်”

ဒါက အစဉ်အမြဲ စူးရှခဲ့သော သူ့မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ပို၍ နူးညံ့စေသည်။

သူတို့ နီးကပ်သွားသည်နှင့် ရယ်မောသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

“သူတို့နှစ်ယောက်က လိုက်ဖက်တယ်လို့ မင်းတို့လည်း ထင်ကြတယ်မလား”

အကြီးအကဲ နျဉ်ကို လူများစွာက ဝန်းရံထားပြီး ဝန်းရံခံထားရသော အဘိုးအိုသည် ပြုံးပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ မသိဘူး၊ ငါ ဒီကောင်မလေး မော့ချူးကို ပထမဆုံးမြင်တုန်းက သူက သာမန်မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နားလည်မှုကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ ဒါက အနီရောင်သစ္စာဆိုခြင်းပဲ၊ နှစ်ရာပေါင်းများစွာအတွင်း ရှားရှားပါးပါး ပေါ်လာတတ်တာ”

အောက်မှ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုသူသည် ချက်ချင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်”

“အဘိုးက စူးရှတဲ့ အမြင်ရှိတာပဲ”

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ်သည် မျက်နှာနီသွားသည်။

သူ၏ အဘိုးအိုသည် ယခင်က သေလောက်အောင် မလိုလားခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။ ယခုမူ သူသည် ချူးလေး အတွက် ဂုဏ်ယူနေသည်။

မော့ချူးသည် ဂရုမစိုက်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူမသည် နျဉ် မိသားစု အဘိုးအို၏ စိတ်နေသဘောထားသည် ချစ်စရာကောင်းပြီး တင်းကျပ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ သူမကို ကြိုက်လျှင် ကောင်းသည်။ သူ သူမကို မကြိုက်လျှင်လည်း ထားလိုက်တော့။ သူမသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း လာခဲ့သည်။

နျဉ် မိသားစု၏ သြဇာအာဏာသည် အဖွဲ့ချုပ်တွင် အကောင်းဆုံးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်ကို သိထားရမည်။ ယခင်က သူ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံဖြင့် မော့ချူးကို အလွန် ဒုက္ခရောက်စေနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့ မော့ချူးကို မကြိုက်ခဲ့သော ကာလအတွင်းမှာပင် သူတို့သည် မော့ချူးကို ဘာမှမလုပ်ခဲ့ကြပေ။ အများဆုံးမှာ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုခြင်းသာဖြစ်သည်။

သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤကိစ္စသည် ချောင် မိသားစု၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် မော့ချူး၏ အသက်သည် သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေဦးမည်ပင်။

“အဘိုး”

နျဉ်ယွိယွမ် ချောင်းနှစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ တက်ကြွသော ဆွေးနွေးမှုကို နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။

“ဘာကိစ္စလဲ”

အကြီးအကဲ နျဉ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းပင် တောက်ပလာသည်။ သို့သော် သူသည် လျင်မြန်စွာ မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

နျဉ်ယွိယွမ် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နူးညံ့သော အကြည့်သည် မော့ချူးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

“ချူးလေး၊ မင်း လူကြီးတွေကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး”

“အဘိုး နျဉ်၊ ရေသောက်ပါဦး”မော့ချူးသည် ခလုတ်ခုံ မှ ရေတစ်ပုလင်းကို ယူပြီး အဘိုးအိုဆီသို့ ပေးလိုက်သည်။